[Verse 1]
Form arises, then changes away,
Nothing in life forever can stay.
When the heart clings, suffering grows,
Mistaking “me” for what comes and goes.
[Verse 2]
Feelings arise—joy and pain,
Perceptions fade like falling rain.
Mental formations rise and flow,
Consciousness knows, then lets them go.
[Chorus]
The five aggregates are not the self,
Do not cling to them as “mine.”
They arise and pass away,
Changing through the course of time.
When we see things as they truly are,
The burden of the heart grows light.
Let go of grasping, let go of “I,”
And walk toward freedom in the light.
[Verse 3]
What is impermanent cannot bring lasting peace,
Clinging to change makes suffering increase.
When wisdom sees things as they are,
The illusion of self begins to fall apart.
[Bridge]
Not “I,” not “mine,”
No need to fight, no need to hold.
Simply know, simply see,
Let nature unfold.
[Final Chorus]
The five aggregates are not the self,
Form, feeling, perception, formations, consciousness.
All arise and pass through conditions,
Nothing remains unchanged.
When attachment to the aggregates fades,
The view of self begins to cease.
When the mind no longer clings,
It opens the way to freedom and peace.
Attānudiṭṭhi Sutta — The Cause of the View of Self
At Sāvatthī, the Blessed One asked the monks:
“Monks, when what exists, depending on what, and clinging to what, does the view of self arise?”
The monks replied:
“Venerable Sir, the teachings have the Blessed One as their foundation.”
The Blessed One said:
“Monks, when form exists, depending on form and clinging to form, the view of self arises. When feeling exists, depending on feeling and clinging to feeling, the view of self arises. When perception exists, depending on perception and clinging to perception, the view of self arises. When formations exist, depending on formations and clinging to formations, the view of self arises. When consciousness exists, depending on consciousness and clinging to consciousness, the view of self arises.”
Then the Blessed One asked:
“What do you think, monks? Is form permanent or impermanent?”
“Impermanent, Venerable Sir.”
“Whatever is impermanent, is it suffering or happiness?”
“Suffering, Venerable Sir.”
“Then, can the view of self rightly arise concerning something that is impermanent, suffering, and subject to change?”
“No, Venerable Sir.”
The Blessed One then asked the same questions concerning feeling, perception, formations, and consciousness.
The monks answered that all five aggregates are impermanent, suffering, and subject to change. Therefore, the view of self cannot rightly arise through clinging to them.
The Blessed One then taught that a noble disciple who has heard the Dhamma and sees things in this way becomes disenchanted with the five aggregates, becomes dispassionate toward them, and is liberated through non-clinging.
Core teaching: The view of self arises because one depends upon and clings to the five aggregates—form, feeling, perception, formations, and consciousness. When these aggregates are clearly seen as impermanent, suffering, and subject to change, attachment to them as “self” or “mine” gradually disappears.
[คำแนะนำเพิ่มเติมเกี่ยวกับการใช้งาน: ตามข้อจำกัดของระบบ AI ในปัจจุบัน การสร้างภาพที่มีตัวอักษรภาษาไทยอาจจะยังมีความคลาดเคลื่อนของตัวสะกดหรือรูปสระอยู่บ้าง หวังเป็นพื้นฐานของการศึกษาและจะพัฒนาให้สมบูรณ์ต่อไป]
๗. อัตตานุทิฏฐิสูตร ว่าด้วยเหตุแห่งอัตตานุทิฏฐิ [๓๕๘] พระนครสาวัตถี. พระผู้มีพระภาคตรัสถามว่า ดูกรภิกษุทั้งหลาย เมื่ออะไรมีอยู่ เพราะอาศัยอะไร เพราะยึดมั่นอะไร จึงเกิดอัตตานุทิฏฐิ? ภิกษุทั้งหลายกราบทูลว่า ข้าแต่ พระองค์ผู้เจริญ ธรรมของข้าพระองค์ทั้งหลายมีพระผู้มีพระภาคเป็นรากฐาน ฯลฯ พ. ดูกรภิกษุทั้งหลาย เมื่อรูปมีอยู่ เพราะอาศัยรูป เพราะยึดมั่นรูป จึงเกิดมีอัตตานุ- *ทิฏฐิ. เมื่อเวทนามีอยู่ ... เมื่อสัญญามีอยู่ ... เมื่อสังขารมีอยู่ ... เมื่อวิญญาณมีอยู่ เพราะอาศัย- *วิญญาณ เพราะยึดมั่นวิญญาณ จึงเกิดมีอัตตานุทิฏฐิ. [๓๕๙] พ. ดูกรภิกษุทั้งหลาย เธอทั้งหลายจะสำคัญความข้อนั้นเป็นไฉน รูปเที่ยงหรือ ไม่เที่ยง? ภิ. ไม่เที่ยง พระเจ้าข้า. พ. ก็สิ่งใดไม่เที่ยง สิ่งนั้นเป็นทุกข์หรือเป็นสุขเล่า? ภิ. เป็นทุกข์ พระเจ้าข้า พ. ก็สิ่งใดไม่เที่ยง เป็นทุกข์ มีความแปรปรวนเป็นธรรมดา พึงเกิดมีอัตตานุทิฏฐิ เพราะไม่อาศัยสิ่งนั้นบ้างหรือ? ภิ. ไม่ใช่เช่นนั้น พระเจ้าข้า. พ. เวทนา ... สัญญา ... สังขาร ... วิญญาณ เที่ยงหรือไม่เที่ยง? ภิ. ไม่เที่ยง พระเจ้าข้า. พ. ก็สิ่งใดไม่เที่ยง สิ่งนั้นเป็นทุกข์หรือเป็นสุขเล่า? ภิ. เป็นทุกข์ พระเจ้าข้า. พ. ก็สิ่งใดไม่เที่ยง เป็นทุกข์ มีความแปรปรวนเป็นธรรมดา พึงเกิดมีอัตตานุทิฏฐิ เพราะไม่อาศัยสิ่งนั้นบ้างหรือ? ภิ. ไม่ใช่เช่นนั้น พระเจ้าข้า. พ. ดูกรภิกษุทั้งหลาย อริยสาวกผู้ได้สดับแล้ว เห็นอยู่อย่างนี้ ฯลฯ กิจอื่นเพื่อความ เป็นอย่างนี้มิได้มี.
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น