วันจันทร์ที่ 11 พฤษภาคม พ.ศ. 2569

เพลง : สติจากนันทสูตรกาลย่อมล่วงไป

 


เพลง : สติจากนันทสูตรกาลย่อมล่วงไป

 [Verse 1]

ยามฟ้าค่อยเปลี่ยนสีในคืนที่เงียบงัน
เสียงลมหายใจนั้น เตือนใจทุกเวลา
วันคืนไม่เคยหยุด ชีวิตไม่เคยคอย
วัยเยาว์ที่เลื่อนลอย ค่อยจางไปทุกวัน

[Pre-Chorus]
เมื่อมองเห็นความจริง
ไม่มีสิ่งใดยั่งยืน
แม้รัก โลภ โกรธ กลืน
สุดท้ายก็ผ่านพ้นไป

[Chorus]
กาลย่อมล่วงไป ราตรีย่อมผ่านไป
ชั้นแห่งวัยของใจ ค่อยละลายตามกาล
ชีวิตดั่งสายลม ไม่จีรังยืนนาน
จงเร่งสร้างทางแห่งบุญ ก่อนวันสุดท้ายมาเยือน

บุญคือแสงส่องใจ ในคืนที่มืดมน
สันติคือหลุดพ้น จากโลกามิสทั้งปวง
ปล่อยวางความยึดมั่น ที่พันธนาการดวง
แล้วใจจะก้าวล่วง สู่ความสงบภายใน

[Verse 2]
เคยไขว่คว้าความฝัน จนลืมวันเวลาผ่าน
สุดท้ายเหลือเพียงลมหายใจ กับความจริงที่ต้องเจอ
มรณะเดินเคียงข้าง ไม่ต่างจากเงาตน
เตือนให้ทุกผู้คน รีบค้นทางแห่งธรรม

[Bridge]
ไม่มีใครหนีพ้น ความแก่ ความดับสูญ
แต่ผู้เห็นความจริง จะพบทางอันอบอุ่น
ละความหลงในโลก ที่คอยฉุดใจวุ่น
แล้วความสงบจะหนุน ให้หัวใจเป็นอิสระ

[Chorus ซ้ำ]
กาลย่อมล่วงไป ราตรีย่อมผ่านไป
ชั้นแห่งวัยของใจ ค่อยละลายตามกาล
ชีวิตดั่งสายลม ไม่จีรังยืนนาน
จงเร่งสร้างทางแห่งบุญ ก่อนวันสุดท้ายมาเยือน

บุญคือแสงส่องใจ ในคืนที่มืดมน
สันติคือหลุดพ้น จากโลกามิสทั้งปวง
ปล่อยวางความยึดมั่น ที่พันธนาการดวง
แล้วใจจะก้าวล่วง สู่ความสงบภายใน

[Outro]
เมื่อกาลยังหายใจ
จงใช้ใจให้มีค่า
ก่อนราตรีสุดท้ายมา
จงเดินสู่สันติธรรม…

คำแนะนำเพิ่มเติมเกี่ยวกับการใช้งาน: ตามข้อจำกัดของระบบ AI ในปัจจุบัน การสร้างภาพที่มีตัวอักษรภาษาไทยอาจจะยังมีความคลาดเคลื่อนของตัวสะกดหรือรูปสระอยู่บ้าง หวังเป็นพื้นฐานของการศึกษาและพัฒนาให้สมบูรณ์ต่อไป

นันทสูตรที่ ๗
[๒๙๙] นันทเทพบุตร ครั้นยืนอยู่ ณ ที่ควรส่วนข้างหนึ่ง แล้วได้กล่าว คาถานี้ในสำนักพระผู้มีพระภาคว่า กาลย่อมล่วงไป ราตรีย่อมผ่านไป ชั้นแห่งวัยย่อมละลำดับไป ฯ บุคคลมาพิจารณาเห็นภัยในมรณะนี้ ควรทำบุญอันนำความสุข มาให้ ฯ [๓๐๐] พ. กาลย่อมล่วงไป ราตรีย่อมผ่านไป ชั้นแห่งวัยย่อมละลำดับไป บุคคลมาพิจารณาเห็นภัยในมรณะนี้ มุ่งต่อสันติ ควรละโลกามิสเสีย ฯ

ไม่มีความคิดเห็น:

แสดงความคิดเห็น

เพลง : นันทิวิสาลสูตรแนะออกไปจากทุกข์ด้วยตัดบ่วงแห่งอวิชชา

  เพลง : นันทิวิสาลสูตรแนะออกไปจากทุกข์ด้วยตัดบ่วงแห่งอวิชชา [Verse 1] กายนี้เหมือนเรือนเก่า ที่วันหนึ่งต้องพัง เต็มด้วยความยึดหวัง และเงา...