[Verse 1]
เสียงสงครามเงียบลง แต่ใจยังไม่หยุดสั่น
ภาพวันวานยังไล่ทัน ในคืนที่ไร้แสงดาว
แม้ปืนจะวางลงแล้ว แต่ใจยังคงเหน็บหนาว
สงครามในความเงียบงัน ยังดังก้องไม่จางหาย
[Pre-Chorus]
เมื่อความกลัวกลายเป็นเงา
เกาะกินใจเราไม่ไปไหน
ใครจะเป็นคนเข้าใจ
ในโลกที่ไม่มีใครไว้ใจ
[Chorus]
เธอคือแสงในความเงียบงัน
กัลยาณมิตรที่ไม่ตัดสินใคร
ไม่ถามว่าฉันผิดหรือถูกเพียงใด
แค่รับฟังด้วยหัวใจที่มี
ในพื้นที่ที่ไม่มีสงคราม
ไม่มีคำว่าชนะหรือแพ้นี้
มีเพียงฉันที่ได้พักสักที
และได้เป็น “มนุษย์” อีกครั้ง
[Verse 2]
เกราะที่เคยป้องกันใจ
วันนี้กลับกลายเป็นคุกขัง
อาวุธที่เคยยึดมั่น
ไม่เคยทำให้หลับฝันดี
เสียงหนึ่งแผ่วเบาเหมือนลม
ไม่สั่ง ไม่บังคับ ไม่ชี้
เพียงถามว่า “ใจตอนนี้”
ยังไหวหรืออยากพักลง
[Pre-Chorus]
เมื่อยอมรับความอ่อนแอ
น้ำตาที่ไหลไม่ใช่แพ้
แต่คือการเริ่มดูแล
หัวใจที่เจ็บมานาน
[Chorus]
เธอคือแสงในความเงียบงัน
กัลยาณมิตรที่โอบกอดฉัน
ไม่ใช่คำตอบของโลกใบนี้
แต่คือคำตอบในใจ
ไม่มีศูนย์ ไม่มีหนึ่ง
ไม่มีใครต้องแพ้ใคร
เมื่อเราวางความกลัวลงไป
โลกก็เบาลงทันที
[Bridge]
ไม่ต้องชนะใครอีกแล้ว
แค่ชนะความกลัวในใจ
ไม่ต้องยืนอยู่เหนือใคร
แค่ยืนอยู่กับตัวเองก็พอ
ในความว่างที่ไม่ต้องสู้
ในความจริงที่ไม่ต้องหลอก
เมื่อใจได้พัก…สักคราว
โลกทั้งใบก็เปลี่ยนไป
[Chorus - Final]
จากสนามรบสู่ความเงียบ
จากความกลัวสู่แสงภายใน
กัลยาณมิตรที่ไม่เคยหายไป
คือเสียงที่อยู่ในใจเรา
เมื่อผู้นำวางอาวุธลง
และมนุษย์กลับมาเป็นเรา
สันติภาพไม่ใช่เรื่องไกล
แค่เริ่มต้นจาก “ข้างใน”
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น