เพลง : นันทิวิสาลสูตรแนะออกไปจากทุกข์ด้วยตัดบ่วงแห่งอวิชชา
กายนี้เหมือนเรือนเก่า ที่วันหนึ่งต้องพัง
เต็มด้วยความยึดหวัง และเงาแห่งกิเลส
หัวใจยังเวียนวน ท่ามกลางไฟตัณหา
ถูกความโลภนำพา ให้หลงทางเรื่อยไป
[Pre-Chorus]
ในโลกที่มัวหม่น
ใจคนยังถูกพันธนา
ด้วยความโกรธและมายา
จนลืมทางแห่งแสงธรรม
[Chorus]
ตัดบ่วงแห่งความโกรธ ปลดโซ่แห่งความหลง
ดับไฟแห่งตัณหา ที่เผาใจผู้คน
ถอนรากแห่งอวิชชา ที่ซ่อนอยู่ภายในตน
แล้วชีวิตจะหลุดพ้น ออกจากทุกข์ทั้งปวง
แม้โลกจะลวงใจ ให้หลงในรูปนาม
แต่สันติที่งดงาม อยู่ในใจที่ปล่อยวาง
เมื่อดับโลภและความอยาก ใจจะพบหนทาง
ก้าวพ้นคืนอ้างว้าง สู่แสงแห่งนิพพาน
[Verse 2]
สรีระเป็นเพียงทาง ที่ชั่วคราวให้พักพิง
มิใช่ของแท้จริง ที่ควรยึดถือไว้
ทุกสิ่งล้วนเสื่อมสลาย ตามกาลและเวลา
เหลือเพียงธรรมเท่านั้น ที่นำพาใจพ้นภัย
[Bridge]
ปล่อยความอยากที่ร้อยรัด
ปล่อยความชังที่กดทับใจ
เมื่อไม่เหลือสิ่งใดให้ยึดไว้
ดวงใจจะเป็นอิสระ
[Chorus ซ้ำ]
ตัดบ่วงแห่งความโกรธ ปลดโซ่แห่งความหลง
ดับไฟแห่งตัณหา ที่เผาใจผู้คน
ถอนรากแห่งอวิชชา ที่ซ่อนอยู่ภายในตน
แล้วชีวิตจะหลุดพ้น ออกจากทุกข์ทั้งปวง
แม้โลกจะลวงใจ ให้หลงในรูปนาม
แต่สันติที่งดงาม อยู่ในใจที่ปล่อยวาง
เมื่อดับโลภและความอยาก ใจจะพบหนทาง
ก้าวพ้นคืนอ้างว้าง สู่แสงแห่งนิพพาน
[Outro]
เมื่อใจไร้เครื่องรัด
ความสงัดจะเบ่งบาน
ผู้ละโลกามิสได้
ย่อมพบทางพ้นทุกข์นิรันดร์…
คำแนะนำเพิ่มเติมเกี่ยวกับการใช้งาน: ตามข้อจำกัดของระบบ AI ในปัจจุบัน การสร้างภาพที่มีตัวอักษรภาษาไทยอาจจะยังมีความคลาดเคลื่อนของตัวสะกดหรือรูปสระอยู่บ้าง หวังเป็นพื้นฐานของการศึกษาและพัฒนาให้สมบูรณ์ต่อไป
นันทิวิสาลสูตรที่ ๘ [๓๐๑] นันทิวิสาลเทพบุตร ครั้นยืนอยู่ ณ ที่ควรส่วนข้างหนึ่งแล้ว จึงได้กล่าวคาถาทูลถวายพระผู้มีพระภาคว่า ข้าแต่พระองค์ผู้เป็นมหาวีรบุรุษ สรีรยนต์ มีจักร ๑- ๔ มีทวาร ๒- ๙ เต็มไปด้วยของไม่สะอาด ประกอบด้วยความโลภ ย่อมเป็น ประดุจเปือกตม ไฉนจักมีความออกไปจากทุกข์ได้ ฯ [๓๐๒] พ. บุคคลตัดความผูกโกรธด้วย กิเลสเป็นเครื่องรัดด้วย ความปรารถนาและความโลภอันชั่วช้าด้วย ถอนตัณหาพร้อมทั้งอวิชชาอันเป็นมูล รากเสียได้ อย่างนี้จึงจักออกไปจากทุกข์ได้
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น