แนวเพลง: ธรรมะ–โฟล์คปรัชญา / ลุ่มลึก ใคร่ครวญ
อารมณ์: ตั้งคำถาม ลึกซึ้ง เปิดมุมมอง
[อินโทร]
คำถามหนึ่ง… ก้องอยู่ในใจ
“ตัวเรา… มีจริงหรือไม่?”
[ท่อนที่ 1]
ปุคคะโล อุปะลัพภะติ… เสียงหนึ่งเอ่ยถาม
ในความจริงสูงสุด มี “คน” อยู่ไหม
สิ่งที่เห็น สิ่งที่เป็น หรือสิ่งที่เข้าใจ
คือความจริงแท้… หรือเพียงภาพลวง
[ท่อนที่ 2]
สัจฉิกัตถะ ปะระมัตถะ… ความจริงที่ลึกลงไป
เมื่อแยกทุกอย่างออก ไม่มีใครให้ค้นหา
มีเพียงธรรมที่เกิดดับ ตามเหตุและเวลา
ไม่มี “ตัวตน” ใด อยู่จริงถาวร
[ฮุค]
ไม่มีใครในความจริง
มีแต่สิ่งที่เกิดแล้วดับไป
สิ่งที่เรียกว่า “ฉัน” หรือ “ใคร”
เป็นเพียงสมมุติที่ใจยึดไว้
[ท่อนที่ 3]
นะ เหวัง วัตตัพเพ… เสียงธรรมคัดค้าน
อย่าพูดอย่างนั้น ถ้ายังไม่เห็นจริง
หากยังยึดว่ามีคน ในทุกสิ่ง
ก็ยังไม่ถึง ความจริงภายใน
[สะพาน (Bridge)]
เมื่อแยกขันธ์ แยกจิต แยกความหมาย
ไม่มีสิ่งใด เหลือเป็น “เรา”
มีแต่เหตุและผล ที่เรียงร้อยเรื่องราว
แล้วใครเล่า… ที่เรายึดถือ
[ฮุคซ้ำ]
ไม่มีใครในความจริง
มีแต่สิ่งที่เกิดแล้วดับไป
สิ่งที่เรียกว่า “ฉัน” หรือ “ใคร”
เป็นเพียงสมมุติที่ใจยึดไว้
[เอาท์โทร]
เมื่อเห็นตามจริง… ใจจะว่างลง
ไม่มีตัวตน… มีแต่ธรรมดำรง
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น