เพลง : วิฬารสูตรสันติเริ่มที่ใจ

[Verse 1]

ก่อนจะก้าวไปบนหนทาง
จงระวังหัวใจของเรา
ศัตรูแท้มิใช่ผู้ใด
แต่อยู่ในใจที่เผลอไผล

แมวเฝ้ารอด้วยความอยาก
หวังเพียงได้สิ่งที่ต้องการ
แต่ความโลภกลับย้อนทำลาย
บาดลึกจากภายในตนเอง

[Pre-Chorus]

เมื่อใจขาดสติ
ความหลงก็เข้ามา
เมื่อใจมีปัญญา
ความมืดก็จางหาย

[Chorus]

สันติเริ่มที่ใจ
เริ่มที่การรู้เท่าทัน
รักษากาย วาจา ใจทุกวัน
ด้วยสติที่มั่นคง

หยุดความโลภก่อนเกิดสงคราม
หยุดความโกรธก่อนทำร้ายกัน
หยุดความหลงด้วยแสงแห่งธรรม
ให้โลกงดงามด้วยเมตตา

[Verse 2]

มิใช่อาวุธทำลายโลก
แต่กิเลสในใจคน
เมื่อปล่อยให้ความอยากครอบงำ
ความทุกข์ก็เกิดขึ้นทันที

ผู้มีสติย่อมเห็นทาง
ไม่ตกหลุมแห่งอำนาจ
ใช้ปัญญานำทุกศาสตร์
สร้างความหวังให้ผู้คน

[Bridge]

สำรวมตา สำรวมใจ
สำรวมวาจาและการกระทำ
ทุกย่างก้าวแห่งคุณธรรม
คือสะพานสู่สันติภาพ

เมื่อทุกชาติร่วมตื่นรู้
ไม่ตกเป็นทาสแห่งตัณหา
โลกจะเต็มด้วยศรัทธา
และความรักที่ยั่งยืน

[Final Chorus]

สันติเริ่มที่ใจ
ก่อนจะไปเปลี่ยนโลกกว้างไกล
เปลี่ยนตนเองด้วยความเข้าใจ
แล้วแบ่งปันแสงแห่งความดี

เมื่อหัวใจทุกดวงตื่นรู้
เมตตาจะผลิบานพร้อมกัน
จับมือสร้างโลกใบนั้น
ให้เป็นบ้านแห่งสันติภาพ

[Outro]

จงรักษาใจไว้เสมอ
ดังผู้เฝ้าประตูแห่งธรรม
เพราะโลกจะสงบงดงาม
เมื่อใจคน...สงบก่อน

[คำแนะนำเพิ่มเติมเกี่ยวกับการใช้งาน: ตามข้อจำกัดของระบบ AI ในปัจจุบัน การสร้างภาพที่มีตัวอักษรภาษาไทยอาจจะยังมีความคลาดเคลื่อนของตัวสะกดหรือรูปสระอยู่บ้าง หวังเป็นพื้นฐานของการศึกษาและจะพัฒนาให้สมบูรณ์ต่อไป]

 ๑๐. วิฬารสูตร

             [๖๘๐] พระผู้มีพระภาคประทับอยู่ ณ พระเชตวัน อารามของท่าน-
*อนาถบิณฑิกเศรษฐี เขตพระนครสาวัตถี ... สมัยนั้นแล ภิกษุรูปหนึ่งเข้าไปเที่ยว
ในสกุลเกินเวลา ภิกษุทั้งหลายกล่าวกะเธออย่างนี้ว่า ท่านผู้มีอายุ อย่าเข้าไป
เที่ยวในสกุลเกินเวลาเลย ภิกษุนั้นถูกพวกภิกษุว่ากล่าวอยู่ ย่อมไม่พอใจ ลำดับนั้น
ภิกษุมากรูปด้วยกันเข้าไปเฝ้าพระผู้มีพระภาคถึงที่ประทับ ครั้นเข้าไปเฝ้าถวายบังคม
แล้วนั่ง ณ ที่ควรส่วนข้างหนึ่ง ครั้นภิกษุเหล่านั้นนั่งเรียบร้อยแล้วได้กราบทูล
พระผู้มีพระภาคว่า ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญ ภิกษุรูปหนึ่งในพระธรรมวินัยนี้เข้าไป
เที่ยวในสกุลเกินเวลา ภิกษุทั้งหลายกล่าวกะเธออย่างนี้ว่า ท่านผู้มีอายุ อย่าเข้า
ไปเที่ยวในสกุลเกินเวลาเลย ภิกษุนั้นถูกพวกภิกษุว่ากล่าวอยู่ย่อมไม่พอใจ ฯ
             [๖๘๑] พระผู้มีพระภาคตรัสว่า ดูกรภิกษุทั้งหลาย เรื่องเคยมีมาแล้ว
มีแมวได้ยืนคอยจับลูกหนูอยู่ในที่กองหยากเยื่อที่ทางระบายคูถโคในบ้าน ระหว่างที่
ต่อเรือนสองหลัง ด้วยคิดว่า ลูกหนูจักไปหาเหยื่อในที่ใด เราจักจับมันกินเสีย
ในที่นั้น ภิกษุทั้งหลาย ครั้งนั้นแล ลูกหนูได้ออกไปหาเหยื่อ แมวจับลูกหนูนั้น
แล้วรีบกัดกลืนลงไป ลูกหนูนั้นกัดทั้งไส้ใหญ่และไส้น้อยของแมวนั้น แมวนั้น
ย่อมเข้าถึงความตายหรือทุกข์ปางตาย ซึ่งมีข้อนั้นเป็นเหตุ ฯ
             [๖๘๒] ดูกรภิกษุทั้งหลาย ภิกษุบางรูปในธรรมวินัยนี้ ก็ฉันนั้นเหมือน
กัน เวลาเช้า นุ่งแล้วถือเอาบาตรและจีวรเข้าไปสู่บ้านหรือนิคม เพื่อบิณฑบาต
มีกายวาจาและจิตอันไม่รักษาแล้ว มีสติไม่เข้าไปตั้งไว้แล้ว มีอินทรีย์อันไม่สำรวม
แล้ว เธอเห็นมาตุคามในบ้านหรือนิคมนั้น นุ่งห่มผ้าลับๆ ล่อๆ ความกำหนัด
ย่อมรบกวนจิตของเธอ เพราะเห็นมาตุคามนุ่งห่มผ้าลับๆ ล่อๆ เธอมีจิตอันราคะ
รบกวน ชื่อว่าย่อมเข้าถึงความตายหรือทุกข์ปางตาย การที่เธอบอกคืนสิกขาเวียน
มาเพื่อหินเพศนั้น ชื่อว่าเป็นความตายในอริยวินัย ดูกรภิกษุทั้งหลาย การที่เธอ
ต้องอาบัติเศร้าหมองอย่างใดอย่างหนึ่ง การปรากฏแห่งการออกจากอาบัติตามที่
ต้องนั้น ชื่อว่าเป็นทุกข์ปางตายทีเดียว เพราะเหตุดังนี้นั้น เธอทั้งหลายพึงศึกษา
อย่างนี้ว่า เราจักมีกายวาจาและจิตอันรักษาแล้ว มีสติเข้าไปตั้งไว้แล้ว มีอินทรีย์
อันสำรวมแล้ว เข้าไปสู่บ้านหรือนิคม เพื่อบิณฑบาต ภิกษุทั้งหลาย เธอทั้งหลาย
พึงศึกษาอย่างนี้แหละ ฯ
จบสูตรที่ ๑๐