(Verse 1)
สุจินดาลาโลกแล้ว เสียงเงียบงันในมณฑล
ทิ้งไว้เพียงคำคน กับลมหายใจที่ดับไป
พฤษภาทมิฬยังคง เป็นเงาในใจฝังไว้
รอยเท้าในความทรงจำ ไม่เคยจางหาย
(Verse 2)
เมื่อวานยังไขขาน ถึงตำนานที่ปวดร้าว
วรฉัตรที่หิวข้าว เฝ้าหน้ารัฐสภา
เขาดินฝนตกพรรษา ใจกล้าท่ามกลางสายตา
วันนี้สิบมิถุนา เขาจากจรไร้คำลา
(Chorus)
อันชีวิตไม่เที่ยงจริงหนอ
วันหนึ่งก็ต้องหลบลาจากวน
จงรู้จักพอ สร้างบุญในใจตน
คุ้มแล้ว เกิดเป็นคน... แม้เพียงชั่วคราว
(Bridge)
อริยสัจเป็นเรือพา ข้ามพ้นมหานที
ทุกข์นั้นมี เหตุแห่งทุกข์ก็มี
ดับทุกข์ได้ ถ้ามีปัญญานำพา
วิถีแห่งมรรคา... คือแสงในคืนเวลา
(Chorus)
อันชีวิตไม่เที่ยงจริงหนอ
วันหนึ่งก็ต้องหลบลาจากวน
จงรู้จักพอ สร้างบุญในใจตน
คุ้มแล้ว เกิดเป็นคน... แม้เพียงชั่วคราว
(Outro)
สิบมิถุนาเงียบเหงา แต่อุดมการณ์ยังไม่จาง
แม้ใครจากไปกลางทาง ยังคงสว่างในใจเรา
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น