siampongsnews

วันพฤหัสบดีที่ 31 กรกฎาคม พ.ศ. 2568

Royal Thai Army Invites ASEAN Defence Attachés for Briefing on Thai-Cambodian Border Situation Following Ceasefire Monitoring Agreement

On July 31, 2025, Major General Winthai Suvaree, Spokesperson for the Royal Thai Army, announced that the Army, through its Intelligence Department, held a meeting with ASEAN defence attachés accredited to Thailand. The meeting was led by the Malaysian Defence Attaché to Thailand and took place at Srisitthisongkhram Building, Army Headquarters. Lieutenant General Kamchai Wongsri, Director-General of the Army Intelligence Department, presided over the discussion.

The primary objective of the meeting was to provide updates and discuss developments concerning the Thai–Cambodian border situation, including the establishment of an Interim ASEAN Defence Attachés Monitoring Team tasked with observing the ceasefire along the border area.

The discussion followed the ceasefire agreement reached in Malaysia on July 28, 2025, in which ASEAN member states agreed to urgently form a temporary monitoring team comprising military diplomats from member nations. The team will serve as an initial mechanism for monitoring the situation and building mutual trust between the two sides.

The meeting also included discussions on the future establishment of the ASEAN Monitoring Team (AMIT), which would serve as a permanent mechanism to oversee developments in the region. This issue will be tabled for further discussion at the upcoming General Border Committee (GBC) meeting between Thailand and Cambodia, scheduled for August 4, 2025.

The Royal Thai Army reaffirmed its readiness to cooperate on all fronts to achieve tangible outcomes. Thailand also reiterated its commitment to international norms, emphasizing non-aggression and non-violence as means to de-escalate conflicts and promote lasting peace and stability in the region.

Source: Royal Thai Army Spokesperson Team (official page)

Sotheby’s Returns Sacred Buddhist Relics to India Amid Global Backlash

New Delhi / London, 31 July 2025 — Renowned auction house Sotheby’s has officially returned a set of sacred gemstones believed to be linked to the relics of the Buddha to India, following intense diplomatic and public pressure from the Indian government and Buddhist leaders around the world.

The Piprahwa Jewels, hailed by archaeologists as one of the most extraordinary discoveries of the modern era, were originally scheduled to be auctioned in Hong Kong this May. However, that plan was abandoned after India intervened through both diplomatic channels and legal measures. Sotheby’s later confirmed that the Godrej Industries Group, based in Mumbai, had acquired the jewels and would facilitate their return to India.

In a public statement, Sotheby’s said it was “delighted” to have assisted in the two-month negotiation process involving the original owner, the new buyer, and Indian authorities. The company confirmed that the relics would now be placed on permanent public display in India.

Indian Prime Minister Narendra Modi hailed the return as a moment of “great pride and joy,” describing it as a victory for the nation’s cultural heritage. Posting on social media platform X, Modi noted that the relics are “finally returning home after 127 years.”

The jewels were first unearthed in 1898 by British estate manager William Claxton Peppe at a stupa in Piprahwa, northern India—near the birthplace of the Buddha. The excavation revealed nearly 1,800 items including pearls, rubies, sapphires, and gold foils, buried alongside bone fragments believed to belong to the Buddha, housed in a reliquary inscribed with his name.

Most of the relics and containers were subsequently handed over to the British colonial government, and many were later transferred to the Imperial Museum of Calcutta (now the Indian Museum in Kolkata). Some relics were also presented to King Chulalongkorn (Rama V) of Siam.

However, a significant portion of the Peppe family’s private collection—around 300 pieces—remained in the UK for over a century. Earlier this year, they were exhibited publicly by Sotheby’s in Hong Kong in February and May.

Historians consider these relics as a shared spiritual heritage of the Shakya royal lineage—to which the Buddha belonged—and of the global Buddhist community. Fragments of the relics have been distributed to countries such as Thailand, Sri Lanka, and Myanmar, where they continue to be revered objects of worship.

Sotheby’s initial plan to auction the sacred items sparked a fierce ethical debate. Scholars and Buddhist leaders questioned whether such religious artifacts, especially those associated with the Buddha’s remains, should ever be treated as commodities. Critics challenged the legitimacy of the seller's ownership, while some defenders argued that a transparent auction was a fair method of transferring title.

Ultimately, the return of the Piprahwa jewels has been widely seen as a moral and cultural victory for India and the international Buddhist community.

“Jakrapob Launches Offensive at FCCT – Exposes Cambodia’s Role in Border Clash and Use of Fake News Against Thailand, Foreign Media Now Better Informed”

On July 30, 2025, Mr. Jakrapob Penkair, Advisor to the Secretary-General of the Prime Minister, took proactive steps to engage with the international community by meeting with foreign correspondents at the Foreign Correspondents’ Club of Thailand (FCCT). The session aimed to exchange perspectives and provide insights on Thailand’s international political stance. Attendees included journalists from leading outlets such as BBC, CNN, Nikkei, and several other international news organizations.

Mr. Jakrapob stated that although the original intention was to focus on economic issues—particularly Thailand’s ongoing trade tax negotiations—he chose to avoid discussing unresolved matters to protect national interests. Instead, he focused on broader principles and topics that had already been reviewed.

The nearly two-hour session, conducted entirely in English, centered on Thai-Cambodian relations and the roles of both Cambodian leaders—Samdech Hun Sen and Hun Manet. Mr. Jakrapob also touched on Thailand’s foreign policy direction, both regionally and globally, including relations with major powers and an overview of the domestic political landscape.

“I candidly explained Cambodia’s actions in the border conflict, where they initiated the gunfire and then spread fake news to portray Thailand as the aggressor. Most foreign journalists were already aware of these claims from prior reports issued by Thai sources. As time passed, the evidence became clearer—Cambodia had distorted the facts, resulting in a loss of credibility in international negotiations,” Mr. Jakrapob said.

He further noted that the meeting significantly helped clarify Thailand’s perspective to the international media and reduced misinformation caused by incomplete reporting. He reaffirmed Thailand’s commitment to peaceful resolution and transparency in international diplomacy.

“Proactive international communication is not only about protecting our national image but also about affirming Thailand’s role as a responsible state that respects international norms,” Mr. Jakrapob concluded.

วันพุธที่ 30 กรกฎาคม พ.ศ. 2568

เพลง: "สันติภาพที่ปลายพรมแดน"

เพลง: "สันติภาพที่ปลายพรมแดน" https://suno.com/s/NSwdlz84cVtVEqmK

(แนวเพลง: ลูกกรุง / โฟล์คร่วมสมัย)

[Verse 1]

ณ ดินแดนที่เขตแดนซ้อนทับ

เงาแห่งประวัติศาสตร์ยังไม่ลับ

ปราสาทเก่าเล่าความจริงที่ชิงกัน

สองชาติยืนคนละฝั่งของความหวั่นไหว

[Verse 2]

ไทยยืนหยัดในกฎหมายโลก

ไม่ยอมใช้ศึกสงครามสยบโชค

แต่เมื่อเสียงปืนคำรามสั่นฟ้า

ก็ต้องตอบด้วยสิทธิแห่งตน

[Chorus]

แต่ใจเรายังอยากเดินทางแห่งสันติ

แม้จะมีบาดแผลจากอดีตที่ยังไม่สิ้น

ข้ามพรมแดนด้วยคำพูดไม่ใช่ปืน

สร้างสันติภาพแท้จริง... ไม่ใช่เพียงฝันตื่น

[Verse 3]

การทูตเคยเป็นสะพานของความหวัง

แต่การเมืองในบ้านพลิกกระแสคลื่นกลางฝั่ง

เสียงจากประชาไม่ถูกส่งข้ามดินแดน

กลายเป็นความแคลงใจไม่จบไม่สิ้น

[Verse 4]

สื่อปลุกใจด้วยรักชาติแน่วแน่

แต่ลืมแววตาเพื่อนบ้านที่อ่อนแอ

ความเข้าใจที่ขาดหาย...คือบาดแผล

ที่ทำให้สันติภาพยังเดินไม่ถึงฝั่ง

[Chorus]

แต่ใจเรายังอยากเดินทางแห่งสันติ

แม้จะมีบาดแผลจากอดีตที่ยังไม่สิ้น

ข้ามพรมแดนด้วยคำพูดไม่ใช่ปืน

สร้างสันติภาพแท้จริง... ไม่ใช่เพียงฝันตื่น

[Final Verse]

ให้คนรุ่นใหม่ได้มีทางเลือก

ใช้พลังแห่งรักไม่ใช่ความเกลียดเบื้องลึก

แม้แผ่นดินจะมีรอยแยกแห่งความต่าง

เรายังเดินร่วมกันได้...

ด้วยสันติภาพที่ปลายพรมแดน

วิเคราะห์การพัฒนาแอปพลิเคชัน “ธนาคารพระพุทธศาสนา” ภายใต้รัฐดูแลทรัพย์สินสงฆ์ทั้งระบบ

บทความนี้วิเคราะห์ความเป็นไปได้ – ความจำเป็น – และผลกระทบของการพัฒนาแอปพลิเคชัน “ธนาคารพระพุทธศาสนา” (Buddhist Banking App) ซึ่งเสนอให้เป็นช่องทางรวมศูนย์ข้อมูลและบริหารทรัพย์สินของวัดและพระสงฆ์ภายใต้ธนาคารของรัฐ โดยมุ่งสร้างธรรมาภิบาล ลดการทุจริต และต่อยอดเงินศรัทธาเพื่อประโยชน์สาธารณะ การศึกษาประยุกต์กรอบ Public Financial Management (PFM), แนวคิด e-Governance และหลัก FinTech for Social Good เพื่อตรวจสอบความเสี่ยง–โอกาส พร้อมนำกรณีปัญหาปัจจุบัน (บัญชีวัด “นอกระบบ”, การใช้เงินบริจาคผิดวัตถุประสงค์, การซื้อขายสมณศักดิ์ ฯลฯ) มาเป็นตัวตั้งในการออกแบบระบบ

1. บทนำ

ข้อมูลจาก TDRI ชี้ว่าเงินฝากรวมของวัด-พระสงฆ์ทั่วประเทศอาจเกิน 1 ล้านล้านบาท แต่มีเพียง 39,000 จาก 44,000 วัดที่มีบัญชีวัดในระบบ ส่วน “บัญชีพระ” ไม่ปรากฏในฐานข้อมูลของธนาคารแห่งประเทศไทย ปรากฏการณ์นี้สร้างข้อกังขาเรื่องความโปร่งใส และเปิดช่องให้เงินศรัทธาถูกใช้ผิดวัตถุประสงค์ บทความจึงตั้งคำถามหลักว่า “รัฐควรออกแบบระบบดิจิทัลอย่างไรให้ทรัพย์สินทางศาสนาโปร่งใส ตรวจสอบได้ และยังคงหลักสมณธรรม?”

2. กรอบแนวคิด

กรอบ	ประเด็นวิเคราะห์
PFM	หลักแยกเงินส่วนบุคคล–เงินส่วนราชการ → แยก บัญชีพระ / บัญชีวัด ชัดเจน, การกำกับโดยสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ (พศ.)
e-Governance	ใช้ดิจิทัลยืนยันตัวตน (ThaiID) + โมบายแอป “ธนาคารพระพุทธศาสนา” เชื่อม API กับ G-Wallet, PromptPay, DOPA
FinTech for Social Good	เงินศรัทธาถูกนำไปหมุนเวียนปล่อยกู้ SMEs ดอกเบี้ยต่ำ → เกิด Social Return ในชุมชน
ธรรมาภิบาลสงฆ์	ลดปัญหา “2 ส.—สตรี & สตางค์”, ตัดท่อน้ำเลี้ยงการซื้อสมณศักดิ์, ปิดช่องโกงเงินวัด

3. โมเดลแอปพลิเคชัน

One Temple – One Account
เลขบัญชีวัด ผูกกับ รหัสวัด + เลขทะเบียนผู้ดูแล (ไวยาวัจกร)
One Monk – One e-Wallet
บัญชีส่วนตัวพระสงฆ์ถูกแยกชัดเจน – วงเงินใช้จ่าย/ถอนต่อวันจำกัดตามมติ มส.
Dashboard โปร่งใส
รายงานรายรับ-รายจ่ายเรียลไทม์ เปิดให้ พศ.-ไวยาวัจกร-ผู้ศรัทธาเข้าดูได้ (ตามระดับสิทธิ์)
Smart Contract การเบิกจ่าย
ใช้ลายเซ็นดิจิทัล 2 จาก 3 (พระ-ไวยาวัจกร-เจ้าคณะ) อนุมัติอัตโนมัติ
กองทุนหมุนเวียนเมตตา
30 % ของยอดเงินนิ่งเข้ากองทุนปล่อยกู้ SMEs / สหกรณ์วัด ดอกเบี้ยต่ำ → รายได้ดอกผลกลับสู่วัดร่วมสังคม

4. ผลประโยชน์ที่คาดหวัง

มิติ	ผลลัพธ์
ธรรมาภิบาล	ลดช่องทุจริตบัญชีเถื่อน > 5,000 วัด, ติดตามเส้นทางเงินได้
เศรษฐกิจชุมชน	แหล่งทุนดอกเบี้ยต่ำ ~ 200,000 ล.บ. ต่อปี หนุน SMEs รากหญ้า
ศรัทธาสาธารณะ	ผู้บริจาคเห็นรายงานออนไลน์ → เพิ่มความเชื่อมั่น
สถาบันสงฆ์	พระปลอดภาระถือเงินสด ลดข่าวบั่นทอนศักดิ์ศรี

5. ความเสี่ยงและข้อท้าทาย

ต้านทานจากบางวัด/พระ – กังวลการถูกควบคุมเงิน
Cybersecurity – ฐานข้อมูลศาสนา + การเงิน ต้องมาตรฐาน ISO 27001
ภาษี-กฎหมาย – ต้องนิยาม “รายได้ที่ไม่ใช่กิจกุศล” ให้ชัด, เชื่อมกรมสรรพากร
Data Privacy – แยกข้อมูลส่วนบุคคลพระสงฆ์กับบัญชีวัดภายใต้ PDPA
สมดุลศาสนา-รัฐ – รัฐกำกับแต่ไม่แทรกแซงกิจการธรรมวินัย

6. ข้อเสนอเชิงนโยบาย

แก้พระราชบัญญัติคณะสงฆ์ เพิ่มหมวด “การคลังสงฆ์ดิจิทัล”
Memorandum of Understanding (MoU) ระหว่าง พศ. × ธนาคารออมสิน × ธปท.
ตั้ง “ศูนย์ธรรมาภิบาลทรัพย์สินสงฆ์” ทำหน้าที่กำกับ-ตรวจสอบ-สื่อสารสาธารณะ
Pilot 500 วัด / 5 จังหวัด ก่อนขยายทั่วประเทศภายใน 3 ปี
โครงการอบรมพระ-ไวยาวัจกรด้านการเงินดิจิทัล (Digital Financial Literacy for Monastics)

7. บทสรุป

แอป “ธนาคารพระพุทธศาสนา” คือกลไกดิจิทัลที่ตอบโจทย์สองแกนหลัก—ธรรมาภิบาลของศาสนา และ การสร้างมูลค่าทางเศรษฐกิจเพื่อสังคม ภายใต้การกำกับของรัฐโดยไม่ละเมิดหลักสงฆ์ หากออกแบบกฎหมาย-โครงสร้างพื้นฐานดิจิทัล-การมีส่วนร่วมอย่างสมดุล ไทยจะได้ต้นแบบ Religious FinTech แห่งแรกของอาเซียนที่ยกระดับศรัทธาให้โปร่งใส ยั่งยืน และเกื้อกูลชุมชนอย่างแท้จริง

Analyzing Thailand’s Conduct within a Nonviolent Framework: The Case of Border Clashes with Cambodia

This article analyzes Thailand’s conduct in the context of a nonviolent approach to the border conflict with Cambodia, particularly in the disputed area surrounding the Preah Vihear Temple. While Thailand has consistently upheld international law and promoted peace in various forums, its actions during the management of the border dispute reveal elements of power assertion, retaliation, and public communication that do not fully align with nonviolent principles. Drawing on the theoretical frameworks of Johan Galtung and Gene Sharp, the article examines Thailand’s policy decisions, military diplomacy, and public communication strategies during the period of heightened tensions.

1. Introduction

The Thai–Cambodian border dispute, especially around the Preah Vihear Temple area, serves as a case study reflecting the dynamics of interstate conflict encompassing historical, cultural, legal, and political dimensions. Cambodia’s assertion of sovereignty over territory historically administered by Thailand forced the Thai government to respond through multiple strategies—military, diplomatic, and communicative. This article assesses whether these responses align with or deviate from the principles of nonviolent conflict resolution.

2. Theoretical Framework

This analysis applies two key frameworks:

Johan Galtung: His concepts of “Negative Peace” (absence of direct violence) and “Positive Peace” (presence of justice and equality) alongside his typology of violence:
- Direct Violence
- Structural Violence
- Cultural Violence
Gene Sharp: His theory of Strategic Nonviolent Action, emphasizing nonviolent resistance such as negotiation, non-cooperation, and public awareness campaigns to achieve social and political change.

3. Thailand’s Conduct in the Conflict Context

3.1 Adherence to International Legal Frameworks

Thailand consistently emphasized its commitment to the 1904 and 1907 Franco-Siamese treaties and declared a defensive stance, refraining from initiating armed aggression. This behavior aligns with the notion of “Negative Peace” by avoiding full-scale warfare.

3.2 Preventive Diplomacy

Thailand attempted to resolve tensions through bilateral dialogue rather than relying on international arbitration, particularly during periods when Cambodia sought third-party involvement. However, these efforts were hindered by Thailand’s domestic political instability, especially during 2008–2011.

3.3 Defensive Military Responses

In certain instances of border clashes, Thailand responded militarily, citing the right to self-defense under international law. However, these actions led to civilian casualties and raised questions about proportionality and Thailand’s international image.

3.4 Nationalist Communication and Public Discourse

The Thai government and some segments of the media employed nationalist rhetoric to foster unity. While this strengthened domestic cohesion, it risked fueling cultural violence toward neighboring Cambodia and narrowing space for constructive diplomacy.

4. Peace-Oriented Analysis

4.1 Strengths in Line with Nonviolence

Thailand refrained from initiating direct military aggression.
Thailand promoted negotiation mechanisms.
Thailand upheld sovereignty without violating legal obligations.

4.2 Weaknesses in Line with Nonviolence

Even defensive military actions escalated tensions.
Public communication lacked empathy and understanding toward the Cambodian perspective, undermining mutual trust.
Domestic political instability influenced foreign policy inconsistency, weakening Thailand’s diplomatic credibility.

5. Policy Recommendations

Promote both bilateral and multilateral negotiations with culturally neutral third-party mediators.
Develop public communication strategies that build mutual understanding among Thai and Cambodian citizens.
Encourage civil society engagement in cross-border peacebuilding efforts.
Decouple domestic political agendas from foreign policy to maintain consistency and long-term diplomatic stability.

6. Conclusion

As a democratic state and a key ASEAN member, Thailand has made notable efforts to resolve the border dispute with Cambodia through various nonviolent measures. However, certain behaviors reflect retaliatory mechanisms, mutual suspicion, and negative portrayals of the counterpart—obstacles to achieving genuine “Positive Peace.” The central challenge remains transforming peaceful rhetoric into sustainable, concrete action that fosters long-term regional stability.

วิเคราะห์พฤติการณ์ของไทยในปริบทสันติวิธี: กรณีปะทะกับกัมพูชาจากปัญหาชายแดน

บทความนี้มุ่งวิเคราะห์พฤติการณ์ของประเทศไทยในบริบทของสันติวิธี (Nonviolent Approach) กรณีความขัดแย้งกับกัมพูชาในพื้นที่ชายแดน โดยเฉพาะพื้นที่ทับซ้อนรอบปราสาทพระวิหาร แม้ประเทศไทยจะยึดมั่นในหลักการระหว่างประเทศและส่งเสริมสันติภาพในเวทีต่าง ๆ แต่พฤติการณ์ที่แสดงออกในการจัดการกับข้อพิพาทชายแดนยังมีมิติที่สะท้อนถึงการใช้อำนาจ การตอบโต้ และการสื่อสารที่ยังไม่สอดคล้องกับหลักสันติวิธีโดยสมบูรณ์ บทความนี้ใช้กรอบแนวคิดของ Johan Galtung และ Gene Sharp เพื่อวิเคราะห์การดำเนินนโยบาย ความสัมพันธ์ระหว่างกองทัพ การทูต และการสื่อสารสาธารณะของประเทศไทยในช่วงวิกฤตความตึงเครียดดังกล่าว

1. บทนำ

ปัญหาชายแดนไทย-กัมพูชา โดยเฉพาะพื้นที่รอบปราสาทพระวิหาร เป็นกรณีศึกษาที่สะท้อนพลวัตของความขัดแย้งระหว่างรัฐที่มีทั้งมิติทางประวัติศาสตร์ วัฒนธรรม กฎหมาย และการเมือง การที่ประเทศไทยต้องเผชิญกับพฤติกรรมที่กัมพูชาอ้างสิทธิ์เหนือดินแดนที่ไทยถือครองมาโดยตลอด ทำให้รัฐบาลไทยต้องใช้ยุทธศาสตร์หลากหลายเพื่อตอบสนอง ทั้งในด้านการทหาร การทูต และการสื่อสาร ซึ่งบทความนี้จะชี้ให้เห็นว่า การตอบสนองเหล่านั้นสอดคล้องหรือขัดแย้งกับหลักสันติวิธีในระดับใด

2. กรอบแนวคิด

การวิเคราะห์ใช้กรอบแนวคิดของ:

Johan Galtung: ผู้เสนอแนวคิด “สันติภาพเชิงลบ” (Negative Peace) และ “สันติภาพเชิงบวก” (Positive Peace) และจำแนก “ความรุนแรง” ออกเป็น 3 มิติ ได้แก่
- ความรุนแรงทางตรง (Direct Violence)
- ความรุนแรงเชิงโครงสร้าง (Structural Violence)
- ความรุนแรงเชิงวัฒนธรรม (Cultural Violence)
Gene Sharp: ผู้เสนอแนวคิดสันติวิธีเชิงรุก (Strategic Nonviolent Action) ที่เน้นการต่อต้านโดยไม่ใช้ความรุนแรง เช่น การเจรจา การไม่ให้ความร่วมมือ และการสื่อสารสร้างสำนึกประชาชน

3. พฤติการณ์ของไทยในบริบทความขัดแย้ง

3.1 การยึดมั่นในกรอบกฎหมายระหว่างประเทศ

ประเทศไทยแสดงออกอย่างชัดเจนในการยึดมั่นในข้อตกลงพรมแดนตามแผนที่แนบท้ายอนุสัญญาฝรั่งเศส-สยาม พ.ศ. 2447 และ 2449 พร้อมทั้งยืนยันที่จะไม่ใช้กำลังทหารรุกรานก่อน เป็นการแสดงพฤติการณ์ในกรอบ “สันติภาพเชิงลบ” โดยหลีกเลี่ยงการทำสงครามเต็มรูปแบบ

3.2 การใช้การทูตเชิงป้องกัน (Preventive Diplomacy)

ประเทศไทยพยายามผลักดันการเจรจาทวิภาคีมากกว่าการพึ่งพากลไกระหว่างประเทศ โดยเฉพาะในช่วงที่กัมพูชาต้องการดึงชาติที่สามเข้ามาเกี่ยวข้อง อย่างไรก็ตาม ความพยายามนี้ถูกขัดขวางจากปัจจัยการเมืองภายใน เช่น ความไม่มั่นคงของรัฐบาลไทยในช่วงวิกฤตการเมืองระหว่างปี 2551–2554

3.3 การตอบโต้ทางทหารในลักษณะป้องกัน

ในบางช่วงเวลาที่เกิดการปะทะ ไทยมีการตอบโต้ทางทหารโดยอ้างหลักการป้องกันตนเอง (Self-defense) ซึ่งอยู่ในกรอบอนุญาตของกฎหมายระหว่างประเทศ แต่ก็ส่งผลให้เกิดความสูญเสียในพื้นที่พลเรือนและทำให้ภาพลักษณ์ไทยในเวทีสากลถูกตั้งคำถามถึงการใช้สัดส่วนกำลังที่เหมาะสม

3.4 การสื่อสารกับประชาชนและการสร้างวาทกรรมรักชาติ

รัฐบาลและสื่อไทยบางส่วนมีการสื่อสารที่เน้นการปลุกกระแสชาตินิยม ซึ่งมีข้อดีในด้านการสร้างเอกภาพ แต่ก็อาจส่งเสริมความรุนแรงเชิงวัฒนธรรมต่อประเทศเพื่อนบ้าน และลดทอนพื้นที่การเจรจาเชิงสร้างสรรค์

4. การวิเคราะห์ในมิติสันติวิธี

4.1 จุดแข็งในกรอบสันติวิธี

ไทยยังไม่เลือกใช้การรุกรานโดยตรงเป็นแนวทางหลัก
ไทยผลักดันกลไกการเจรจา
มีความพยายามรักษาอธิปไตยโดยไม่ละเมิดพันธกรณีทางกฎหมาย

4.2 จุดอ่อนในกรอบสันติวิธี

การใช้กำลังตอบโต้ในระดับพื้นที่ แม้เป็นลักษณะป้องกัน แต่ก็ทำให้เกิดการยกระดับความขัดแย้ง
การสื่อสารสาธารณะที่ยังขาดมิติแห่งความเข้าใจฝ่ายตรงข้าม ส่งผลให้ขาดความไว้วางใจ
การเมืองภายในส่งผลต่อการเจรจาภายนอก ทำให้ท่าทีไทยไม่มั่นคงในเวทีระหว่างประเทศ

5. ข้อเสนอเชิงนโยบาย

ส่งเสริมกลไกเจรจาทั้งในระดับทวิภาคีและพหุภาคีอย่างต่อเนื่อง โดยมีบุคคลที่สามที่เป็นกลางทางวัฒนธรรม
พัฒนากลไกการสื่อสารภาครัฐที่สร้างความเข้าใจ ไม่เพียงกับประชาชนไทยแต่รวมถึงประชาชนกัมพูชา
ส่งเสริมการมีส่วนร่วมของภาคประชาชนในการสร้างวัฒนธรรมสันติภาพข้ามพรมแดน
แยกแยะมิติทางการเมืองภายในออกจากการดำเนินนโยบายต่างประเทศเพื่อความมั่นคงในจุดยืน

6. บทสรุป

ประเทศไทยในฐานะรัฐประชาธิปไตยที่มีบทบาทสำคัญในอาเซียน ได้แสดงออกถึงความพยายามในการแก้ไขความขัดแย้งชายแดนกับกัมพูชาด้วยแนวทางสันติวิธีหลายประการ อย่างไรก็ตาม พฤติการณ์บางส่วนยังสะท้อนการใช้กลไกตอบโต้ ความระแวง และการสร้างภาพลักษณ์เชิงลบต่อฝ่ายตรงข้าม ซึ่งเป็นอุปสรรคต่อการบรรลุ “สันติภาพเชิงบวก” อย่างแท้จริง ความท้าทายจึงอยู่ที่การแปลงจุดยืนแห่งสันติภาพจากวาทกรรมให้กลายเป็นปฏิบัติการที่เป็นรูปธรรมและยั่งยืน