เพลง: “มาติกาบังสุกุล (ธรรมที่แยก…เพื่อปล่อยวาง)”
แนวเพลง: ธรรมะ–พิธีกรรม / ช้า ลึก ซึ้ง คล้ายบทสวด
อารมณ์: สงบ ขรึม ใคร่ครวญเรื่องชีวิตและความไม่เที่ยง
[อินโทร]
เสียงสวดแผ่วเบา… กลางความว่างเปล่า
ชีวิตที่เรายึดเอา… กำลังคลายลง
[ท่อนที่ 1]
กุสะลา ธัมมา… ความดีที่เคยสร้าง
อะกุสะลา… ความมืดในใจ
อัพยากะตา… กลาง ๆ ที่เป็นไป
ทุกอย่างในใจ ถูกจำแนกตามจริง
[ท่อนที่ 2]
สุขก็มี ทุกข์ก็มี ปะปนในทาง
ไม่สุขไม่ทุกข์ ก็ยังคงอยู่
เวทนาทั้งหลาย ที่ใจเคยรับรู้
ล้วนผ่านมา… แล้วก็ผ่านไป
[ฮุค]
แยกออกไป… เพื่อให้เห็น
ว่าไม่มีอะไรเป็นของเรา
ทุกสิ่งเป็นเพียง เรื่องชั่วคราว
เกิดแล้วดับ… ไม่เหลืออะไร
[ท่อนที่ 3]
วิบากของกรรม ที่เคยทำมา
บางอย่างให้ผล บางอย่างรอเวลา
สิ่งใดควรยึด สิ่งใดควรวางลงหนา
ธรรมะสอนว่า… อย่าหลงยึดมั่น
[ท่อนที่ 4]
สิ่งที่เศร้าหมอง กับสิ่งที่ผ่องใส
เกิดในใจเดียวกันได้เสมอ
ความคิดปรุงแต่ง ที่เคยพบเจอ
ก็แค่ผ่านมา… ไม่ใช่ตัวเรา
[สะพาน (Bridge)]
ปีติ สุข หรืออุเบกขา
ล้วนเป็นเพียงสภาวะ
สิ่งใดควรละ ด้วยปัญญา
สิ่งใดควรพัฒนา… ให้เจริญ
[ท่อนที่ 5]
มีทางที่เสื่อม และทางที่เจริญ
มีผู้เรียนรู้ และผู้พ้นไป
สิ่งเล็ก สิ่งใหญ่ หรือไร้ประมาณใด
ก็ไม่พ้นไตรลักษณ์
[ฮุคซ้ำ]
แยกออกไป… เพื่อให้เห็น
ว่าไม่มีอะไรเป็นของเรา
ทุกสิ่งเป็นเพียง เรื่องชั่วคราว
เกิดแล้วดับ… ไม่เหลืออะไร
[เอาท์โทร]
มาติกา… ไม่ใช่เพียงคำสวด
แต่คือแสงสว่าง… ในความมืดของใจ
เมื่อเห็นตามจริง… ปล่อยวางได้
แม้ร่างจะสลาย… ใจยังเป็นอิสระ
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น