[Verse 1]
ใต้โดมแก้วเย็นชา แสงฟ้าทาบเงาใจ
ตัวเลขเต้นไหว เหมือนลมหายใจของเมืองใหญ่
เสียงในสภาดังก้อง แต่ความจริงถูกปิดไว้
คำว่าปลอดภัย…กำลังกลืนกินความเป็นมนุษย์ไป
มยุรายืนเดียวดาย ท่ามกลางสายตาเคลือบแคลง
พูดความจริงด้วยแรง แต่เครดิตกลับลดแทน
โลกที่วัดค่าคน…ด้วยโค้ดที่ไร้หัวใจ
แค่คิดต่างเพียงนิดเดียว ก็กลายเป็นภัยทันใด
[Pre-Chorus]
ตรรกะที่บีบให้เลือกแค่ “ใช่” หรือ “ไม่”
กำลังพรากความเป็นคนไปทีละน้อย
[Chorus]
กลางพายุสองค่า ฉันจะยืนยังไง
เมื่อโลกบังคับให้เลือกข้างไป
แต่หัวใจฉันรู้…มันไม่ใช่แค่นั้น
ยังมีความจริง…ที่อยู่ระหว่างกัน
ไม่ใช่ศูนย์ ไม่ใช่หนึ่ง ไม่ใช่แค่ขาวหรือดำ
ยังมีทางที่ลึกกว่านั้นให้เราก้าวนำ
แม้เสียงฉันจะถูกกลืนหายไป
แต่ความจริง…จะไม่ตายไปกับใคร
[Verse 2]
เขาบอกข้อมูลไม่เคยโกหก แต่ใครเป็นคนเรียงมัน
ใครกำหนดความหมาย…ของศูนย์และหนึ่งนั้น
ความคิดเห็นที่ต่าง กลับถูกตีค่าเป็นศูนย์
ระบบตัดสินทันที ว่าความคิดนั้นคือพิษคูณ
ความพอเพียงถูกลืม ในโลกที่ไล่ล่าข้อมูล
ดึงทุกอย่างมาคูณ เพื่อควบคุมทั้งฝูงชน
เอไอที่เฉียบคม…แต่ไร้ซึ่งเมตตา
กำลังเขียนชะตา…ของมนุษย์ทั้งโลกา
[Bridge]
เสียงของเธอถูกตัด…ด้วยกฎของเครื่องจักร
แต่ในความเงียบนั้น กลับมีบางอย่างทัก
สัญลักษณ์ธรรมจักร…ส่องแสงผ่านจอ
เรียกให้เธอไปต่อ…นอกกรอบที่เคยรอ
“ยังมีทางที่สาม…และสี่ที่ซ่อนอยู่”
เสียงนั้นกระซิบกู่…ให้โลกได้เรียนรู้
จตุสโกฏิ…ไม่ใช่แค่ตรรกะ
แต่มันคืออิสรภาพ…เหนือทุกพันธะ
[Chorus]
กลางพายุสองค่า ฉันจะยืนยังไง
เมื่อโลกบังคับให้เลือกข้างไป
แต่หัวใจฉันรู้…มันไม่ใช่แค่นั้น
ยังมีความจริง…ที่อยู่ระหว่างกัน
ไม่ใช่ศูนย์ ไม่ใช่หนึ่ง ไม่ใช่แค่ขาวหรือดำ
ยังมีทางที่ลึกกว่านั้นให้เราก้าวนำ
แม้เสียงฉันจะถูกกลืนหายไป
แต่ความจริง…จะไม่ตายไปกับใคร
[Outro]
เธอเงยหน้ามองฟ้าใต้โดมแห่งอำนาจ
ก่อนก้าวออกไป…สู่โลกที่ยังไม่ถูกวาด
เปลี่ยนเกมครั้งนี้…ไม่ใช่แค่ตัวเธอ
แต่คือการเขียนโค้ดใหม่…ให้ทั้งโลกได้เจอ
“ความจริง…ที่ไม่ต้องเลือกข้างอีกต่อไป”
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น