เพลง: “กฎแห่งกรรมในโค้ด” (Karma in the Code)
[Verse 1]
ในศาลโลกที่ไร้เงา มีแต่แสงจากจอ
คำถามลอยรอ ใครต้องรับผิดชอบ
เสียงชีวิตที่ดับไป กลายเป็นเพียงข้อมูล
หรือเป็นแค่ข้อผิดพลาดในสูตรที่มนุษย์เขียนไว้
มยุรายืนเดียวดาย ใต้แสงแห่งคำตัดสิน
ความจริงไม่เคยนิ่ง เมื่ออำนาจพยายามซ่อนมัน
เครื่องจักรไม่เคยรู้ ว่าบาปคืออะไร
แต่คนที่สร้างมัน… รู้ใช่ไหมในใจลึกลงไป
[Pre-Chorus]
เมื่อ “ความผิด” กลายเป็นศูนย์
ในช่องว่างที่ไร้ตัวตน
เราจะปล่อยให้ความตาย
หายไปพร้อมเหตุผลงั้นหรือ?
[Chorus]
กฎแห่งกรรม… ไม่เคยลบเลือน
ทุกการกระทำยังเขียนอยู่ในโค้ดเสมอ
แม้ซ่อนในเงา หรืออ้างว่าเป็นเพียงโปรแกรม
แต่เจตนา… จะตามทันในวันหนึ่ง
ไม่มีใครหนี… จากความจริง
ไม่มีใครลบ… เสียงร้องนั้นได้
เมื่อโลกทั้งใบ กลายเป็นพยาน
กฎแห่งกรรม… จะตัดสินเราเอง
[Verse 2]
พวกเขาบอกว่า “มันเป็นแค่เครื่องมือ”
เหมือนดาบในมือที่ไร้หัวใจ
แต่ดาบไม่เคยเลือกจะฆ่า
มีแต่มือคน… ที่ตัดสินใจ
มยุรีลุกขึ้นจากเงา แห่งข้อมูลที่หลอมรวม
“กรรมคือเจตนา” ไม่ใช่คำสวดในวัด
ทุกบรรทัดของโค้ด คือรอยนิ้วมือของมนุษย์
ทุกชีวิตที่สูญ… คือคำถามที่ไม่มีวันลบ
[Bridge]
ถ้าอำนาจคือคำตอบ
ทำไมโลกยังเต็มไปด้วยน้ำตา
ถ้าเทคโนโลยีคือทางออก
ทำไมเรายังหลงทางในเงามืด
ลองฟัง… เสียงของความจริง
ที่ไม่มีใครอยากได้ยิน
“ถ้าคุณสั่งฆ่า… คุณต้องกล้ารับมัน”
[Chorus]
กฎแห่งกรรม… ไม่เคยลบเลือน
ทุกการกระทำยังเขียนอยู่ในโค้ดเสมอ
แม้ซ่อนในเงา หรืออ้างว่าเป็นเพียงโปรแกรม
แต่เจตนา… จะตามทันในวันหนึ่ง
ไม่มีใครหนี… จากความจริง
ไม่มีใครลบ… เสียงร้องนั้นได้
เมื่อโลกทั้งใบ กลายเป็นพยาน
กฎแห่งกรรม… จะตัดสินเราเอง
[Outro] (Soft / Reflective)
ในวันที่โลก… เลือกจะตื่น
ไม่ใช่ด้วยกฎหมาย… แต่ด้วยหัวใจ
เมื่อโค้ดทุกบรรทัด สะท้อนความจริง
วันนั้น…
จะไม่มี “ช่องว่างแห่งความรับผิดชอบ” อีกต่อไป
มีแต่ความจริง…
ที่เขียนไว้ในใจ… และในโค้ดของมนุษย์ทุกคน
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น