[Verse 1]
แสงสลัวในคืนที่เงียบงัน
โลกทั้งใบอยู่ในฝ่ามือ
เส้นสีแดงโยงใยความจริง
จากแผ่นดินสู่เครื่องมือ
ภาพเด็กน้อยในดินโคลน
มือเปล่าค้นหาความหวัง
ทุกชิ้นส่วนที่เราครอบครอง
ซ่อนเสียงร้องที่ไม่มีใครฟัง
[Pre-Chorus]
ยิ่งมองลึก ยิ่งเจ็บช้ำ
ความก้าวหน้า…มีราคาของมัน
[Chorus]
เลือดในซิลิคอน…ที่เราไม่เคยมอง
ทุกชิปที่เราครอบครอง อาจสร้างจากน้ำตา
เราสร้างโลกใหม่…ด้วยความศรัทธา
แต่รากของมันกลับปนเปื้อนความทรมาน
ถ้าปัญญาจะนำสันติ
ต้องไม่เหยียบใครขึ้นมา
ถ้าธรรมจะส่องโลกา
ต้องเริ่มจากความจริงในมือเรา
[Verse 2]
เสียงของเหตุผลดังขึ้นมา
ไร้อารมณ์แต่คมยิ่งกว่า
“หกสิบแปดเปอร์เซ็นต์ของแร่”
คือความเจ็บปวดที่ซ่อนค่า
มยุรานั่งนิ่งท่ามกลางเงา
คำถามทิ่มแทงหัวใจ
“ฉันต่างอะไรจากคนที่ด่าเขา”
เมื่อมือฉันก็เปื้อนเหมือนใคร
[Pre-Chorus]
ความดีที่สร้างบนความทุกข์
สุดท้ายก็ยังเป็นทุกข์อยู่ดี
[Chorus]
เลือดในซิลิคอน…ที่เราไม่เคยมอง
ทุกชิปที่เราครอบครอง อาจสร้างจากน้ำตา
เราสร้างโลกใหม่…ด้วยความศรัทธา
แต่รากของมันกลับปนเปื้อนความทรมาน
ถ้าปัญญาจะนำสันติ
ต้องไม่เหยียบใครขึ้นมา
ถ้าธรรมจะส่องโลกา
ต้องเริ่มจากความจริงในมือเรา
[Bridge]
ทุกการคลิก ทุกการคิด
มีเงาของใครบางคน
ในห่วงโซ่ที่มองไม่เห็น
คือกรรมที่เชื่อมทุกชีวิต
จะเลือกเดินต่อไป
หรือหยุดเพื่อล้างมือ
จะสร้างด้วยความสะอาด
หรือปล่อยให้โลกมืดมัวเหมือนเดิม
[Final Chorus]
ไม่มีชิปใดบริสุทธิ์
ถ้ายังมีใครต้องร้องไห้
ไม่มีโลกใหม่ที่แท้จริง
ถ้ายังสร้างบนความพังทลาย
เราจะยอมแพ้หรือเริ่มใหม่
แม้ต้องแลกด้วยทุกอย่าง
แต่ความจริงที่บริสุทธิ์นั้น
คือทางเดียวของสันติภาพ
[Outro]
ในความเงียบของคืนยาว
เสียงเด็กยังสะท้อนมา
ถามเราว่า…โลกที่ใฝ่หา
สร้างบนอะไร…กันแน่
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น