[ท่อนที่ 1]
เช้าหมอกบางคลุมยอดไม้ไกล
เสียงนกขานไป ในป่ากว้างใหญ่
รากไม้ชอนไช ยึดดินเอาไว้
ไม่ให้ผืนดิน พังทลาย
ลำธารยังไหล ตามทางของมัน
ไม่เร่งไม่รั้น แต่มั่นคงไว้
ป่าที่ดูเงียบ กลับสอนหัวใจ
ว่าความยิ่งใหญ่ เริ่มจากความนิ่ง
[ท่อนพรีฮุก]
ต้นไม้ไม่พูด แต่ยืนหยัดนาน
ผ่านลมผ่านกาล ไม่เคยหวั่นไหว
คนเราวิ่งวุ่น จนลืมเข้าใจ
ว่าธรรมชาติไซร้…สอนเราเสมอ
[ท่อนฮุก]
ยึดป่าไว้ในใจ ยึดธรรมไว้ในทาง
เหมือนรากที่ฝัง ลึกลงในดิน
ไม่หลงไปตาม ลมโลกที่ดิ้น
ยืนหยัดให้ชิน กับความเป็นจริง
ยึดป่าไว้ในใจ ยึดใจไว้กับธรรม
แม้โลกจะช้ำ ก็ยังยิ้มได้
เหมือนต้นไม้ใหญ่ แม้โดนพายุพัดไป
ก็ยังยืนได้…เพราะใจไม่ล้ม
[ท่อนที่ 2]
ใบไม้ร่วงหล่น คือกฎของมัน
เกิดแล้วดับพลัน เป็นเรื่องธรรมดา
สัตว์ป่าดำรง ตามวิถีมา
ไม่แย่งไม่ล่า เกินความจำเป็น
คนเรากลับวิ่ง ไล่ตามความอยาก
จนใจมันยาก จะหยุดจะเห็น
ป่าบอกเบาๆ ให้ใจเราเป็น
แค่พออยู่พอกิน ก็สุขเกินพอ
[ท่อนบริดจ์]
ไฟป่าเผาผลาญ ยังมีวันดับ
ชีวิตที่อับ ยังมีวันคลาย
ถ้าใจเรานิ่ง เห็นทุกข์เป็นครูได้
ความวุ่นวาย ก็กลายเป็นทาง
[ท่อนฮุก (ซ้ำ)]
ยึดป่าไว้ในใจ ยึดธรรมไว้ในทาง
เหมือนรากที่ฝัง ลึกลงในดิน
ไม่หลงไปตาม ลมโลกที่ดิ้น
ยืนหยัดให้ชิน กับความเป็นจริง
[ท่อนจบ]
เมื่อใจเป็นป่า เย็นร่มภายใน
ไม่ต้องหนีไป ที่ไหนอีกแล้ว
โลกภายนอกจะร้อนสักเท่า
แต่ใจของเรา…ยังร่มเย็นเสมอ
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น