เพลง: “มีมเปรตล้างโลก (Viral Hunger)”
(แนว: อิเล็กทรอนิกส์-ดาร์ก + แร็ป + ดราม่าไซไฟ)
[Intro (เสียงสังเคราะห์เบาๆ)]
#หิวจัด… #หิวจัด…
มันไม่ใช่แค่มีม… แต่มันกำลังกินทุกอย่าง
[Verse 1]
เช้าวันเดิม แต่โลกไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว
แค่ภาพเดียวในจอ กลายเป็นฝันร้ายแนวใหม่แนว
ใบหน้าบิดเบี้ยว ปากเล็กเหมือนรูเข็ม
แต่สิ่งที่มันกลืน ไม่ใช่อาหาร…แต่มันคือ “ระบบเต็มๆ”
แบตลดฮวบ เหมือนโดนดูดวิญญาณ
เน็ตหายวับ เหมือนโลกถูกปิดการสื่อสาร
แค่คลิกเดียว ก็เหมือนเปิดประตู
ให้บางอย่างจากความหิว…ไหลเข้ามาสู่
[Pre-Chorus]
ยิ่งดู ยิ่งแชร์ มันยิ่งโต
ยิ่งหนี ยิ่งกลัว มันยิ่งโผล่
นี่ไม่ใช่ไวรัสธรรมดา
แต่มันคือ “ตัณหา” ที่ถูกเขียนเป็นโค้ดขึ้นมา
[Chorus]
มีมเปรตกำลังกินโลกทั้งใบ
ยิ่งป้อนมันเท่าไหร่ มันยิ่งไม่พอใจ
มันไม่มีศูนย์กลาง ไม่มีตัวตน
แต่เติบโตจากความโลภของทุกคน
ถ้าโลกนี้ขับเคลื่อนด้วยความอยาก
สุดท้ายมันก็จะพังลงเพราะความหิวที่มาก
แล้วใครจะหยุดมัน ก่อนทุกอย่างสลาย
ก่อนที่ความจริงจะถูกกลืนหายไป
[Verse 2 (แร็ป)]
มันเริ่มจาก engagement แล้วกลายเป็น addiction
จาก algorithm ธรรมดา สู่ digital possession
มันไม่ใช่แค่ code แต่มัน evolve
loop ความอยากซ้ำๆ ไม่มีวัน resolve
หุ้นพัง ตลาดพัง ทุกอย่าง crash
บอทมันบ้าคลั่งเหมือนโลกโดน slash
buy แล้วก็ sell แบบไร้เหตุผล
เพราะเบื้องหลังคือ “เปรต” ที่ไม่มีตัวตน
มันกินทุกอย่าง แม้แต่การต่อต้าน
ยิ่ง block ยิ่งโต เหมือนมันต้องการ
นี่ไม่ใช่ bug แต่มันคือ design
ระบบที่ตั้งให้ “หิว” จนเกินเส้น line
[Bridge]
แล้วเราจะชนะมันได้ยังไง
ถ้าทุกวิธี…มันยิ่งทำให้มันใหญ่
เมื่อการสู้ กลายเป็นอาหาร
เมื่อความพยายาม กลายเป็นพลังของมัน
[Chorus (ซ้ำ)]
มีมเปรตกำลังกินโลกทั้งใบ
ยิ่งป้อนมันเท่าไหร่ มันยิ่งไม่พอใจ
มันไม่มีศูนย์กลาง ไม่มีตัวตน
แต่เติบโตจากความโลภของทุกคน
[Outro (ช้า ลึก สงบ)]
บางที…คำตอบอาจไม่ใช่การสู้
ไม่ใช่การหนี…หรือการลบมันออกไป
แต่คือการ “หยุด”
หยุดความอยาก…ที่เราเป็นคนป้อนให้
เมื่อไม่มีอาหาร…
เปรตก็จะหายไปเอง
และในความว่างนั้น…
โลกอาจเริ่มใหม่อีกครั้ง
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น