เพลง: “มาติกาสู่วิปัสสนาภูมิ (ทางแห่งการเห็นจริง)”
แนวเพลง: ธรรมะ–โฟล์คสมาธิ / ค่อย ๆ ไต่ระดับสติ
อารมณ์: ลุ่มลึก สงบ ตื่นรู้
[อินโทร]
จากคำสวด… สู่ความเข้าใจ
จากความเข้าใจ… สู่การเห็นจริง
[ท่อนที่ 1]
ปัญจักขันธา… ชีวิตที่เรียกว่า “เรา”
รูป เวทนา สัญญา สังขาร วิญญาณ
เกิดขึ้น ตั้งอยู่ แล้วก็เลือนผ่าน
ไม่มีสิ่งใด… คงทนถาวร
[ท่อนที่ 2]
ตา หู จมูก ลิ้น กาย ใจ
กระทบรูป เสียง กลิ่น รส สัมผัส ธรรม
อายตนะเชื่อมโลกไว้เป็นประจำ
ก่อเกิดความจำ… ว่าเป็นตัวตน
[ฮุค]
แต่เมื่อเห็นจริง… จะรู้ทัน
ว่าไม่มี “ฉัน” ในสิ่งเหล่านั้น
มีแต่เหตุปัจจัย สืบต่อสัมพันธ์
เกิดแล้วดับพลัน… ไม่เหลืออะไร
[ท่อนที่ 3]
ธาตุสิบแปด… แยกโลกออกไป
รูปกับนาม ทำงานสอดประสาน
ตาเห็นรูป ใจรับรู้ผ่าน
คือกระบวนการ… ไม่ใช่ตัวเรา
[ท่อนที่ 4]
อินทรีย์ยี่สิบสอง คุมใจให้ไหว
สุข ทุกข์ เฉย ๆ หมุนเวียนไป
ศรัทธา วิริยะ สติ สมาธิ ปัญญาในใจ
คือทางนำไป… สู่การตื่นรู้
[สะพาน (Bridge)]
เมื่อปัญญาเกิด… เห็นทุกข์ตามจริง
รู้เหตุแห่งทุกข์ ที่ใจยึดไว้
เห็นความดับทุกข์ ที่เป็นไป
และทางเดินใหม่… ที่หลุดพ้น
[ฮุคซ้ำ]
แต่เมื่อเห็นจริง… จะรู้ทัน
ว่าไม่มี “ฉัน” ในสิ่งเหล่านั้น
มีแต่เหตุปัจจัย สืบต่อสัมพันธ์
เกิดแล้วดับพลัน… ไม่เหลืออะไร
[เอาท์โทร]
มาติกา… คือแผนที่ทางธรรม
วิปัสสนา… คือการเดินจริง
เมื่อใจเห็นตามความเป็นจริง
ทุกสิ่งจะนิ่ง… และวางลง
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น