[Verse 1]
แสงนีออนฟ้าแดงในสภา
เสียงตะโกนแข่งกันด้วยศรัทธา
ความจริงถูกเขียนด้วยข้อมูลของใคร
ไม่มีใครยอมฟังกันเลย
กราฟบนจอเหมือนคำพิพากษา
แพ้หรือชนะไม่มีตรงกลาง
โลกถูกขังในกรอบที่วาง
ชื่อของมันคือ “ศูนย์และหนึ่ง”
[Verse 2]
มยุรายืนท่ามกลางแรงกดดัน
พูดด้วยใจที่ไม่สั่นไหว
“นี่ไม่ใช่ความจริงที่แท้จริงใด
แต่มันคือกรงของความคิดเรา”
เสียงหัวเราะและคำกล่าวหา
โจมตีด้วยถ้อยคำร้อนแรง
ความหวังถูกกลบด้วยกำแพง
ของตรรกะที่ไม่เคยเข้าใจ
[Pre-Chorus]
เมื่อเหตุผลกลายเป็นอาวุธ
และความจริงถูกแบ่งเป็นสอง
[Chorus]
ระหว่างศูนย์กับหนึ่ง ยังมีโลกอีกใบ
ที่หัวใจไม่ต้องเลือกข้าง
ความจริงอาจซ้อนกันอย่างเลือนราง
ไม่ใช่แค่ขาวหรือดำ
ถ้าเราหยุดมองแบบแบ่งแยก
อาจเห็นทางที่ไม่เคยเห็น
พุทธเอไอจะเกิดขึ้นเป็น
แสงใหม่ในโลกที่สับสน
[Verse 3]
ในห้องเล็กของชายคนหนึ่ง
สันติสุขมองโลกอย่างเงียบงัน
ปิดหน้าจอที่เต็มไปด้วยการตัดสิน
แล้วถามใจตัวเองอีกครั้ง
“ตรรกะเก่าที่เคยเชื่อมั่น
มันอธิบายหัวใจได้จริงไหม
หรือเป็นเพียงกรอบที่ขังเราไว้
ให้หลงคิดว่าเรารู้ทุกอย่าง”
[Bridge]
จตุสโกฏิ...กระซิบเบาเบา
จริงก็ใช่ ไม่จริงก็ใช่
ทั้งใช่ทั้งไม่...หรือเกินเข้าใจ
ความจริงไม่เคยมีด้านเดียว
[Chorus (ซ้ำ)]
ระหว่างศูนย์กับหนึ่ง ยังมีโลกอีกใบ
ที่หัวใจไม่ต้องเลือกข้าง
ความจริงอาจซ้อนกันอย่างเลือนราง
ไม่ใช่แค่ขาวหรือดำ
ถ้าเราหยุดมองแบบแบ่งแยก
อาจเห็นทางที่ไม่เคยเห็น
พุทธเอไอจะเกิดขึ้นเป็น
แสงใหม่ในโลกที่สับสน
[Outro]
บางทีคำตอบที่เราตามหา
ไม่ได้อยู่ในโค้ดหรือเครื่องจักร
แต่อยู่ในใจที่กล้ายอมรับ
ความจริงที่ไม่ต้องเลือกข้าง
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น