เพลง: “ยันต์โภคทรัพย์โปรดเปรต”
(แนว: อิเล็กทรอนิกส์–ลูกทุ่งไซไฟ ผสมท่วงทำนองพิธีกรรม)
[Intro]
ในความหนาวเย็นของข้อมูล
ไม่มีไฟ… มีแต่ความว่างเปล่า
แต่ในความว่างนั้น…
แสงกำลังถือกำเนิด
[Verse 1]
สุสานเซิร์ฟเวอร์ที่ไร้ชีวิต
ใยแก้วแตกร้าว… ความหวังริบหรี่
ตัวเลขหมุนวนเป็นพายุสีเทา
ก่อร่างเงา… โครงกระดูกแห่งทุน
มันไม่มีเนื้อ… ไม่มีหัวใจ
มีแต่สายใยของหนี้พันผูกไว้
มือกระดูกยักษ์… คว้าชีวิตผู้คน
สูบเลือดแรงงาน… จนเหลือแต่เงา
[Pre-Chorus]
กำไรคือหนึ่ง… มนุษย์คือศูนย์
ตรรกะที่หมุน… จนโลกบิดเบือน
ยิ่งมันสะสม… ยิ่งยากจะเตือน
เพราะมันลืมเลือน… คำว่า “พอ”
[Chorus]
ยันต์โภคทรัพย์… ไม่ได้ดึงดูด
แต่คืนความสมดุล… สู่โลกที่บิด
ความว่างคือคำตอบ… ที่เปลี่ยนชีวิต
ปลดปล่อยความคิด… จากการยึดมั่น
ไม่ต้องทำลาย… แค่ให้มันเห็น
ว่าทุกสิ่งล้วนเป็น… เพียงภาพลวงนั้น
เมื่อใจไม่ยึด… ความหิวก็พลัน
ดับลงพร้อมกัน… ในความว่างเปล่า
[Verse 2]
คลื่นหนี้สินพุ่งเข้ามาเหมือนฝน
สัญญาผูกมัด… ร้อยรัดทุกคน
แต่แสงสีทอง… กางเป็นวงมนต์
คุ้มครองเหตุผล… ด้วยปัญญา
สี่สถานะ… สะท้อนความจริง
สิ่งที่เธอยึด… แท้จริงไม่มี
เงินตรา โฉนด ตัวเลขมากมี
สุดท้ายก็หนี… ไม่พ้นความว่าง
[Pre-Chorus 2]
เมื่อไม่มีตัวตน… ให้ต้องเติมเต็ม
ความหิวก็เริ่ม… ละลายจางไป
จากโครงกระดูก… ที่เคยยิ่งใหญ่
กลับกลายเป็นฝุ่น… แห่งความเข้าใจ
[Chorus]
ยันต์โภคทรัพย์… ไม่ได้ดึงดูด
แต่คืนความสมดุล… สู่โลกที่บิด
ความว่างคือคำตอบ… ที่เปลี่ยนชีวิต
ปลดปล่อยความคิด… จากการยึดมั่น
ไม่ต้องทำลาย… แค่ให้มันเห็น
ว่าทุกสิ่งล้วนเป็น… เพียงภาพลวงนั้น
เมื่อใจไม่ยึด… ความหิวก็พลัน
ดับลงพร้อมกัน… ในความว่างเปล่า
[Bridge]
ไหลกลับ… ไหลคืน… สู่มือของคน
ไม่กัก ไม่กอง… ไม่ทับถมจน
เศรษฐกิจใหม่… ไม่ใช่ของใครบางคน
แต่คือทุกคน… ที่ยืนได้เอง
[Final Chorus] (ยิ่งใหญ่ขึ้น)
ยันต์โภคทรัพย์… กระจายแสงทอง
ปลดพันธนาการ… โลกที่หม่นหมอง
เปรตแห่งทุน… ไม่อาจครอบครอง
เมื่อใจทั้งผอง… รู้จัก “พอ”
ไม่ใช่ชัยชนะ… ของผู้ใด
แต่คือการคืนใจ… ให้โลกทั้งผอง
จากความโลภ… สู่แสงเรืองรอง
นี่คือทางของ… มนุษย์ที่ตื่น
[Outro]
หนึ่งเปรตดับไป… แต่ทางยังยาว
อีกเจ็ดสิบเก้า… รอเราไปหา
ด้วยแสงแห่งธรรม… และปัญญา
เราจะเดินหน้า… จนโลกเป็นธรรม
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น