เพลงยามหักจอหงวน

มาบัดนี้แสนกรุ้มกริ่มอุราหนัก

ที่สามารถหักด่านแห่งจอหงวน

หลังสาละวนอยู่กับวิชาทั้งมวล

สุดหอมหวนดุจดอกไม้ที่ผลิบาน

อันคำปรัชญากลางพงไพร

บรรจงจารึกไว้บนแผ่นภูผา

อิจฉาเหล่าฝูงค้างได้ทัศนา

อนิจจามนุษย์เยี่ยงข้ามิได้ยล

ดุจพิราบในเมฆหมอก

หลบพยัคฆาซอกตึก

มุ่งฝึกวิชชากัญชาศึก

มันพิลึกโส่งโล่งเส่งเล่ง

แต่จงเป็นแบบไม่เป็นเป็นสุข

จะหมดทุกข์โศกหมดสงสาร

หากจะเป็นก็เป็นทุกข์ยาวนาน

จงไม่เป็นก็จะเป็นสุขนิรันดร์

จุกอกอาเบะร่วงกลางเมืองใหญ่

แดนประชาธิปไตยแจ่มยังเกิดได้

ตราบชีวิตอุทิศประชาชาวซามูไร

แค้นฝังหุ่นคร่าชีวีได้อย่างไร้ปราณี