เพลง : ติสสกสูตรคุณธรรมอันประมาณมิได้
[Intro]
ใต้เงาแห่งความสงบ
เมื่อโลกเงียบงันกลางวัน
พระศาสดาประทับนิ่ง
ดั่งมหาสมุทรอันลึกไกล
สองพรหมมายืนเคียงกัน
หน้าบานประตูแห่งธรรม
พร้อมถ้อยคำเตือนใจคน
ผู้ยังหลงวัดค่าความดี
[Verse 1]
ใครเล่าจะรู้ความจริง
แห่งจิตผู้สิ้นกิเลส
คุณธรรมล้ำเกินขอบเขต
เกินประมาณด้วยสายตา
ผู้ยังเต็มด้วยอัตตา
ย่อมมองเพียงเปลือกภายนอก
แล้วตัดสินผู้บริสุทธิ์
ด้วยใจที่ยังมืดมน
[Pre-Chorus]
ดั่งคนยืนมองท้องฟ้า
แต่ไม่เห็นความกว้างใหญ่
ดั่งคลื่นน้อยกลางทะเล
ไม่รู้ความลึกแห่งน้ำ
[Chorus]
คุณธรรมอันประมาณมิได้
มิใช่สิ่งใครวัดกัน
มิใช่ถ้อยคำสรรเสริญ
หรือสายตาของผู้คน
ผู้สิ้นไฟแห่งกิเลส
ย่อมสงบดั่งสายชล
โลกทั้งโลกอาจสับสน
แต่ธรรมยังคงส่องทาง
[Verse 2]
บางคนเห็นเพียงรูปลักษณ์
บางคนเห็นเพียงคำลือ
แต่ผู้มีปัญญาแท้จริง
ย่อมมองด้วยใจเมตตา
อย่าด่วนตัดสินผู้ใด
ด้วยความคิดเพียงผิวผ่าน
เพราะจิตแห่งพระอริยะ
ลึกเกินหยั่งด้วยโลกธรรม
[Bridge]
ผู้ไม่มีธุตธรรม
ย่อมหลงตนว่ารู้จริง
แต่ผู้มีใจถ่อมตน
กลับเห็นธรรมอันยิ่งใหญ่
เมื่อปล่อยวางความถือตัว
จิตจะเห็นแสงภายใน
แล้วเข้าใจความหมาย
แห่งความสงบแท้จริง
[Final Chorus]
คุณธรรมอันประมาณมิได้
ส่องสว่างเหนือกาลเวลา
แม้โลกจะไม่เข้าใจ
ธรรมยังงดงามเสมอ
จงฝึกใจให้สงบนิ่ง
ละอัตตาและความเผลอ
แล้ววันหนึ่งจะได้เจอ
สันติธรรมในหัวใจ
[คำแนะนำเพิ่มเติมเกี่ยวกับการใช้งาน: ตามข้อจำกัดของระบบ AI ในปัจจุบัน การสร้างภาพที่มีตัวอักษรภาษาไทยอาจจะยังมีความคลาดเคลื่อนของตัวสะกดหรือรูปสระอยู่บ้าง หวังเป็นพื้นฐานของการศึกษาและจะพัฒนาให้สมบูรณ์ต่อไป]
ติสสกสูตรที่ ๘ [๕๙๔] สาวัตถีนิทาน ฯ ก็โดยสมัยนั้นแล พระผู้มีพระภาคทรงประทับพักกลางวันหลีกเร้นอยู่ แล้ว ฯ ครั้งนั้นแล สุพรหมปัจเจกพรหมและสุทธาวาสปัจเจกพรหมเข้าไปใกล้ ที่ประทับของพระผู้มีพระภาค ครั้นแล้วได้ยืนพิงบานประตูคนละข้าง ฯ [๕๙๕] ลำดับนั้นแล สุทธาวาสปัจเจกพรหมปรารภกตโมรกติสสกภิกษุ ได้กล่าวคาถานี้ในสำนักของพระผู้มีพระภาคว่า ใครผู้มีปัญญาในโลกนี้จะพึงกำหนดวัดซึ่งพระขีณาสพผู้มีคุณ อันใครๆ ประมาณไม่ได้ เราเห็นว่าผู้นั้นไม่มีธุตธรรม เป็นคนไม่มีปัญญา วัดอยู่ซึ่งพระขีณาสพผู้มีคุณอันใครๆ ประมาณมิได้
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น