เพลง: “รสกลางใจ (ซมลึกแห่งโขง)”
[Verse 1]
ลมโขงยามเย็น พัดความร้อนในใจ
เสียงคนสองฝั่งดังแข่งกับสายน้ำ
คำว่าของกู คำว่าของมึง ทิ่มแทงทุกถ้อยคำ
จนความเป็นคนแทบจะหายไป
[Pre-Chorus]
เส้นแบ่งที่ขีดไว้ในแผ่นดิน
กลับลึกกว่าที่คิด…อยู่ในหัวใจคน
[Chorus]
แต่แล้วกลิ่นหนึ่ง…ก็ลอยมาแตะใจ
หยุดโลกที่กำลังจะแตกสลาย
รสชาติที่ไม่ใช่ของใครฝ่ายเดียว
แต่มันรวมเอาทั้งสองเราไว้
มันเผ็ดและนุ่มในคำเดียวกัน
เหมือนความต่างที่ยังอยู่ร่วมกันได้
ซมลึกลงไป ไม่ใช่ความเจ็บอีกต่อไป
แต่คือความเข้าใจ…ที่ไม่เคยมี
[Verse 2]
ช้อนที่เคยกำแน่นเริ่มสั่นไหว
น้ำตาลูกผู้ชายไหลโดยไม่รู้ตัว
ภาพวัยเด็กย้อนคืนในชามแกงถ้วยนั้น
ย่าที่เคยทำ…ยังอยู่ในรสชาติ
[Pre-Chorus]
เหนือกับใต้ที่เคยแบ่งกัน
วันนี้กลับหลอมรวม…อยู่ในคำเดียว
[Chorus]
มันเผ็ดและนุ่มในคำเดียวกัน
เหมือนความต่างที่ยังอยู่ร่วมกันได้
ซมลึกลงไป ไม่ใช่ความเจ็บอีกต่อไป
แต่คือความเข้าใจ…ที่ไม่เคยมี
มันเป็นและไม่เป็นในเวลาเดียว
เหมือนโลกที่ไม่ต้องเลือกข้างใด
เมื่ออัตตาค่อยๆ ละลายหายไป
ก็เหลือแค่ใจ…ที่ยังเป็นมนุษย์
[Bridge]
ไม่ต้องมีใครแพ้ ไม่ต้องมีใครชนะ
แค่เราหันหน้ามองกันอีกครั้ง
ในความว่างเปล่าหลังรสจาง
มีบางอย่าง…เชื่อมเราถึงกัน
[Outro]
สายน้ำยังไหล แต่ใจไม่เหมือนเดิม
จากเส้นแบ่ง กลายเป็นสะพาน
และรสชาติที่ซมลึกในวันวาน
กลายเป็นตำนาน…ของคำว่า “เรา”
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น