[Verse 1]
บ่ายวันที่ลมแรงพัดผ่าน
ธงผืนขาวสะบัดเหนือหินโบราณ
เสียงคนเถียงเสียงใจสั่นสะท้าน
เมื่อเงาของอดีตซ้อนทับวันนี้
นักท่องเที่ยวครอบครัวหนึ่งเดินมา
โบกสัญลักษณ์กลางสายตา
ทหารไทยเอ่ยถ้อยคำเตือนว่า
“อย่าให้ความศรัทธากลายเป็นเรื่องท้าทาย”
[Pre-Chorus]
บนปราสาทที่สูงเกินฝัน
ไม่มีแผ่นดินไหนเป็นของใคร
เพียงแค่ใจคนแบ่งกัน
ความจริงก็หายไป
[Chorus]
ที่ปราสาทตาควาย
มีรอยแผลที่ตะโกนไม่ได้
ธงผืนเดียว จุดไฟในใจ
ให้ความทรงจำย้อนกลับมา
เสียงวาทะที่แตกสลาย
ไม่มีใครชนะในสายลม
[Verse 2]
ถ้อยคำเผ็ดร้อนกลางแดดบ่าย
“จะทำไมพวกเราสายเลือดเขมร”
“ถ้าคิดว่าเป็นของคุณ ก็ยกกลับไปเถอะ”
เสียงขุ่นเคืองสะท้อนหินเก่า
ทหารกัมพูชาก้าวเข้ามา
“เสื้อผ้าธงชาติจะเป็นไรนักหนา”
นักท่องเที่ยวชี้สัญลักษณ์ต่อหน้า
ความจริงช่างไร้ขอบเขตปิดกั้น
[Pre-Chorus]
บนปราสาทที่สูงเกินฝัน
ไม่มีแผ่นดินไหนเป็นของใคร
เพียงแค่ใจคนแบ่งกัน
ความจริงก็หายไป
[Chorus]
ที่ปราสาทตาควาย
มีรอยแผลที่ตะโกนไม่ได้
ธงผืนเดียว จุดไฟในใจ
ให้ความทรงจำย้อนกลับมา
เสียงวาทะที่แตกสลาย
ไม่มีใครชนะในสายลม
[Bridge]
ในที่สุด ทุกคนก็แยกย้าย
กลับไปพร้อมความเงียบงัน
แต่ความตึงเครียดยังซ่อนอยู่ข้างใน
เหมือนหินเก่าที่แตก…ไม่เคยหาย
[Chorus]
ที่ปราสาทตาควาย
มีรอยแผลที่ตะโกนไม่ได้
ธงผืนเดียว จุดไฟในใจ
ให้ความทรงจำย้อนกลับมา
เสียงวาทะที่แตกสลาย
ไม่มีใครชนะในสายลม
[Outro]
ปราสาทตาควาย…
เงาหินเก่ายังมองเราทุกคน
ไม่มีแผ่นดินไหนเป็นของใคร
มีเพียงหัวใจ…ที่ไม่ยอมลืม
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น