เพลง: จากดินดงเจริญ
คำร้อง: ส.สมพงษ์
เรียบเรียง: Suno
[Intro]
จากดินแห้งแล้ง…สู่แสงแห่งปัญญา
หยาดเหงื่อศรัทธา…หล่อเลี้ยงวันเวลา
[Verse 1]
เฝ้าถนอมปลูกเลี้ยงปทุมสุดที่รัก
เฝ้าฟูมฟักหน่ออ่อนให้งดงามสดใส
สมบุญมาวาสนาเกื้อหนุนหัวใจ
ธรรมคอยนำทางให้เติบใหญ่มั่นคง
[Chorus]
ถิ่นกันดารยังยืนหยัดไม่หวั่นไหว
สร้างแสงไฟแห่งวิชาส่องทางชน
กอไก่เลขคณิตบทกลอนฝึกใจคน
เป็นแรงส่งศิษย์หลุดพ้นสู่ปลายฝัน
[Verse 2]
เด็กด้อยโอกาสจากดงเจริญมา
ไม่ใช่โชคชะตาแต่เพราะขาดการศึกษา
เด็กวัดกินข้าวก้นบาตรด้วยศรัทธา
จากหนองจิกฝ่ามาเมืองใหญ่ไกลบ้าน
[Chorus]
จากดินดอนเคยนอนในคืนเหน็บหนาว
สู่เรื่องราวความหวังที่เริ่มผลิบาน
ปทุมงามในสระยังเบ่งบาน
ดังวิชาที่สานใจไม่สิ้นแรง
[Bridge]
แม้ทางไกลจะเต็มไปด้วยขวากหนาม
แต่ความพยายามไม่เคยจางหาย
ขอเพียงใจยังเชื่อในความหมาย
การศึกษาเปลี่ยนชีวิตคน
[Chorus]
ถิ่นกันดารยังยืนหยัดไม่หวั่นไหว
เสกสรรค์วิชานำทางผู้คน
จากกอไก่สู่ฝันอันยิ่งใหญ่เกินทน
เป็นลูกศรพุ่งตรงสู่ดวงดาว
[Outro]
เฝ้าฟูมฟักปทุมด้วยแรงศรัทธา
แม้เหนื่อยล้าก็ไม่เคยหวั่นไหว
จากดินดงเจริญสู่ฟ้าไกล
ศิษย์จะเป็นดาวใหม่…ส่องโลกงดงาม
คำแนะนำเพิ่มเติมเกี่ยวกับการใช้งาน: ตามข้อจำกัดของระบบ AI ในปัจจุบัน การสร้างภาพที่มีตัวอักษรภาษาไทยอาจจะยังมีความคลาดเคลื่อนของตัวสะกดหรือรูปสระอยู่บ้าง
แต่งโดยส.สมพงษ์
สร้างสรรค์โดย suno
(Verse 1)
เฝ้าถนอมปลูกเลี้ยงปทุมสุดที่รัก
เฝ้าฟูมฟักผลิตองอ่อนที่สุดสวย
สมบุญมาวัณณาทวียิ่งสุดอำนวย
บุญมีธรรมช่วยอรศรียั้งสุดเจริญ
(Chorus)
ถิ่นธุระกันดารนิพันธ์ยังดำรงค์มั่น
เสกสรรค์สรรพวิชาคอยพร่ำสอน
ทั้งกอไก่เลขคณิตแถมบทกลอน
เป็นลูกศรส่งศิษย์ถึงดอกเตอร์
(Verse 2)
เด็กด้อยโอกาสจึงจากดงเจริญ
ไม่ใช่บังเอิญเหตุด้อยการศึกษา
เด็กวัดกินข้าวก้นบาตรหลวงตา
จำจากหนองจิกมาเข้ากรุงใหญ่
(Chorus)
จากรังนอนดินดอนถิ่นสุดสวย
แสนงามด้วยดอกปทุมในสระ
แวกว่ายสรรพวิชาไม่เคยลดละ
เฝ้าถนอมรักษ์โพธิแด่ผองชน
(Bridge)
แม้ยากลำบากไม่ย่อท้อ
ขอเพียงมีใจรักที่มั่นคง
สร้างศิษย์ให้มีวิชาอย่างสมดง
เป็นร่มโพธิ์ร่มไทรในสังคม
(Chorus)
ถิ่นธุระกันดารนิพันธ์ยังดำรงค์มั่น
เสกสรรค์สรรพวิชาคอยพร่ำสอน
ทั้งกอไก่เลขคณิตแถมบทกลอน
เป็นลูกศรส่งศิษย์ถึงดอกเตอร์
(Outro)
เฝ้าฟูมฟักปทุมสุดที่รัก
ด้วยใจที่รักและศรัทธา
แม้ทุกข์ยากก็ไม่ยอมแพ้พา
ให้ศิษย์เป็นดาวดวงใหม่ในคืนหนาว
...........
เฝ้าถนอมปลูกเลี้ยงปทุมสุดที่รัก
เฝ้าฟูมฟักผลิตองอ่อนที่สุดสวย
สมบุญมาวัณณาทวียิ่งสุดอำนวย
บุญมีธรรมช่วยอรศรียั้งสุดเจริญ
ถิ่นธุระกันดารนิพันธ์ยังดำรงค์มั่น
เสกสรรค์สรรพวิชาคอยพร่ำสอน
ทั้งกอไก่เลขคณิตแถมบทกลอน
เป็นลูกศรส่งศิษย์ถึงดอกเตอร์
เด็กด้อยโอกาสจึงจากดงเจริญ
ไม่ใช่บังเอิญเหตุด้อยการศึกษา
เด็กวัดกินข้าวก้นบาตรหลวงตา
จำจากหนองจิกมาเข้ากรุงใหญ่
จากรังนอนดินดอนถิ่นสุดสวย
แสนงามด้วยดอกปทุมในสระ
แวกว่ายสรรพวิชาไม่เคยลดละ
เฝ้าถนอมรักษ์โพธิแด่ผองชน
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น