เพลง: ปิยชาติกสูตรชี้เพราะรักจึงทุกข์ปล่อยวางถึงสุข
เสียงสายลมพัดผ่าน แผ่วเบาดั่งคำเตือนใจ
วันคืนที่เคยสดใส เลือนหายไปกับน้ำตา
บุตรน้อยจากลา ทิ้งเพียงเงาแห่งความทรงจำ
ความรักที่เคยงดงาม วันนี้กลายเป็นรอยร้าว
(Verse 1)
คฤหบดีนั่งเศร้า กอดความหลังที่เลือนลาง
หัวใจยังอ้างว้าง เมื่อคนรักมาจากไป
ยึดมั่นในสิ่งนั้น จนทุกข์ท่วมท้นภายใน
พระพุทธองค์ทรงชี้ ให้เห็นความจริงของชีวิต
(Pre-Chorus)
สิ่งใดเรารัก สิ่งนั้นย่อมนำทุกข์มา
ยิ่งรักมากเท่าไร ยิ่งเจ็บลึกในวิญญาณ
(Chorus)
เพราะรัก...จึงเกิดความกลัว
เพราะยึด...จึงต้องเสียน้ำตา
โลกนี้ไม่มีสิ่งใดจีรัง
ทุกอย่างล้วนแปรผันไป
ปล่อยวาง...แล้วใจจะเบา
ปลดทุกข์...จากความผูกพัน
เมื่อไม่ยึดมั่นในสิ่งใด
ความสงบจะเกิดในใจเรา
(Verse 2)
สรรพสิ่งล้วนเปลี่ยน ไม่เคยหยุดนิ่งยั่งยืน
ชีวิตเป็นเพียงคลื่น ที่ซัดมาแล้วก็ไป
ความรักไม่ผิด แต่การยึดติดทำร้ายใจ
พระองค์ทรงสอนให้ เห็นทางแห่งการปล่อยวาง
(Bridge)
ธรรมะคือแสงไฟ ในคืนที่มืดมน
นำทางใจที่สับสน ให้พบหนทางใหม่
แม้ความสูญเสีย จะฝังลึกเพียงใด
แต่การไม่ยึดไว้ คือกุญแจของเสรี
(Chorus - Reprise)
เพราะรัก...จึงเกิดความกลัว
เพราะยึด...จึงต้องเสียน้ำตา
เมื่อเข้าใจความไม่เที่ยง
ใจจะคลายจากพันธนาการ
ปล่อยวาง...ไม่ใช่การลืม
แต่คือการยอมรับความจริง
เมื่อใจไม่ยึดสิ่งใดไว้
ความสุขแท้จะเผยตัว
(Outro)
ความรักยังคงงดงาม แม้ไม่อาจครอบครอง
ทุกสิ่งมาแล้วไป ตามทางของมัน
เมื่อสิ่งที่รักลาลับ อย่าจมอยู่กับความฝัน
จงปล่อยมันผ่านไป แล้วใจจะพบแสงธรรม
คำแนะนำเพิ่มเติมเกี่ยวกับการใช้งาน: ตามข้อจำกัดของระบบ AI ในปัจจุบัน การสร้างภาพที่มีตัวอักษรภาษาไทยอาจจะยังมีความคลาดเคลื่อนของตัวสะกดหรือรูปสระอยู่บ้าง
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น