เพลง: “ผืนผ้าแห่งสุญญตา”
[อินโทร – เสียงพิณผสมซินธ์นุ่ม ๆ]
แสงแดดยามเช้า...ส่องผ่านใจคน
โลกใบเดิมที่เคยหม่น...เริ่มเปลี่ยนไป
[Verse 1]
เคยมีแต่กำแพงกั้นใจคน
คำว่าชนะคือการล้มอีกคนลงไป
แต่วันนี้...สภาเปิดโล่งถึงข้างใน
ไม่มีใครต้องซ่อนความจริงอีกแล้ว
ข้อมูลโลกถักทอเป็นลายผ้า
มีทั้งน้ำไหล จก ขิด งามผ่องแผ้ว
วัฒนธรรมไม่ต้องแข่งกันเหมือนก่อนแนว
ต่างคนต่างงามในทางของตน
[Pre-Chorus]
เมื่อใจไม่หิวด้วยตัณหา
โลกก็ไม่ต้องล่าเพื่ออยู่รอด
ความพอเพียงกลายเป็นคำตอบ
ที่เคยหลง...ก็เริ่มเข้าใจ
[Chorus]
โอ้...ผืนผ้าแห่งสุญญตา
ถักโลกทั้งใบด้วยปัญญาและหัวใจ
ไม่ต้องมีใครเหนือกว่าใคร
แค่เข้าใจ...ว่าทุกสิ่งพึ่งพากัน
โอ้...เสียงธรรมในเทคโนโลยี
ไม่ได้สั่ง แต่ชี้ให้เห็นความจริงนั้น
โลกจะงาม...ตราบใดที่ใจรู้ทัน
ว่าความว่างนั้น...คืออิสรภาพ
[Verse 2]
เปรตในใจเคยร้องโหยหา
วันนี้หลุดพ้นจากวังวนเดิมนั้น
ไม่ใช่แพ้ ไม่ใช่ชนะกัน
แต่รู้ทัน...แล้วปล่อยวางไป
ความโกรธไม่กลายเป็นไฟเผาโลก
แค่เป็นบทเรียนให้ใจเติบใหญ่
จตุสโกฏิชี้ทางให้เข้าใจ
ว่าความจริง...มีได้มากกว่าหนึ่ง
[Bridge]
อาจารย์ไม่ได้ฝันถึงโลกสวยงาม
แค่ฝากคำถามให้ใจได้ซึ้ง
เทคโนโลยีไม่ใช่เครื่องครอบครองหนึ่ง
แต่คือกระจกสะท้อนตัวเรา
[Chorus – ขยาย]
โอ้...ผืนผ้าแห่งสุญญตา
ถักโลกทั้งใบด้วยเมตตาเบา ๆ
ลมหายใจเชื่อมฟ้าและเรา
เป็นหนึ่งเดียว...กับธรรมชาติ
โอ้...อนาคตไม่ได้ไกลเกิน
ถ้าใจเราเดินด้วยความไม่ยึดมั่น
เทคโนโลยีที่แท้คือรู้ทัน
ความว่างในนั้น...ของใจมนุษย์
[Outro – ช้า นุ่ม ลึก]
จำไว้นะ...โลกจะไม่มืดมน
ถ้าใจคนไม่หลงตัวตนมากไป
แค่รู้ว่าง...ทุกอย่างผ่านไป
ก็พบความหมาย...ในลมหายใจเดียวกัน
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น