[Verse 1]
Contemplate with a peaceful mind,
Look within and seek the truth.
Everything that comes to be
Will change and pass away.
[Pre-Chorus]
Know what arises,
Know what fades.
Nothing remains forever,
Nothing stays the same.
[Chorus]
See the world arise and pass away,
Then gently let it go.
Do not let craving bind the heart,
Do not let fixed views control.
With a wholesome, liberated mind,
Contemplate with wisdom clear.
When the heart depends on nothing,
Peace begins to appear.
[Verse 2]
Craving once drove the heart to seek,
Always wanting something new.
The more the mind kept grasping,
The more suffering grew.
Views can build a wall within,
Declaring this is right or wrong.
But when wisdom sees reality,
Those walls no longer stand strong.
[Bridge]
Arising, passing, fading away,
Everything follows causes and conditions.
With mindfulness and wisdom,
Meet each moment without possession.
Do not depend upon craving,
Do not cling to rigid views.
Let the heart remain open,
Let wisdom guide what you choose.
[Final Chorus]
See the world arise and pass away,
Then gently let it go.
Do not let craving bind the heart,
Do not let fixed views control.
With a wholesome, liberated mind,
Contemplate with wisdom clear.
When the heart depends on nothing,
Freedom and peace draw near.
[Outro]
Contemplate deeply.
See the truth clearly.
Let go of craving.
Release fixed views.
And let the heart be free.
Dīghalaṭṭhi Sutta — Contemplation, Liberation, and Seeing the Arising and Passing Away of the World
Thus have I heard:
At one time, the Blessed One was staying at Veḷuvana, the Bamboo Grove, the squirrel sanctuary, near Rājagaha.
When the first watch of the night had passed, the deva Dīghalaṭṭhi appeared with exceedingly beautiful radiance, illuminating the entire Bamboo Grove. He approached the Blessed One, paid homage, and stood respectfully to one side.
Standing there, Dīghalaṭṭhi addressed the Blessed One in verse:
“A monk should habitually contemplate deeply,
with a mind liberated and free.
He should aspire to the non-arising of the heart,
knowing the arising and passing away of the world.
With a wholesome and gentle mind,
not relying upon craving or views—
such is the benefit of that practice.”
The Core Meaning
The Dīghalaṭṭhi Sutta emphasizes the importance of deep contemplation, mental liberation, and wisdom that sees the arising and passing away of the world.
The practitioner is encouraged not merely to observe external events, but to develop a mind capable of seeing the changing nature of existence. Whatever arises is subject to change and decline.
The phrase concerning the “non-arising of the heart” points toward the aspiration to transcend the cycle of arising and continued becoming, rather than continually seeking renewed existence through craving and attachment.
Freedom from Craving and Fixed Views
The verse also emphasizes that the mind should not depend upon craving or views.
Craving drives the mind toward wanting, grasping, and becoming. Fixed views can cause the mind to cling to particular interpretations and identities.
When the mind no longer depends upon craving or rigid views, it becomes lighter, more peaceful, and increasingly free.
Five Practical Principles
The teaching can be understood through five practical principles:
1. Deep contemplation — cultivate a mind capable of sustained and clear observation.
2. Mental liberation — gradually release attachment and mental bondage.
3. Seeing arising and passing away — understand that phenomena are constantly changing.
4. A wholesome mind — cultivate clarity, kindness, and inner composure.
5. Freedom from dependence on craving and views — do not allow desire or rigid opinions to control the mind.
The central message can therefore be expressed as:
“See the arising and passing away of the world, cultivate a liberated mind, and do not depend upon craving or fixed views.”
[คำแนะนำเพิ่มเติมเกี่ยวกับการใช้งาน: ตามข้อจำกัดของระบบ AI ในปัจจุบัน การสร้างภาพที่มีตัวอักษรภาษาไทยอาจจะยังมีความคลาดเคลื่อนของตัวสะกดหรือรูปสระอยู่บ้าง หวังเป็นพื้นฐานของการศึกษาและจะพัฒนาให้สมบูรณ์ต่อไป]
ทีฆลัฏฐิสูตรที่ ๓ [๒๕๖] ข้าพเจ้าได้สดับมาแล้วอย่างนี้- สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคประทับอยู่ ณ พระวิหารเวฬุวัน อันเป็นที่ ให้เหยื่อแก่กระแต เขตพระนครราชคฤห์ ครั้งนั้น ทีฆลัฏฐิเทวบุตร เมื่อ ราตรีปฐมยามสิ้นไปแล้ว มีวรรณอันงามยิ่งนัก ยังพระวิหารเวฬุวันทั้งสิ้นให้สว่าง เข้าไปเฝ้าพระผู้มีพระภาคถึงที่ประทับ ครั้นแล้ว ก็ถวายบังคมพระผู้มีพระภาคแล้ว ได้ยืนอยู่ ณ ที่ควรส่วนข้างหนึ่ง ฯ [๒๕๗] ทีฆลัฏฐิเทวบุตร ยืนอยู่ ณ ที่ควรส่วนข้างหนึ่งแล้ว ได้กล่าว คาถานี้ ในสำนักพระผู้มีพระภาคว่า ภิกษุพึงเป็นผู้มีปกติเพ่งพินิจ มีจิตหลุดพ้นแล้ว พึงหวัง ความไม่เกิดขึ้นแห่งหทัย รู้ความเกิดขึ้นและความเสื่อมไป แห่งโลกแล้ว มีใจดี อันตัณหาและทิฐิไม่อิงอาศัยแล้ว มี คุณข้อนั้นเป็นอานิสงส์ ฯ
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น