(แนว: ลูกทุ่งสะท้อนสังคม / ช้า ซึ้ง บีบหัวใจ)
[Verse 1]
สิบเมษา เสียงดังกลางสภา
เขาพูดถึงนา ถึงไร่ของชาวบ้าน
บอกจะยกระดับ ด้วยเทคโนโลยีทันสมัย
แต่หัวใจชาวไร่ ยังรอใครเข้าใจจริง
อย่าไว้ใจ AI มากเกินไป
ถ้ายังไม่เคยฟังเสียงคนในดิน
เหงื่อหยดลงนา ทุกวันไม่เคยสิ้น
แต่เงินในกระเป๋า กลับบางลงทุกที
[Pre-Chorus]
มันสำปะหลัง ปลูกไปก็แทบร้องไห้
เจ็ดพันเจ็ดร้อย ได้คืนมาแค่ปลายฝัน
เหลือร้อยเดียว จะพอเลี้ยงชีวิตกัน
หรือให้ฝันพังลงตรงผืนนา
[Chorus]
จนไม่ไหวแล้ว จะตายแล้วรู้ไหม
รายได้มันไม่พอรายจ่ายที่ไหลมา
อ้อยสิบตัน ขายไปก็เหมือนน้ำตา
หกร้อยบาทต่อตัน มันพออะไร
เขาบอกอยู่ไม่นาน เดี๋ยวคนไทยจะรวย
แต่วันนี้คนจนยังล้มลงไป
เสียงจากชาวนา ไม่ได้ไปถึงใคร
หรือแค่ลอยหาย…ในคำสวยงาม
[Verse 2]
ปุ๋ยชีวภาพ ที่รัฐบอกว่าดี
แต่ในวันนี้ มันยังไม่พอเลี้ยงฝัน
สุดท้ายก็ต้องกลับ ไปใช้แบบเดิมทุกวัน
เพราะความจริงนั้น มันโหดร้ายเกินทน
ของจากเพื่อนบ้าน ถูกกว่าเข้ามาทุกทาง
กิโลสามบาทกว่า คนไทยจะสู้ยังไง
ของเราแพงกว่า แต่ไม่มีใครสนใจ
ปล่อยไว้แบบนี้ จะให้ใครอยู่รอด
[Pre-Chorus]
น้ำก็ไม่มี ดินก็ไม่เคยดี
ถนนก็ยังมี แต่พาไปไม่ถึงไหน
คนตัวเล็กต้องแบกโลกทั้งใบ
แต่คนตัวใหญ่ กลับไม่เคยรับผิด
[Chorus]
จนไม่ไหวแล้ว จะตายแล้วรู้ไหม
รายได้มันไม่พอรายจ่ายที่ไหลมา
ชีวิตทั้งชีวิต ฝากไว้กับผืนนา
แต่สุดท้ายได้มา แค่คำปลอบใจ
เขาบอกจะดูแล ตั้งแต่ต้นจนปลาย
แต่ชาวบ้านยังร้องไห้เหมือนเดิม
อยากให้ทำจริง ไม่ใช่แค่เติม
คำสวยหรูเพิ่ม…บนกระดาษ
[Bridge]
คนแก่รอเงิน ยังชีพแค่พอหายใจ
พันเดียวมันไม่พอในโลกใบนี้
หากยังไม่เปลี่ยน ยังไม่ลงมือสักที
อนาคตที่มี…คงมืดมนเหมือนเดิม
[Outro]
เรื่องน้ำ เรื่องถนน เรื่องความยุติธรรม
ไม่ใช่แค่คำ…แต่คือชีวิตคน
ถ้ายังไม่ฟังเสียง จากคนที่ทุกข์ทน
ประเทศไทยคง…จนไม่ไหวแล้ว
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น