เพลง : ทามลิสูตรผู้ถึงฝั่งธรรมแล้ววางพาย

เพลง : ทามลิสูตรผู้ถึงฝั่งธรรมแล้ววางพาย 

 [Verse 1]

ในคืนสงบแห่งเชตวัน
แสงแห่งสวรรค์ส่องลงมา
ทามลิเทวบุตรผู้ศรัทธา
เข้าเฝ้าพระศาสดาด้วยใจเลื่อมใส

กล่าวถ้อยคำกลางราตรี
ถึงผู้มีเพียรไม่หวั่นไหว
ผู้ละกามและความหลงใหล
ไม่เวียนว่ายในภพภูมิ

[Pre-Chorus]
คนเราต่างเดินข้ามธาร
กลางกระแสแห่งชีวิต
บางคนยังหลงทางมืดมิด
บางคนใกล้ถึงฝั่งฝัน

[Chorus]
ผู้ยังไม่ถึงฝั่ง ต้องพายเรือต่อไป
ฝ่าคลื่นลมแรงร้าย ด้วยกำลังแห่งใจ
แต่ผู้ใดถึงฝั่งแห่งธรรม
ย่อมหยุดความดิ้นรนทั้งปวง

เพราะผู้พ้นชาติและมรณะ
ไม่ต้องแสวงหาอีกต่อไป
ดั่งผู้ขึ้นจากน้ำอันกว้างใหญ่
ยืนมั่นคงอยู่บนฝั่งนิพพาน

[Verse 2]
พระพุทธองค์ทรงชี้ทาง
ว่าผู้ใดสิ้นอาสวะ
ย่อมหมดภาระแห่งตัณหา
ไม่ถูกกิเลสพัดพาอีกแล้ว

เปรียบดั่งคนข้ามแม่น้ำ
เมื่อถึงฝั่งก็วางไม้พาย
ไม่มีเหตุให้ดิ้นรนวุ่นวาย
เพราะใจได้พบอิสรภาพ

[Bridge]
ความเพียรยังจำเป็น
ตราบใดใจยังไม่ตื่น
ตราบยังเวียนว่ายกล้ำกลืน
ในกระแสแห่งโลกา

แต่เมื่อใดเห็นธรรม
แสงแห่งปัญญาจะนำพา
ให้หลุดพ้นจากวัฏฏะ
สู่ฝั่งแห่งสันติภายใน

[Final Chorus]
ผู้ยังไม่ถึงฝั่ง ต้องเรียนรู้และก้าวไป
แม้หนทางแสนไกล อย่ายอมแพ้กลางทาง
เพราะปลายทางแห่งชีวิต
คือความสงบเหนือทุกสิ่ง

ผู้ถึงฝั่งแห่งพระธรรม
ย่อมไม่หวั่นไหวต่อโลกใด
สิ้นการเกิดและดับไป
ดั่งใจหลุดพ้นชั่วนิรันดร์

[Outro]
แม่น้ำแห่งทุกข์ยังไหลเชี่ยว
แต่ธรรมคือเรือนำทาง
หากเพียรพายด้วยสติไม่จืดจาง
สักวันหนึ่ง...เราจะถึงฝั่ง ๚

คำแนะนำเพิ่มเติมเกี่ยวกับการใช้งาน: ตามข้อจำกัดของระบบ AI ในปัจจุบัน การสร้างภาพที่มีตัวอักษรภาษาไทยอาจจะยังมีความคลาดเคลื่อนของตัวสะกดหรือรูปสระอยู่บ้าง  

ทามลิสูตรที่ ๕

             [๒๒๙] ... อารามแห่งอนาถบิณฑิกเศรษฐี เขตพระนครสาวัตถี ครั้ง
นั้น ทามลิเทวบุตร เมื่อราตรีปฐมยามสิ้นไปแล้ว มีวรรณงามยิ่งนัก ยังพระวิหาร
เชตวันทั้งสิ้นให้สว่าง เข้าไปเฝ้าพระผู้มีพระภาคถึงที่ประทับ ครั้นแล้วก็ถวาย
บังคมพระผู้มีพระภาคแล้ว ได้ยืน ณ ที่ควรส่วนข้างหนึ่ง ฯ
             [๒๓๐] ทามลิเทวบุตร ยืนอยู่ ณ ที่ควรส่วนข้างหนึ่งแล้วได้ภาษิตคาถา
นี้ ในสำนักพระผู้มีพระภาคว่า
                          พราหมณ์ผู้ไม่เกียจคร้าน พึงทำความเพียรนี้ เขาไม่ปรารถนา
                          ภพด้วยเหตุนั้น เพราะละกามได้ขาดแล้ว ฯ
             [๒๓๑] พระผู้มีพระภาคตรัสว่า
                          ทามลิ กิจไม่มีแก่พราหมณ์ เพราะว่า พราหมณ์ทำกิจเสร็จ
                          แล้ว บุคคลยังไม่ได้ท่าจอดในแม่น้ำทั้งหลาย เพียงใด เขา
                          เป็นสัตว์เกิด ต้องพยายาม ด้วยตัวทุกอย่าง เพียงนั้น ก็ผู้นั้น
                          ได้ท่าเป็นที่จอดแล้ว ยืนอยู่บนบก ไม่ต้องพยายาม เพราะ
                          ว่า เขาเป็นผู้ถึงฝั่งแล้ว ฯ
                          ดูกรทามลิเทวบุตร นี้เป็นข้ออุปมาแห่งพราหมณ์ ผู้มีอาสวะ
                          สิ้นแล้ว มีปัญญาเพ่งพินิจ ฯ
                          พราหมณ์นั้น ถึงที่สุดแห่งชาติและมรณะแล้ว ไม่ต้องพยายาม
                          เพราะเป็นผู้ถึงฝั่งแล้ว ฯ