เพลง: กกุธสูตรคนเหนือสุขเหนือทุกข์
ในคืนสงัดแห่งอัญชนวัน
ดาวพราวสว่างกลางสายลมไหว
เทวบุตรผู้มีรัศมีไกล
ก้าวมาเฝ้าองค์พระศาสดา
ยืนสงบอยู่เบื้องพระพักตร์
ด้วยใจอยากรู้ความจริงล้ำค่า
“พระองค์ทรงสุขอยู่หรือหนา
หรือมีน้ำตาแห่งความอาวรณ์”
[Pre-Chorus]
แต่พระองค์ตรัสด้วยเสียงอ่อนโยน
ดังสายน้ำเย็นแห่งธรรมสุนทร
[Chorus]
เราไม่ได้สุข เพราะไม่มีสิ่งให้ยึดถือ
เราไม่ได้ทุกข์ เพราะไม่มีสิ่งใดสูญหาย
เมื่อดับความอยากในหัวใจ
ก็พ้นจากคืนวันแห่งวุ่นวาย
เหนือความยินดี เหนือความเศร้า
เหนือเงาของคำว่าได้หรือเสียไป
ผู้ข้ามพ้นเครื่องข้องทั้งหลาย
คือผู้เป็นอิสระภายในนิรันดร์
[Verse 2]
เทวบุตรถามด้วยความสงสัย
“แล้วเหตุใดพระองค์ไม่เหงาใจ
เมื่อประทับอยู่เพียงลำพัง
ไร้ความบันเทิงแห่งโลกา”
พระพุทธองค์ตรัสตอบกลับ
ด้วยธรรมอันลึกเกินค้นหา
“ผู้มีสุข ย่อมมีทุกข์ตามมา
ผู้ยึดสุขา ย่อมหวั่นไหว”
[Bridge]
เมื่อใจไม่ดิ้นรนหาอะไร
ก็ไม่ต้องกลัวสิ่งใดจากไป
เมื่อใจไม่แบกความหมายใด
โลกทั้งใบก็เบาสบาย
ไม่มีโซ่ตรวนแห่งตัณหา
ไม่มีน้ำตาแห่งอาลัย
ดุจฟ้าสงบหลังพายุใหญ่
สว่างไสวด้วยธรรมภายใน
[Chorus]
เราไม่ได้สุข เพราะไม่มีสิ่งให้ยึดถือ
เราไม่ได้ทุกข์ เพราะไม่มีสิ่งใดสูญหาย
เมื่อดับความอยากในหัวใจ
ก็พ้นจากคืนวันแห่งวุ่นวาย
เหนือความยินดี เหนือความเศร้า
เหนือเงาของคำว่าได้หรือเสียไป
ผู้ข้ามพ้นเครื่องข้องทั้งหลาย
คือผู้เป็นอิสระภายในนิรันดร์
[Outro]
กกุธเทพน้อมใจกราบลง
กลางแสงธรรมอันงดงาม
“นานนักจึงได้พบผู้ข้าม
สุขและทุกข์…สู่ฝั่งนิพพาน”
คำแนะนำเพิ่มเติมเกี่ยวกับการใช้งาน: ตามข้อจำกัดของระบบ AI ในปัจจุบัน การสร้างภาพที่มีตัวอักษรภาษาไทยอาจจะยังมีความคลาดเคลื่อนของตัวสะกดหรือรูปสระอยู่บ้าง
กกุธสูตรที่ ๘
[๒๖๖] ข้าพเจ้าได้สดับมาแล้วอย่างนี้- สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคประทับอยู่ ณ พระอัญชนวัน สถาน พระราชทานอภัยแก่เนื้อ เขตเมืองสาเกต ครั้งนั้น กกุธเทวบุตร เมื่อราตรี ปฐมยามสิ้นไปแล้ว มีวรรณงามยิ่งนัก ยังอัญชนวันทั้งสิ้นให้สว่าง เข้าไปเฝ้า พระผู้มีพระภาคถึงที่ประทับ ครั้นแล้ว ก็ถวายบังคมพระผู้มีพระภาคแล้ว ได้ ยืนอยู่ ณ ที่ควรส่วนข้างหนึ่ง ฯ [๒๖๗] กกุธเทวบุตร ยืนอยู่ ณ ที่ควรส่วนข้างหนึ่งแล้ว ได้กราบทูล พระผู้มีพระภาคว่า ข้าแต่พระสมณะ พระองค์ทรงยินดีอยู่หรือ ฯ พระผู้มีพระภาคตรัสว่า ดูกรผู้มีอายุ เราได้อะไรจึงจะยินดี ฯ กกุธเทวบุตรกราบทูลว่า ข้าแต่พระสมณะ ถ้าอย่างนั้นพระองค์ทรง เศร้าโศกอยู่หรือ ฯ พระผู้มีพระภาคตรัสว่า ดูกรผู้มีอายุ เราเสื่อมอะไรจึงจะเศร้าโศก ฯ กกุธเทวบุตรกราบทูลว่า ข้าแต่พระสมณะ ถ้าอย่างนั้นพระองค์ไม่ทรง ยินดีเลย ไม่ทรงเศร้าโศกเลยหรือ ฯ พระผู้มีพระภาคตรัสว่า เป็นเช่นนั้นผู้มีอายุ ฯ [๒๖๘] กกุธเทวบุตร กราบทูลว่า ข้าแต่ภิกษุ พระองค์ไม่มีทุกข์บ้างหรือ ความเพลิดเพลิน ไม่มีบ้างหรือ ความเบื่อหน่ายไม่ครอบงำพระองค์ผู้ประทับนั่ง แต่พระองค์เดียวบ้างหรือ ฯ [๒๖๙] พระผู้มีพระภาคตรัสว่า ดูกรท่านผู้อันคนบูชา เราไม่มีทุกข์เลย และความเพลิดเพลิน ก็ไม่มี อนึ่ง ความเบื่อหน่าย ก็ไม่ครอบงำเราผู้นั่งแต่ ผู้เดียว ฯ [๒๗๐] กกุธเทวบุตรกราบทูลว่า ข้าแต่ภิกษุ ทำไมพระองค์จึงไม่มีทุกข์ ทำไมความเพลิดเพลิน จึงไม่มี ทำไมความเบื่อหน่าย จึงไม่ครอบงำพระองค์ผู้นั่ง แต่ผู้เดียว ฯ [๒๗๑] พระผู้มีพระภาคตรัสว่า ผู้มีทุกข์นั่นแหละ จึงมีความเพลิดเพลิน ผู้มีความเพลิดเพลิน นั่นแหละ จึงมีทุกข์ ภิกษุย่อมเป็นผู้ไม่มีความเพลิดเพลิน ไม่มีทุกข์ ท่านจงรู้อย่างนี้เถิด ผู้มีอายุ ฯ [๒๗๒] กกุธเทวบุตรกราบทูลว่า นานหนอ ข้าพระองค์จึงพบเห็นภิกษุ ผู้เป็นพราหมณ์ ดับรอบแล้ว ไม่มีความเพลิดเพลิน ไม่มีทุกข์ ข้ามพ้น เครื่องข้องในโลกแล้ว ฯ
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น