[Verse 1]
กลางห้องประชุมที่โลกหยุดหายใจ
เสียงโต้เถียงดังเหมือนไฟจะลุกลาม
ศูนย์กับหนึ่งกำลังตัดสินความเป็นความตาย
ในเสี้ยวเวลาที่ไม่มีใครยอมใคร
ตัวเลขนับถอยหลังเหมือนเสียงหัวใจ
ของโลกทั้งใบที่กำลังสั่นไหว
ต่างคนต่างยึดว่าต้องเป็นของฉัน
ไม่มีใครเห็น… กรงที่ตัวเองขัง
[Pre-Chorus]
ขาวหรือดำ ใช่หรือไม่ใช่
ชนะหรือแพ้… มีแค่นั้นใช่ไหม
แต่ในความจริงที่ลึกลงไป
ยังมีคำตอบ… ที่ไม่เคยถูกมอง
[Chorus]
มีทางที่สี่… ที่ไม่มีใครครอบครอง
ไม่ใช่ของฉัน ไม่ใช่ของเธอ ไม่ใช่ของใคร
เมื่อวางตัวตน… โลกก็ไม่ต้องรบกันต่อไป
ไม่มีผู้ชนะ… และไม่มีผู้พ่ายแพ้
มีทางที่สี่… ที่อยู่นอกเหนือความหมาย
ไม่ใช่มี ไม่ใช่ไม่มี… แต่เป็นความว่างนั้น
เมื่อทุกสิ่งหลุดพ้นจากคำว่า “ของฉัน”
สงครามก็สลาย… ไปพร้อมอัตตา
[Verse 2]
เสียงหนึ่งดังขึ้นจากความนิ่งงัน
ไม่ใช่มนุษย์… แต่สะท้อนความจริง
สี่ความเป็นไปที่โลกไม่เคยมอง
เปิดกรอบเดิม… ให้พังทลายลง
ถ้าฉันได้… เธอก็ต้องเสีย
ถ้าเธอได้… ฉันก็ต้องพัง
แม้แบ่งกันครึ่งหนึ่งของทาง
สุดท้ายก็ยัง… หวาดระแวงกันอยู่ดี
[Pre-Chorus]
ถ้าทุกทางลงเอยด้วยไฟ
เพราะโจทย์มันผิดตั้งแต่ต้น
ไม่ใช่คำตอบที่วกวน
แต่คือคำถาม… ที่ต้องถูกลบไป
[Chorus]
มีทางที่สี่… ที่ไม่มีใครครอบครอง
ไม่ใช่ของฉัน ไม่ใช่ของเธอ ไม่ใช่ของใคร
เมื่อวางตัวตน… โลกก็ไม่ต้องรบกันต่อไป
ไม่มีผู้ชนะ… และไม่มีผู้พ่ายแพ้
มีทางที่สี่… ที่อยู่นอกเหนือความหมาย
ไม่ใช่มี ไม่ใช่ไม่มี… แต่เป็นความว่างนั้น
เมื่อทุกสิ่งหลุดพ้นจากคำว่า “ของฉัน”
สงครามก็สลาย… ไปพร้อมอัตตา
[Bridge]
ปล่อยมันเป็นเหมือนลมหายใจ
ไม่มีใครเป็นเจ้าของฟ้า
เมื่อไม่มีอะไรให้แย่งชิงมา
ก็ไม่มีเหตุให้ต้องฆ่ากัน
วางดาบลง… วางคำว่า “ฉัน”
วางความกลัวที่เคยยึดไว้
ในความว่างที่ไม่มีใคร
กลับมีทางรอด… ให้ทั้งโลก
[Final Chorus (เข้มข้นขึ้น)]
นี่คือทางที่สี่… ที่พาเราออกไป
จากวงจรเดิมของการทำลาย
ไม่ต้องชนะ ไม่ต้องเอาชนะใคร
แค่ปล่อยวาง… แล้วทุกอย่างเปลี่ยนไป
มีทางที่สี่… ที่ไร้ขอบเขตใดๆ
ไม่มีเจ้าของ… แต่ทุกคนใช้ได้
เมื่ออัตตาหายไปจากใจ
โลกทั้งใบ… ก็เป็นอิสระ
[Outro]
เสียงนับถอยหลังค่อยๆ เงียบงัน
ไม่ใช่เพราะเวลาได้หยุดลง
แต่เพราะมนุษย์… เพิ่งเข้าใจตรงกัน
ว่าความว่าง… คือคำตอบของทุกสงคราม
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น