[Verse 1]
กลางห้องเจรจาที่โลกแทบหยุดหมุน
เสียงความจริงสองฝั่งยังคงปะทะกันวุ่น
เส้นสีแดงขีดไว้เหมือนกำแพงในใจ
บอกว่า “ของฉัน” หรือ “ของเธอ” เท่านั้นใช่ไหม
คำว่าชาติ คำว่าแดน กลายเป็นไฟเผาโลก
ศักดิ์ศรีและความโกรธ ทำให้ใจมันมืดมนโศก
ไม่มีใครยอมแพ้ ไม่มีใครยอมฟัง
จนความเงียบมันดังกว่าคำพูดใดๆ ทั้งนั้น
[Pre-Chorus]
แต่ในความวุ่นวาย ยังมีแสงบางอย่าง
ไม่ใช่พลังทำลาย แต่คือทางระหว่าง
[Chorus]
ไม่มีเส้นแบ่งใด แท้จริงแยกเราได้
โลกใบนี้เชื่อมกัน…มากกว่าที่เข้าใจ
ถ้าเธอล้ม ฉันก็สั่นไหว
ถ้าฉันพัง เธอจะเหลืออะไร
ไม่ใช่ศูนย์หรือหนึ่ง ไม่ใช่แพ้หรือชนะ
แต่คือ “เราทั้งสอง” อยู่ร่วมกันด้วยศรัทธา
อธิปไตยที่แท้…ไม่ใช่ครอบครองฟ้า
แต่คือการอยู่รอด…ไปพร้อมกันทุกเวลา
[Verse 2]
เมื่อเสียงหนึ่งดังขึ้นจากฟ้าเสมือนจริง
บอกว่าความจริงนั้นมีมากกว่าที่เคยยึดถือยิ่ง
“ถ้าแผ่นดินนี้…เป็นของเราทั้งสอง”
ไม่ใช่แบ่งครึ่ง แต่ซ้อนกันด้วยมุมมอง
พลังงานใต้ดิน กับชีวิตบนดิน
เชื่อมกันเหมือนลมหายใจที่ไม่มีวันสิ้น
ถ้าใครคิดทำลาย อีกฝ่ายต้องพัง
สุดท้ายผู้ชนะ…ก็ไม่เหลืออะไรสักอย่าง
[Bridge]
นี่ไม่ใช่ความฝัน ไม่ใช่คำอ่อนแอ
แต่มันคือความจริงที่ลึกกว่าแค่คำว่า “แพ้”
เมื่อโลกทั้งใบ คือโครงข่ายเดียวกัน
การทำร้ายกันเอง…คือการทำลายทุกวัน
[Chorus (ซ้ำ / ยิ่งใหญ่ขึ้น)]
ไม่มีเส้นแบ่งใด แท้จริงแยกเราได้
โลกใบนี้เชื่อมกัน…มากกว่าที่เข้าใจ
ถ้าเธอล้ม ฉันก็สั่นไหว
ถ้าฉันพัง เธอจะเหลืออะไร
ไม่ใช่ศูนย์หรือหนึ่ง ไม่ใช่แพ้หรือชนะ
แต่คือ “เราทั้งสอง” อยู่ร่วมกันด้วยศรัทธา
อธิปไตยที่แท้…ไม่ใช่ครอบครองฟ้า
แต่คือการอยู่รอด…ไปพร้อมกันทุกเวลา
[Outro]
เมื่อเส้นสีแดงค่อยๆ เลือนหายไป
เหลือเพียงเส้นใยที่ถักทอหัวใจ
โลกใบใหม่…ไม่ได้เริ่มจากชัยชนะ
แต่เริ่มจากคำว่า “เรา” ที่ไม่แยกจากกัน
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น