อาลัย...รักจากลูกจ่อยคราวพ่อสู่นิพพาน

คางเคาแข็งแข็งที่ลูกลูบ

ฝ่ามือดูเหี่ยวย่นที่ลูกบีบ

ฝ่าเท้าที่ลูกก้มลงกราบ

มาบัดนี้ไม่มีแล้วให้ลูกยล

ด.ช.จ่อยยอดข้าวโพดตามพ่อ

ไม่ย้อท้อที่วิ่งตามทุกแห่งหน

ภาพหนังสือสูตรคูณพร่ำบ่น

ตราบจนลูกนั้นเติบใหญ่มีวิชา

พ่อนั้นไม่มีอะไรจะให้เจ้า

อยากได้อะไรให้เร่งศึกษา

จากประถมเข้าสู่ปริญญา

มุ่งปฏิบัติตามพ่อทุกประการ

ลูกมีทรัพย์มีงานพ่อทุกข์หนัก

อาพาธรุมเร้ามานานอักโข

ทั้งผ่าเจาะส่องหาทั่วกาโย

พ่อมิเคยบ่นท้อให้ได้ยิน

มาคราวนี้อาการพ่อส่ายหน้า

ลูกภาวนาให้พ่อนั้นกัดฟันสู้

อันชาติเสือนั้นใยยี่หระกับริปู

หวังพึ่งดับทุกข์เข็นที่เป็นไป

ต้นโพธิอัฏฐวีสติกาลนานโข
ผอมโซพยาธิมุ่งผาดแผลง
เหลือแต่จิตสติมั่นพอมีแรง



แข็งแกร่งคงอนุสสติปุตตา

เหตุร่างกายพ่อนั้นอ่อนแรง

พิษโรคาทิ่มแทงอย่างหนัก

สุดจะทนเวทนามาหาญหัก

5ก.พ.ตีหนึ่งกว่าพ่อจากไป

ก้มกราบลาพระประธานในโบสถ์

กล่าวคำลาญาติโยมเคยเกลื้อหนุน

ทั้งผ่องเพื่อนมิตรสหายเคยเจือจุน

ภาพพ่อเหล่านี้ยังตรึงมิรู้คลาย

ต่อไปนี้ไม่มีแล้วที่ปรึกษา

เฝ้าสนทนายามลูกทุกข์เข็น

บ้างกินเลือดตาแถวกระเด็น

ให้ได้เย็นอย่างเช่นที่ผ่านมา

ถึงจะรู้สุคติพ่อเป็นที่หวัง

แต่ลูกนั้นยังเฝ้าอาลัยหา

ข่มโศกยังกลืนกล่ำกินน้ำตา

สุดจะเหว่ว้าเป็นบางคราว

ดุษฎีนิพนธ์ลูกที่พ่อหวัง

จะมุ่งมั่นฝันฝ่าไปให้ถึง

เป็นอนุสรณ์โลกได้คำนึง

เป็นที่พึ่งดับทุกข์มวลประชา