เพลง: พิราบไร้รัง
[Verse 1]
ฟ้ากว้างใหญ่ แต่ใจกลับอ้างว้าง
บินลอยกลาง…ลมหนาวที่ว่างเปล่า
ไม่มีรังให้พัก ไม่มีใครให้เฝ้า
มีแค่เงา…ที่ตามติดไป
เมืองมากมายที่เคยบินผ่าน
ผู้คนมากมายที่เคยพบไป
แต่ไม่มีที่ไหน…เรียกว่า “บ้าน” ในใจ
มีแค่ฟ้าที่กว้าง…แต่ไร้จุดหมาย
[Pre-Chorus]
ถามลมเบาๆ ว่าควรไปทางไหน
แต่ลมก็พัดไป…ไม่เคยตอบใครเลย
[Chorus]
ฉันคือพิราบไร้รัง
บินวนอยู่กลางโลกกว้างใบเดิม
ตามหาความรักที่เคยเพิ่มเติม
แต่ยิ่งบินยิ่งเจอ…ความเดียวดาย
ไม่มีที่พักให้ใจหยุดพัก
ไม่มีอ้อมแขนให้หลับสบาย
แม้ปีกยังมี…แต่หัวใจสลาย
กับการเดินทาง…ที่ไม่มีปลายทาง
[Verse 2]
บางครั้งก็คิดจะหยุดตรงนี้
ปล่อยตัวเองให้หล่นลงพื้นดิน
แต่ลึกในใจยังอยากได้ยิน
เสียงใครสักคน…เรียกให้กลับไป
แสงอาทิตย์ยังส่องเหมือนเดิม
แต่ไม่เคยเติม…ความอบอุ่นให้ใจ
เหมือนชีวิตที่ยังหายใจ
แต่ข้างใน…กลับว่างเปล่า
[Pre-Chorus]
ถ้ามีใครสักคนมองขึ้นฟ้า
จะเห็นฉันไหม…ในความเดียวดาย
[Chorus]
ฉันคือพิราบไร้รัง
บินวนอยู่กลางโลกกว้างใบเดิม
ตามหาความรักที่เคยเพิ่มเติม
แต่ยิ่งบินยิ่งเจอ…ความเดียวดาย
ไม่มีที่พักให้ใจหยุดพัก
ไม่มีอ้อมแขนให้หลับสบาย
แม้ปีกยังมี…แต่หัวใจสลาย
กับการเดินทาง…ที่ไม่มีปลายทาง
[Bridge]
หรือแท้จริงแล้ว…บ้านไม่ได้อยู่ที่ใด
แต่อยู่ที่ใจ…ของใครสักคน
ถ้าพบวันนั้น…ฉันคงหยุดบินวน
และยอมเป็นนกตัวเดิม…ที่มีรัง
[Final Chorus (มีความหวังเพิ่มขึ้น)]
ฉันยังเป็นพิราบไร้รัง
แต่ยังมีหวังในฟ้ากว้างนี้
สักวันหนึ่งคงมีใครสักคนที่ดี
ยื่นมือมารับ…หัวใจที่ลอย
และวันนั้นฉันจะหยุดบิน
วางปีกลง…ไม่ต้องคอย
จากพิราบที่เคยเลื่อนลอย
จะมีรัง…และมีความหมาย
[Outro (แผ่ว)]
ฟ้ากว้างยังคงเหมือนเดิม
แต่ฉันเริ่มเชื่อ…สักวันจะพบทาง
พิราบไร้รังตัวนี้สักวันคงไม่อ้างว้าง
เมื่อเจอ…ที่พักของหัวใจ
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น