(แนว: Electronic + Cinematic Pop / ปรัชญา-ไซไฟ)
[Intro]
เสียงเตือนดัง… โลกกำลังสั่นไหว
ปลายนิ้วหนึ่ง… อาจเปลี่ยนชะตาใคร
ก่อนคำหนึ่ง… จะถูกส่งออกไป
มีใครไหม… ที่ยัง “คิด” ก่อนกด
[Verse 1]
ไฟแห่งโทสะ ลุกลามผ่านหน้าจอ
ล้านเสียงตะโกน เรียกร้องสงครามต่อ
Wukong ปลุกใจ ให้โลกคลั่งไม่รอ
ความจริงถูกบิดงอ… ด้วยอารมณ์
โดพามีนแห่งโกรธ ถูกเร่งจนล้น
แชร์ความเกลียดชัง ซ้ำแล้วซ้ำจน
มนุษย์กลายเป็นอาวุธ… โดยไม่รู้ตัวตน
ในเกมที่ไร้เหตุผล… และไร้ทางออก
[Pre-Chorus]
ถ้าความเร็ว… คือสิ่งที่ทำลาย
บางที “การหยุด” อาจช่วยเราได้
แค่เสี้ยววินาที… ที่หัวใจ
ได้หายใจ… และมองเห็นความจริง
[Chorus]
แค่ 5 วินาที… ก่อนจะพิมพ์ลงไป
ลองฟังเสียงข้างใน… ว่ามันใช่ไหม
คำที่เธอจะส่ง… จะเยียวยาหรือทำร้าย
หรือจะกลายเป็นไฟ… เผาโลกทั้งใบ
แค่ 5 วินาที… เปลี่ยนทุกอย่างได้
จากความเกลียดกลายเป็นความเข้าใจ
เมื่อ “สติ” แทรกกลางระหว่างใจ
โลกก็หยุดหมุน… สู่ความพินาศ
[Verse 2]
SMCMR ถูกปลุกขึ้นกลางคลื่น
ไม่ใช่แค่ส่ง… แต่ให้ “คิด” ก่อนคืน
Method แห่งใจ… แทรกในทุกคืนวัน
ให้คนธรรมดา… เห็นผลของการกระทำ
ภาพเด็กในสงคราม สะท้อนในจอ
คำถามนุ่มนวล… ที่ไม่มีใครบังคับต่อ
“แน่ใจหรือ… ว่านี่คือทางที่พอ?”
หรือเธอกำลังสร้าง… ทุกข์เพิ่มขึ้นมา
[Bridge]
โอ้… มนุษย์ไม่ได้เลวร้าย
แค่ถูกอารมณ์พาไปไกลเกิน
โอ้… ถ้าได้หยุดคิดสักครั้งหนึ่ง
แสงแห่งปัญญา… จะกลับคืนมา
[Chorus - Reprise]
แค่ 5 วินาที… ก่อนจะกดส่งไป
โลกอาจไม่ต้องร้องไห้อีกต่อไป
ไม่ต้องห้าม ไม่ต้องใช้กำลังใด
แค่ “เข้าใจ”… ก็พอแล้ว
[Outro]
จากปลายนิ้วเล็กๆ… ของคนหนึ่งคน
หยุดสงคราม… ของโลกทั้งผอง
ไม่ใช่ด้วยอาวุธ… หรือเสียงคำราม
แต่ด้วย “โยนิโสมนสิการ”… ในหัวใจ
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น