(Verse 1)
ชายแดนไม่ได้มีเพียงเส้นทาง
ที่ขีดคั่นโลกสองฝั่งอย่างเย็นชา
แต่มันคือเรื่องราวหลายชั้นในเวลา
ที่ซ้อนทับกันด้วยศรัทธาและเจตนา
มีทั้งรั้วบ้าน ประตูใจ
ที่ไม่ใช่กำแพงเหล็กหรือดินปืน
บางครั้งแค่ยิ้มหนึ่งก็ข้ามคืน
แค่ฟังอีกฝ่ายยืนอยู่ตรงไหน
(Chorus)
หากเราเห็นชายแดนเป็นเพียงภาพฝัน
ไม่ใช่แค่สมมุติหรือกำแพงในใจ
เราอาจเดินร่วมกันในทางที่หลากหลาย
ไม่ต้องมีใครสูงกว่าใคร
แค่เข้าใจว่า "เส้น" นั้นมีชีวิต
(Verse 2)
ไม่ใช่เพียงเสียงปืนที่สั่นไหว
ที่ทำให้โลกนี้ไร้สันติ
แต่คือการไม่ฟังกันอย่างแท้จริง
ที่ทำให้เราเชื่อในศัตรูมากกว่าศีลธรรม
ประชาธิปไตยไม่ใช่ฝูงชน
แต่มันคือเหตุผลและการถกเถียง
เราจะไม่รบ ถ้ายังกล้าเสียง
กล้าถามว่า “ถ้าพลาดใครจะรับผิดชอบ?”
(Chorus)
หากเราเห็นชายแดนเป็นเพียงภาพฝัน
ไม่ใช่แค่สมมุติหรือกำแพงในใจ
เราอาจเดินร่วมกันในทางที่หลากหลาย
ไม่ต้องมีใครสูงกว่าใคร
แค่เข้าใจว่า "เส้น" นั้นมีชีวิต
(Bridge)
อย่ามองโลกผ่านปืนกล้า
อย่าผลักภาระให้คนจนแบกรับสงคราม
เพราะทุกคำสั่งที่ถูกสั่งข้าม
จะกลับมาถามเราในวันที่หลานเราร้องไห้
หากวันหนึ่ง… ประชาธิปไตยคือประตู
ที่เปิดให้คนเดินสู่ทางใหม่
ข้ามแดนได้… โดยไม่ต้องมีใครตาย
มีเพียงความเข้าใจ เป็นหลักหมายที่พาไป
(Chorus)
หากเราเห็นชายแดนเป็นเพียงภาพฝัน
ไม่ใช่ขวากหนามของอดีตหรือฝันร้าย
เราอาจวางอาวุธ แล้ววาดเส้นทางใหม่
บนแผ่นดินเดียวกัน ใต้ฟ้าเดียวกัน
ไม่มีใครต้องชนะ ถ้าเราต่าง “เข้าใจกัน”
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น