[Verse 1]
เมื่อแสงดาวยังพร่างพราย
ผู้กล้ายังไม่หลับใหล
ฝึกหัวใจให้มั่นคงไว้
ก่อนอรุณจะมาเยือน
หมอนไม้คือเครื่องเตือนใจ
อย่าหลงใหลความสุขเลือน
ความเพียรคือแสงดาวเดือน
นำชีวิตก้าวไปไกล
[Pre-Chorus]
ความประมาทคือประตู
ที่ความทุกข์รอเข้ามา
แต่ความเพียรทุกเวลา
คือเกราะแห่งสันติธรรม
[Chorus]
ตื่นก่อนตะวัน...ตื่นก่อนความกลัว
ตื่นก่อนความชั่วจะครองหัวใจ
สร้างโลกด้วยความเพียรอันยิ่งใหญ่
ด้วยวินัยที่ไม่หวั่นไหว
จับมือกันทุกผู้คน
ก้าวข้ามความโลภและความหลงใหล
สันติภาพเริ่มต้นได้
เมื่อใจไม่ประมาทอีกต่อไป
[Verse 2]
มิใช่ฟูกอันอ่อนนุ่ม
ที่ทำให้ชีวิตมั่นคง
แต่คือใจที่ซื่อตรง
ต่อหน้าที่และคุณธรรม
เมื่อผู้นำยืนหยัดมั่น
ประชาชนร่วมสร้างความดีงาม
โลกจะงดงามทุกยาม
ด้วยความเพียรของทุกคน
[Bridge]
อย่าให้ความสุขชั่วคราว
พาเราหลงลืมปลายทาง
เพราะทุกก้าวแห่งความเพียรสร้าง
อนาคตที่มั่นคง
เมื่อหัวใจเข้มแข็ง
ไม่มีสงครามใดชนะได้
เมตตา สติ และวินัย
คือชัยชนะของมวลมนุษย์
[Final Chorus]
ตื่นก่อนตะวัน...ตื่นก่อนอัตตา
ตื่นก่อนโลกาจะหม่นหมอง
ร่วมกันสร้างความปรองดอง
ด้วยหัวใจที่เสียสละ
ทุกประเทศ ทุกศาสนา
ต่างเป็นเพื่อนร่วมโลกเดียวกัน
ความเพียรจะเชื่อมทุกความฝัน
ให้โลกนั้น...มีสันติภาพ
[Outro]
หมอนไม้ยังคงสอนเรา
ให้ก้าวผ่านความอ่อนแอ
โลกจะสงบอย่างแท้
เมื่อทุกคน...ไม่ประมาท
[คำแนะนำเพิ่มเติมเกี่ยวกับการใช้งาน: ตามข้อจำกัดของระบบ AI ในปัจจุบัน การสร้างภาพที่มีตัวอักษรภาษาไทยอาจจะยังมีความคลาดเคลื่อนของตัวสะกดหรือรูปสระอยู่บ้าง หวังเป็นพื้นฐานของการศึกษาและจะพัฒนาให้สมบูรณ์ต่อไป]
๘. กลิงครสูตร
[๖๗๔] สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคประทับอยู่ ณ กูฏาคารศาลา ป่า มหาวัน เขตเมืองเวสาลี ณ ที่นั้นแล พระผู้มีพระภาคตรัสเรียกภิกษุทั้งหลายว่า ดูกรภิกษุทั้งหลาย ภิกษุทั้งหลายได้ทูลรับพระผู้มีพระภาคว่า พระพุทธเจ้าข้า ฯ [๖๗๕] พระผู้มีพระภาคได้ตรัสว่า ดูกรภิกษุทั้งหลาย ในปัจจุบัน พวก กษัตริย์ลิจฉวีผู้ทรงไว้ซึ่งหมอนท่อนไม้หนุนศีรษะและเท้า ย่อมเป็นผู้ไม่ประมาท มีความเพียรในการฝึกซ้อมศิลป พระเจ้าอชาตศัตรูเวเทหิบุตร พระเจ้าแผ่นดิน มคธ ย่อมไม่ได้ช่อง ไม่ได้โอกาส แต่กษัตริย์ลิจฉวีเหล่านั้น ในอนาคตกาล พวกกษัตริย์ลิจฉวีจักเป็นกษัตริย์สุขุมาลชาติ มีมือและเท้าอันอ่อนนุ่ม จักสำเร็จ การนอนบนที่นอน มีฟูกและหมอนหนาอันอ่อนนุ่ม จนกว่าพระอาทิตย์ขึ้น พระเจ้าอชาตศัตรูเวเทหิบุตร พระเจ้าแผ่นดินมคธ จักได้ช่อง ได้โอกาส แต่ กษัตริย์ลิจฉวีเหล่านั้น ฯ [๖๗๖] ดูกรภิกษุทั้งหลาย ในปัจจุบัน พวกภิกษุผู้เข้าไปทรงไว้ซึ่ง หมอนท่อนไม้หนุนศีรษะและเท้า ย่อมเป็นผู้ไม่ประมาท มีความเพียร ในการ เริ่มตั้งความเพียรอยู่ มารผู้มีบาป ย่อมไม่ได้ช่อง ย่อมไม่ได้โอกาส แต่ภิกษุ เหล่านั้น ในอนาคตกาล พวกภิกษุจักเป็นสุขุมาลชาติ มีมือเท้าอันอ่อนนุ่ม จัก สำเร็จการนอนบนที่นอนมีฟูกและหมอนหนาอันอ่อนนุ่ม จนกว่าพระอาทิตย์ขึ้น มารผู้มีบาปย่อมได้ช่อง ได้โอกาส แต่พวกเธอเหล่านั้น เพราะเหตุดังนี้นั้น เธอ ทั้งหลายพึงศึกษาอย่างนี้ว่า เราจักเป็นผู้ทรงไว้ซึ่งหมอนท่อนไม้หนุนศีรษะและเท้า ไม่ประมาท มีความเพียร ในการเริ่มตั้งความเพียรไว้ ดูกรภิกษุทั้งหลาย เธอ ทั้งหลายพึงศึกษาอย่างนี้แหละ ฯ
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น