[Verse 1]
คำลวงเหมือนพิษร้าย แทรกซึมในหัวใจ
ทำลายความไว้ใจ ให้พังทลายลง
ถ้อยคำหยาบคม ดั่งมีดที่ฟาดฟัน
บาดลึกเกินเยียวยา ทิ้งรอยแผลยาวนาน
เพียงคำไม่กี่คำ อาจทำลายทุกอย่าง
มิตรภาพที่สร้าง อาจพังลงทันที
เมื่อวาจาไร้ธรรม ขาดความปรานี
โลกทั้งใบก็มี แต่ความว่างเปล่า
[Pre-Chorus]
ก่อนจะพูดสิ่งใด ออกไปจากใจ
จงถามตัวเอง ว่าดีหรือร้าย
[Chorus]
วาจาเหมือนดาบ ต้องใช้ด้วยปัญญา
จริงแท้และเมตตา จึงควรเอ่ยไป
ไม่ใช่ทุกความจริง ที่ควรพูดทันใด
ต้องเลือกเวลา… และใจที่งดงาม
ใช้คำที่เป็นประโยชน์ เยียวยาผู้คน
สร้างหนทางใหม่ ให้ใจได้พักพิง
โลกจะอ่อนโยน เมื่อคำพูดเราจริง
และเต็มไปด้วยความเมตตา
[Verse 2]
คำดีเหมือนดอกไม้ เบ่งบานในใจคน
หอมกรุ่นอ่อนโยน ปลอบโยนความทุกข์
ถ้อยคำสุภาพงาม สร้างสายใยผูกพัน
ให้โลกนั้นเปลี่ยน จากร้ายกลายเป็นดี
เพียงคำหนึ่งคำ ที่ออกจากใจ
อาจเปลี่ยนชีวิตใคร ให้มีแสงใหม่
เมื่อเราพูดด้วยรัก และเข้าใจ
โลกก็สดใส มากกว่าที่เคย
[Bridge]
ความจริงที่ดี ต้องมีเวลา
คำพูดที่มีค่า ต้องมีหัวใจ
ไม่ใช่แค่ถูก… แต่ต้องเหมาะสม
จึงจะนำพาใจคนไปสู่แสงงาม
[Verse 3]
พระธรรมสอนเรา ให้รู้จักคำ
พูดอย่างมีธรรม นำทางชีวิต
ไม่ปด ไม่ร้าย ไม่ทำลายจิต
แต่ใช้ความคิด อย่างรู้เท่าทัน
วาจาที่งาม คือแสงนำทาง
ส่องใจให้กว้าง ไม่หลงในทุกข์
เมื่อคำเต็มด้วยรัก และความสุข
โลกจะหมดทุกข์ ด้วยคำของเรา
[Chorus – ซ้ำ]
วาจาเหมือนดาบ ต้องใช้ด้วยปัญญา
จริงแท้และเมตตา จึงควรเอ่ยไป
ไม่ใช่ทุกความจริง ที่ควรพูดทันใด
ต้องเลือกเวลา… และใจที่งดงาม
[Outro]
จงใช้คำหวาน ที่กลั่นจากใจ
สร้างสายใยใหม่ ให้โลกสดใส
พูดจริงด้วยรัก โลกจะเปลี่ยนไป
จากร้ายกลายเป็นดี… ด้วยวาจาเรา
ดาบสองคม จะหมดพลัง
เมื่อใจเรายัง เลือกคำที่งาม
ให้ทุกถ้อยคำ เป็นแสงนำทาง
สู่โลกที่งดงาม… และสงบเย็น
คำแนะนำเพิ่มเติมเกี่ยวกับการใช้งาน: ตามข้อจำกัดของระบบ AI ในปัจจุบัน การสร้างภาพที่มีตัวอักษรภาษาไทยอาจจะยังมีความคลาดเคลื่อนของตัวสะกดหรือรูปสระอยู่บ้าง
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น