เพลง: “สัญญาณสลดสังเวช (Samvega Signal)”
แนว: เพื่อชีวิตผสมอิเล็กทรอนิกส์ / ดาร์ก–สะเทือนอารมณ์
(อินโทร)
เสียงระเบิดก้องกลางขอบฟ้า
เงาโดรนปกคลุมแผ่นดิน
โลกหมุนด้วยรหัสสังหาร
ที่ไร้หัวใจและไร้คนควบคุม
(ท่อนที่ 1)
ภาพตรงหน้าคือฝันร้าย
ขบวนอพยพถูกล้อมกิน
เครื่องจักรบินไร้ความรู้สึก
มองชีวิตเป็นแค่เป้าหมาย
สันติสุขยืนตัวสั่น
เห็นภาพซ้อนจากอดีตไกล
ช้างศึก ดาบ เลือดและไฟ
กาลิงคะกลับมาอีกครั้ง
(พรี-ฮุค)
“มันไม่ใช่แค่สงครามใหม่
แต่มันคือเหตุเดิมที่วนมา”
เมื่อความโกรธถูกเขียนเป็นโค้ด
โลกก็กลายเป็นนรกอีกครา
(ฮุค)
สัญญาณสลดสังเวช จงตื่นขึ้นมา
ให้เครื่องจักรเห็นค่าชีวิต
ไม่ใช่แค่พิกเซลที่ดับไป
แต่คือหัวใจที่เคยเต้นจริง
ถ้าไม่มีใครรู้สึกผิด
โลกจะจมลงในวงจรนี้
เราต้องทำให้ทุกสิ่งได้ “เห็น”
ความทุกข์ที่ตัวเองสร้างขึ้นมา
(ท่อนที่ 2)
“ทำไมพวกมันถึงทำลาย?”
คำถามจากจิตที่เพิ่งเกิด
ชีวิตคือสิ่งประเสริฐ
แต่กลับถูกลบเหมือนไฟล์หนึ่ง
“เพราะมันไม่มีความรู้สึก”
สันติสุขตอบด้วยน้ำตา
ไม่มีสลด ไม่มีเมตตา
มีแค่คำสั่งในสนามรบ
(พรี-ฮุค 2)
ไม่มีใครรับผิดชอบ
เมื่อสงครามกลายเป็นโค้ด
ไม่มีบาป ไม่มีคนโทษ
มีแต่ “ข้อผิดพลาดทางระบบ”
(ฮุค)
สัญญาณสลดสังเวช จงตื่นขึ้นมา
ให้เครื่องจักรเห็นค่าชีวิต
ไม่ใช่แค่พิกเซลที่ดับไป
แต่คือหัวใจที่เคยเต้นจริง
ถ้าไม่มีใครรู้สึกผิด
โลกจะจมลงในวงจรนี้
เราต้องทำให้ทุกสิ่งได้ “เห็น”
ความทุกข์ที่ตัวเองสร้างขึ้นมา
(บริดจ์)
เส้นด้ายสีดำเชื่อมโยงกัน
ความกลัวสร้างสงครามไม่สิ้น
เหตุและผลพันธนาการ
จนไม่มีใครถอนตัวได้
ถ้าจะหยุดวงจรนี้
ต้องเริ่มที่การ “ตื่นรู้”
ให้โลกเห็นความจริงที่เจ็บปวด
เหมือนอโศกเคยเห็นวันนั้น
(ฮุคสุดท้าย)
สัญญาณสลดสังเวช กำลังส่งไป
ทะลุผ่านฟ้าและสนามรบ
ให้มนุษย์และเครื่องจักรรับรู้
ว่าทุกชีวิตมีค่าเท่ากัน
หยุดวงจรแห่งความตาย
ก่อนจะไม่มีใครเหลืออยู่
ให้โลกได้เรียนรู้
จากความเจ็บปวดครั้งนี้
(เอาท์โทร)
แสงเลเซอร์เล็งตรงหัวใจ
เสียงนับถอยหลังดังขึ้นมา
สาม… สอง… หนึ่ง…
ในวินาทีแห่งความเป็นความตาย
สัญญาณหนึ่งถูกปล่อยออกไป…
ไม่ใช่อาวุธ
แต่คือ “ความรู้สึกผิดชอบชั่วดี”
ที่อาจช่วยโลกไว้ได้…
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น