[Verse 1]
เมื่อดาวยังพร่างบนฟ้าไกล
สุนัขจิ้งจอกเดินเดียวดาย
แม้ชีวิตผ่านความลำบากมากมาย
ก็ยังไม่ยอมสิ้นความหวัง
ลมหนาวพัดผ่านกาย
แต่ใจยังไม่ยอมพ่าย
ทุกลมหายใจมีความหมาย
เตือนให้เรา...ไม่ประมาท
[Pre-Chorus]
ชีวิตทุกวันคือของขวัญ
อย่าปล่อยให้เวลาผ่านไป
ทำความดีด้วยหัวใจ
ก่อนทุกสิ่งจะสายเกิน
[Chorus]
โลกงดงามด้วยหัวใจกตัญญู
รู้คุณทุกผู้ที่เมตตา
ตอบแทนความดีด้วยศรัทธา
สร้างคุณค่าให้โลกงดงาม
ไม่ประมาทในทุกย่างก้าว
ก้าวด้วยรักและความเข้าใจ
เมื่อทุกคนเปิดหัวใจ
สันติภาพจะผลิบาน
[Verse 2]
แม้อุปการะเพียงเล็กน้อย
อย่าปล่อยให้เลือนหาย
คำขอบคุณจากหัวใจ
คือสายใยแห่งมนุษย์
เมื่อเราจดจำความดี
โลกก็มีความอบอุ่น
เมตตาจะเพิ่มพูน
ดั่งแสงอรุณทั่วแผ่นดิน
[Bridge]
กตัญญูคือสะพาน
เชื่อมหัวใจทุกศาสนา
ไม่แบ่งแยกเชื้อชาติภาษา
เพราะคุณค่าคือความดี
ไม่ประมาทในหน้าที่
ไม่ลืมผู้มีพระคุณ
โลกจะเต็มด้วยการเกื้อกูล
ไม่มีสงครามแห่งความลืมคุณ
[Final Chorus]
โลกงดงามด้วยหัวใจกตัญญู
ด้วยสติที่รู้คุณคน
ร่วมกันสร้างสังคมกมล
เปี่ยมเมตตาและศรัทธา
จับมือกันทุกประเทศ
ด้วยความรักและปัญญา
ให้โลกทั้งโลกก้าวมา
สู่สันติภาพอันยั่งยืน
[Outro]
เพียงหนึ่งใจที่ไม่ประมาท
เพียงหนึ่งคำแห่งความขอบคุณ
อาจเปลี่ยนโลกให้การเกื้อกูล
เริ่มต้นวันนี้...ที่ตัวเรา
[คำแนะนำเพิ่มเติมเกี่ยวกับการใช้งาน: ตามข้อจำกัดของระบบ AI ในปัจจุบัน การสร้างภาพที่มีตัวอักษรภาษาไทยอาจจะยังมีความคลาดเคลื่อนของตัวสะกดหรือรูปสระอยู่บ้าง หวังเป็นพื้นฐานของการศึกษาและจะพัฒนาให้สมบูรณ์ต่อไป]
๑๑. สิคาลสูตรที่ ๑
[๖๘๓] พระผู้มีพระภาคประทับอยู่ ณ พระเชตวัน อารามของท่าน อนาถบิณฑิกเศรษฐี เขตพระนครสาวัตถี ... พระผู้มีพระภาคได้ตรัสว่า ดูกรภิกษุ ทั้งหลาย พวกเธอได้ฟังเรื่องของสุนัขจิ้งจอกผู้อยู่ในปัจจุสมัยแห่งราตรีแล้วมิใช่ หรือ ฯ ภิกษุทั้งหลายกราบทูลว่า ได้ฟังมาแล้ว พระเจ้าข้า ฯ พ. ดูกรภิกษุทั้งหลาย สุนัขจิ้งจอกแก่นี้แล เป็นโรคเรื้อน มันอยากจะ ไปทางไหนก็ไปทางนั้น อยากจะยืนที่ไหนๆ ก็ยืนที่นั่น อยากจะนั่งที่ไหนก็นั่งที่ นั่น อยากจะนอนที่ไหนก็นอนที่นั่น ลมเย็นๆ ย่อมรำเพยให้มัน ฯ [๖๘๔] ดูกรภิกษุทั้งหลาย ข้อที่ภิกษุบางรูปในธรรมวินัยนี้ ผู้ปฏิญาณว่า เป็นศากยบุตร ได้เสวยการได้เฉพาะซึ่งอัตภาพแม้เห็นปานนี้ เป็นการดีนักหนา เพราะเหตุดังนี้นั้น เธอทั้งหลายพึงศึกษาอย่างนี้ว่า เราจักเป็นผู้ไม่ประมาทอยู่ ดูกรภิกษุทั้งหลาย เธอทั้งหลายพึงศึกษาอย่างนี้แหละ ฯ๑๒. สิคาลสูตรที่ ๒ [๖๘๕] พระผู้มีพระภาคประทับอยู่ ณ พระเชตวัน อารามของท่าน อนาถบิณฑิกเศรษฐี เขตพระนครสาวัตถี ... พระผู้มีพระภาคได้ตรัสว่า ดูกรภิกษุ ทั้งหลาย พวกเธอได้ฟังเรื่องของสุนัขจิ้งจอกผู้อยู่ในปัจจุสสมัยแห่งราตรีแล้วมิใช่ หรือ ฯ ภิกษุทั้งหลายกราบทูลว่า ได้ฟังแล้ว พระเจ้าข้า ฯ พ. ดูกรภิกษุทั้งหลาย ความกตัญญูบางอย่าง ความกตเวทีบางอย่าง พึงมีในสุนัขจิ้งจอกแก่นั้น แต่ความกตัญญูบางอย่าง ความกตเวทีบางอย่าง ไม่พึงมี ในภิกษุบางรูป ผู้ปฏิญาณว่าเป็นศากยบุตรในธรรมวินัยนี้เลย เพราะเหตุดังนี้นั้น เธอทั้งหลายพึงศึกษาอย่างนี้ว่า เราจักเป็นผู้กตัญญู เราจักเป็นผู้กตเวที อุปการะ แม้น้อยที่บุคคลกระทำแล้วในพวกเรา จักไม่เสื่อมหายไป ดูกรภิกษุทั้งหลาย เธอทั้งหลายพึงศึกษาอย่างนี้แหละ ฯ
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น