เพลง: ภารสูตรวางภาระวางสงคราม
(Intro)
ทุกคน...
ต่างเดินทางบนถนนสายชีวิต
บางคนแบกความฝัน
บางคนแบกความเจ็บปวด
บางคนแบกโลกทั้งใบ
ไว้บนบ่า
แต่มีภาระหนึ่ง...
ที่หนักกว่าภูเขา
คือ...
การยึดมั่นในตัวตน
(Verse 1)
รูปที่ครอบครอง
เวทนาที่เก็บไว้
สัญญาความหลัง
สังขารที่ปรุงแต่ง
วิญญาณที่รับรู้
ล้วนเป็นเพียงกระแส
แต่ใจกลับแบกไว้
ดุจเป็นของนิรันดร์
เราสร้างกำแพง
จากคำว่า "ของฉัน"
เราสร้างสงคราม
จากคำว่า "ของเรา"
แบกความโกรธ
แบกความกลัว
จนลืมว่า...
หัวใจควรเบาสบาย
(Pre-Chorus)
ภาระ...
ไม่ใช่โลกใบนี้
แต่คือ
ใจที่ไม่ยอมวาง
ตัณหา...
ผูกเราไว้
ให้เวียนว่าย
ในความทุกข์ไม่รู้จบ
(Chorus)
วางภาระ...วางความยึดมั่น
วางความโกรธ วางความหลง
วางคำว่า "ฉัน"
วางคำว่า "เขา"
แล้วโลกจะเบากว่าเดิม
วางอัตตา...วางสงคราม
เปิดหัวใจด้วยเมตตา
เมื่อใจเป็นอิสระ
โลกก็เป็นอิสระ
สันติภาพ...
จึงผลิบาน
(Verse 2)
ไม่มีเด็กคนใด
เกิดมาเพื่อเกลียดชัง
ไม่มีผู้ใด
เกิดมาเพื่อทำลายกัน
แต่ตัณหา
ค่อย ๆ สร้างกำแพง
ให้มนุษย์
ลืมความเป็นพี่น้อง
หากเรารู้จัก
แบ่งปันแทนการแย่งชิง
ให้อภัย
แทนการล้างแค้น
จับมือ
แทนการชูกำปั้น
โลกจะเปลี่ยน
ด้วยการเปลี่ยนใจ
(Bridge)
ถอนรากแห่งตัณหา
เหมือนถอนวัชพืช
ออกจากผืนดิน
เมล็ดพันธุ์แห่งเมตตา
จะเติบโต
ปัญญา
จะผลิดอก
กรุณา
จะออกผล
โลกจะงดงาม
ดังสวนแห่งสันติ
(Grand Chorus)
วางภาระ...
ที่แบกมาทั้งชีวิต
วางความโลภ
ที่แบ่งผู้คน
วางความโกรธ
ที่เผาโลก
วางความหลง
ที่ปิดหัวใจ
เหลือเพียง
ความรัก
เหลือเพียง
ความเข้าใจ
เหลือเพียง
การอยู่ร่วมกัน
อย่างสันติ
(Choir)
ขันธ์ทั้งห้า
เป็นเพียงภาระ
ตัณหา
คือเชือกที่ผูกใจ
เมื่อตัดเชือก
ภาระก็หาย
เมื่อใจเบา
โลกก็เบา
(Final Chorus)
จากใจหนึ่งดวง
ที่วางภาระ
สู่ครอบครัวหนึ่ง
ที่วางความขัดแย้ง
สู่สังคมหนึ่ง
ที่วางอคติ
สู่โลกทั้งใบ
ที่วางสงคราม
เราจะร่วมกัน
สร้างโลก
ที่ไม่มีผู้แพ้
ไม่มีผู้ชนะ
มีเพียง
มนุษย์
ที่แบ่งปัน
ความสุขร่วมกัน
(Outro)
ภาระหนักที่สุด
มิใช่ภูเขา
มิใช่มหาสมุทร
แต่คือ...
ใจที่ไม่ยอมปล่อย
เมื่อปล่อยแล้ว
เราจะรู้ว่า...
ความสุข
ไม่ใช่การแบกไว้
แต่คือ...
การวางลง
[คำแนะนำเพิ่มเติมเกี่ยวกับการใช้งาน: ตามข้อจำกัดของระบบ AI ในปัจจุบัน การสร้างภาพที่มีตัวอักษรภาษาไทยอาจจะยังมีความคลาดเคลื่อนของตัวสะกดหรือรูปสระอยู่บ้าง หวังเป็นพื้นฐานของการศึกษาและจะพัฒนาให้สมบูรณ์ต่อไป]
ภารวรรคที่ ๓
๑. ภารสูตร ว่าด้วยขันธ์ ๕ เป็นภาระ [๔๙] พระนครสาวัตถี. ณ ที่นั้นแล ฯลฯ ดูกรภิกษุทั้งหลาย เราจักแสดงภาระ ผู้แบกภาระ เครื่องถือมั่นภาระ และเครื่องวางภาระ แก่เธอทั้งหลาย เธอทั้งหลายจงฟัง จงใส่ ใจให้ดี เราจักกล่าว ภิกษุเหล่านั้น ทูลรับสนองพระพุทธดำรัสแล้ว พระผู้มีพระภาคได้ตรัสว่า ดูกรภิกษุทั้งหลาย ก็ภาระเป็นไฉน? พึงกล่าวว่า ภาระ คืออุปาทานขันธ์ ๕ อุปาทานขันธ์ ๕ เป็นไฉน? คือ อุปาทานขันธ์ คือรูป อุปาทานขันธ์ คือเวทนา อุปาทานขันธ์ คือสัญญา อุปาทาน ขันธ์ คือสังขาร และอุปาทานขันธ์ คือวิญญาณ. ดูกรภิกษุทั้งหลาย นี้เรียกว่าภาระ. [๕๐] ดูกรภิกษุทั้งหลาย ก็ผู้แบกภาระเป็นไฉน? พึงกล่าวว่าบุคคล บุคคลนี้นั้น คือ ท่านผู้มีชื่ออย่างนี้ มีโคตรอย่างนี้. ดูกรภิกษุทั้งหลาย นี้เรียกว่าผู้แบกภาระ. [๕๑] ดูกรภิกษุทั้งหลาย ก็เครื่องถือมั่นภาระเป็นไฉน? ตัณหานี้ใด นำให้เกิดภพใหม่ ประกอบด้วยความกำหนัด ด้วยอำนาจความเพลิดเพลิน มีปกติเพลิดเพลินยิ่งในภพหรืออารมณ์ นั้นๆ ได้แก่กามตัณหา ภวตัณหา วิภวตัณหา. ดูกรภิกษุทั้งหลาย นี้เรียกว่าเครื่องถือมั่นภาระ. [๕๒] ดูกรภิกษุทั้งหลาย ก็การวางภาระเป็นไฉน? ความที่ตัณหานั่นแลดับไปด้วย สำรอกโดยไม่เหลือ ความสละ ความสละคืน ความพ้น ความไม่อาลัย. ดูกรภิกษุทั้งหลาย นี้เรียกว่าการวางภาระ. พระผู้มีพระภาคผู้พระสุคตศาสดา ครั้นได้ตรัสไวยากรณภาษิตนี้จบลง แล้ว จึงได้ตรัสคาถาประพันธ์ต่อไปอีกในภายหลังว่า [๕๓] ขันธ์ ๕ ชื่อว่าภาระแล และผู้แบกภาระคือบุคคล เครื่องถือมั่น ภาระเป็นเหตุนำมาซึ่งความทุกข์ในโลก การวางภาระเสียได้เป็นสุข บุคคลวางภาระหนักเสียได้แล้ว ไม่ถือภาระอื่น ถอนตัณหาพร้อม ทั้งมูลรากแล้ว เป็นผู้หายหิว ดับรอบแล้วดังนี้.
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น