วันอังคารที่ 9 กรกฎาคม พ.ศ. 2567

เพลงกวีเพี้ยนปั้นเมฆเสกลม


แต่งโดยส.สมพงษ์  สร้างสรรค์โดย suno  

(Verse 1)

ปั้นเมฆเสกลมดมกลิ่น

กรีดหินสุดเอื้อมแดนผา

ผลงานเฝ้าลิขิตมานานา

คุณค่าแค่เพียงรอยทราย


(Chorus)

อันตัวเราก็แค่กระวีกระวาด

คงมิบังอาจเทียบพวกกวีเขา

ฟังคิดถามเขียนเพื่อบรรเทา

เหงาเปลี่ยวเอกาแค่นั้นเอง


(Verse 2)

ไม่เพี้ยนมิใช่ศิลปินเอก

ที่เฝ้าเสกประชาให้สุขี

เสกจนปากพองก็มากมี

เมื่อไหร่พวกมรึงจะสุขีนะ


(Chorus)

ยินดีด้วยครับท่านกวีใหญ่

ต่อไปไม่ไส้แห้งแล้วหนอ

พวกเพื่อนกำลังตั้งโต๊ะรอ

ร้องเพลงปอยฝ้ายฉลองกัน


(Bridge)

ฟ้าครามยังคงสวยงาม

ดวงดาวยังคงพร่างพราย

แม้เรายังเฝ้าเดียวดาย

แต่ยังมีฝันยังมีหวัง


(Chorus)

อันตัวเราก็แค่กระวีกระวาด

คงมิบังอาจเทียบพวกกวีเขา

ฟังคิดถามเขียนเพื่อบรรเทา

เหงาเปลี่ยวเอกาแค่นั้นเอง


(Outro)

ยินดีด้วยครับท่านกวีใหญ่

ต่อไปไม่ไส้แห้งแล้วหนอ

พวกเพื่อนกำลังตั้งโต๊ะรอ

ร้องเพลงปอยฝ้ายฉลองกัน


......................

ปั้นเมฆเสกลมดมกลิ่น

กรีดหินสุดเอื้อมแดนผา

ผลงานเฝ้าลิขิตมานานา

คุณค่าแค่เพียงรอยทราย


อันตัวเราก็แค่กระวีกระวาด

คงมิบังอาจเทียบพวกกวีเขา

ฟังคิดถามเขียนเพื่อบรรเทา

เหงาเปลี่ยวเอกาแค่นั้นเอง


ไม่เพี้ยนมิใช่ศิลปินเอก

ที่เฝ้าเสกประชาให้สุขี

เสกจนปากพองก็มากมี

เมื่อไหร่พวกมรึงจะสุขีนะ


ยินดีด้วยครับท่านกวีใหญ่

ต่อไปไม่ไส้แห้งแล้วหนอ

พวกเพื่อนกำลังตั้งโต๊ะรอ

ร้องเพลงปอยฝ้ายฉลองกัน


ไม่มีความคิดเห็น:

แสดงความคิดเห็น

Decoding the Soṇadaṇḍa Sutta for the Age of AI: Human Worth Is Measured by Morality and Wisdom, Not by Birth or Social Status

  The Soṇadaṇḍa Sutta presents a significant episode in which the Brahmin Soṇadaṇḍa , a man endowed with wealth, prestige, and noble lineag...