เพลงกราบหลวงพ่อรวย

ลูกไร้ที่พึ่งจึงมาก้มกราบ

ท้าวก็คงทราบเรื่องอะไร

สิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่ไหนต้องไป

หวังจะได้หวยเด็ดแทงเบอร์

ยกมือก้มกราบท้าวเวสสุวรรณ

คาวหวานน้ำดื่มวางตั้งโต๊ะบูชา

ทั้งเป็ดไก่ปลาเซมอลลูกก็นำมา

ท้าวเมตตาดลถูกหวยงวดนี้เทอญ

สามตัวตรงทั้งเลขหน้าและหลัง

ท้าวอาคมขลังลูกขอสองตัวอีกที

ที่แน่แน่รางวัลที่ห้าสองสามและสี่

ให้หมดหนี้หายยากจนต้องที่หนึ่ง

ต้องยอมรับลูกนี้ก็แสนเซอร์

สิ่งที่เลิศเลอมีอยู่ในตัวเรา

สติปัญญาขยันเพียรทำเอา

เฝ้าขุดโคกหนองนาไม่มีจน

11

1 ความคิดเห็น

ถูกใจ

แสดงความคิดเห็น

แชร์

ยกพนมก้มกราบหลวงพ่อรวย

เห็นผู้คนต่างแห่กันไปแก้บน

จึงขอลูกถูกหวยที่หนึ่งสักหน

คงจะพ้นความลำบากยากจน

เพลงกราบหลวงปัญญา

ยกมือพนมก้มกราบหลวงปัญญา

สถิตย์ในมหาจุฬาฯถิ่นกว้างใหญ่

โบสถ์กลางน้ำสร้างเป็นอนุสรณ์ไว้

ให้ศิษยานุศิษย์รำลึกปฏิบัติตาม

หลวงพ่อนั้นเป็นเหมือนเป็นเข็มทิศ

ไม่ใกล้ชิดพ่นน้ำหมากอาคมขลัง

ที่เป่าคือปัญญาทางสว่างเป็นพลัง

ศักดิ์สิทธิ์ยิ่งพุทธองค์ทรงประทาน

เมื่อพุทธทาสสหายรักอาพาธหนัก

จำต้องเข้าพักรักษาศิริราชวังหลัง

หลวงพ่อเข้าเยี่ยมหวังเพื่อนมีพลัง

ลุกขึ้นมาสั่งสอนศิษย์เหมือนดั่งเดิม

ยามนั้นทำหน้าที่สื่อสารอาการไข้

หลวงพ่อให้สัมภาษณ์แจงแถลงไข

เมตตาลูบหัวศิษย์มหาจุฬาชั่งสุขใจ

เป็นกำลังให้ศิษย์สื่อธรรมเสมอมา

ฉันท์นั่งจับปูใส่กระด้งจะเดินตรงอย่าหมาย

จะดูทางที่ออเจ้าเลือก

จะเหิรฟ้าหรือลงเหว

จะแสนดีหรือแสนเลว

จงเดินไปเธอเลือกเอง

ได้แต่หวังออเจ้าได้พิธ

เพ่งพินิจทางเหาะเหิร

วาดฝันทางแสนเพลิน

สวรรค์หรืออเวจีดูกัน

ฉันท์นั่งจับปูใส่กระด้ง

จะเดินตรงอย่าหมาย

สันดอนและสันดาน

เพราะวิสัยเช่นนั้นเอง

ลำนำการเมืองกินกามเกียรติ

สาระขันแห่งนี้ ..........สร้างนมนาน

ผลัดกันเข้ารับทาน......อิ่มแป้

ทำขึงขังสร้างบ้าน.....ศิวิไลท์ ยิ่งเอย.

ที่แท้ก็พวกปากมอบ....เก็บเบี้ยใส่กระเป๋

บรรพกาลหินนั้น.....กินได้

ถนนคลองนั้นไซร์....กินได้  อิ่มดี

มาบัดนี้บ้านคนจน....กินแซบ  เหลือหลาย

กินแล้วทั่วไทยแท้....ห้าสิบสามจว.นะออเจ้า

ฝากใจไว้กับคนอื่น

ต้องขมขื่มเข้าสักวัน

เมื่อรักร้างก็จาบัน

สิ่งที่ฝันพังทลายลง

พระสอนรักตัวนั้นดีแน่

รู้ไม่เที่ยงแท้ไม่ทุกข์ตรม

เมื่อยามรักร้าวไม่ระบม

ไม่นอนซมเหมือนวันวาน

ผีไลน์มีพิษร้าย....กว่ายุ่ง

ใจเจ้ามุ่งสูบอัฐ.....เถือหนัง

จอบส่องจ่องพุ่งพี.คือสมั่น..น้อยเอย

จิตกระสันใฝ่ต่ำต้อย..เพียงดินหรูไฉ

เนื้อสุกรสัตว์นานา...กินได้

เลี้ยงมนุษย์กายา......พีแท้

เนื้อสะมันทราย...แซบแท้เหลือ

วิญญูชนมุ่งวางเป้า.หวังได้เชยชิ

สงกรานต์นี้ข้าเหงาใจนัก

มิหยุดต้องปั่นวิทยาสาร

ต้องเข้าใจจะจ๊ะออนงคาร

อีกไม่นานถึงฝั้งดังตั้งใจ

ยามตกอับไร้ญาติขาดมิ่งมิตร

เพื่อนคู่คิดร่วมเรียงเคียงเขนย

พริกถ้วยเก่าหวานกลายขมเอย

พระที่เคยสอนพึ่งตนจงจำไว้นะ

แตกเป็นเสี่ยงแล้วหนอหน่อโพธิ์

ต่างอวดโอ่ตั้งปณิธานพิทักษ์รักษา

ตั้งสามเส้าโพนทนาทั่วเมืองนครา

แต่วิญญาณาเนื้อแท้หวังเลี้ยงอาตมา