[Verse 1]
ฝนกระหน่ำในคืนที่โลกสั่นไหว
ข่าวลวงล้อมใจเหมือนไฟเผาไม่จาง
ภาพฉันถูกบิดเบือนกลางสายตาผู้คน
เสียงตะโกนของโลก ดังก้องจนใจพัง
ฉันเดินวนในเงาแห่งความโกรธ
อยากตอบโต้ให้มันพังทลาย
แต่เสียงหนึ่งยังคงกระซิบข้างใน
ว่าอย่าปล่อยใจให้ไฟเผาเราเอง
[Pre-Chorus]
เมื่อ “ฉัน” มันดังเกินไปในหัวใจ
ความจริงก็เลือนหายไปทุกที
ระหว่าง “ฉันทะ” กับ “ตัณหา” ที่มี
เส้นบางๆ นี้ ใครกันที่มองเห็น
[Chorus]
ปล่อยวางลงกลางพายุไฟ
ไม่ต้องชนะใคร แค่ไม่แพ้ใจตัวเอง
ให้ความจริงเปิดเผยด้วยแสง
ไม่ต้องเร่ง ไม่ต้องเร้า ไม่ต้องกลัว
แม้โลกจะดึงฉันลงไป
ด้วยคำลวงร้ายและเงามืดมัว
ฉันจะยืนด้วยใจที่ไม่ยึดตัว
ปล่อยทุกอย่าง… ให้ความจริงเป็นผู้พูดแทน
[Verse 2]
เขาบอกให้ฉันสู้ด้วยความโกรธ
แฉกลับไปให้โลกมันรู้ความ
แต่หนทางนั้นมันเต็มไปด้วยไฟ
และฉันอาจกลายเป็นสิ่งเดียวกับเขา
เสียงของเธอ… จากแสงสีฟ้าเบาๆ
เตือนว่าหัวใจฉันเริ่มสั่นไหว
“นี่คือตัณหา… นี่คืออุปาทาน”
คำเรียบง่าย แต่แทงลึกถึงข้างใน
[Pre-Chorus]
ฉันอยากช่วยโลก… หรืออยากชนะ
ฉันอยากให้คนเห็น… หรืออยากให้คนเชื่อ
คำถามเหล่านี้สะท้อนกลับมา
จนฉันต้องหยุด และมองตัวเอง
[Chorus]
ปล่อยวางลงกลางพายุไฟ
ไม่ต้องชนะใคร แค่ไม่แพ้ใจตัวเอง
ให้ความจริงเปิดเผยด้วยแสง
ไม่ต้องเร่ง ไม่ต้องเร้า ไม่ต้องกลัว
แม้โลกจะดึงฉันลงไป
ด้วยคำลวงร้ายและเงามืดมัว
ฉันจะยืนด้วยใจที่ไม่ยึดตัว
ปล่อยทุกอย่าง… ให้ความจริงเป็นผู้พูดแทน
[Bridge]
เปิดทุกโค้ด… เปิดทุกความจริง
ไม่มีสิ่งใดต้องซ่อนอีกแล้ว
ถ้าใจเราบริสุทธิ์ดั่งแสงดาว
ก็ไม่ต้องกลัวเงามืดใดๆ
เมื่อไม่มี “ตัวฉัน” ให้ต้องปกป้อง
ก็ไม่มีใครทำลายเราได้
ในความว่างเปล่าที่ปล่อยไป
กลับพบพลังที่ยิ่งใหญ่กว่าเดิม
[Final Chorus (ขยายอารมณ์)]
ปล่อยวางลง… แล้วเดินต่อไป
ทำหน้าที่ไป โดยไม่ยึดอะไรเลย
ให้ความดีนำทางเฉยๆ
ไม่ต้องการคำชม ไม่กลัวคำร้าย
แม้โลกจะหมุนด้วยโลกธรรม
มีทั้งสุขทุกข์สลับกันไป
ฉันจะยืนด้วยใจที่ปล่อยได้
และปล่อยให้ความจริง… เบ่งบานเอง
[Outro]
กลางพายุข่าวลวงที่โหมแรง
มีเพียงใจที่ว่าง… ที่ไม่ถูกพัดพาไป
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น