(บทนำ – ทำนองช้า ลุ่มลึก)
ณ แดนหิมวันตประเทศ
ขุนเขาเขตงามตา
สาตาคิรีสูงเด่นฟ้า
ร่มรื่นรมณีย์สถาน
พฤกษ์ไพรไหวลมหนาว
ดาวพราวเหนือพงพาน
แดนยักษ์ผู้พิทักษ์กาล
ภุมมเทวาผู้ทรงธรรม
(ท่อนที่ 1)
สาตาคิรียักษ์ผู้กล้า
เฝ้าพนาทิศเหนือมั่นคง
บริวารแห่งองค์ทรงยศยง
ท้าวเวสสุวัณมหาราชา
หน้าที่คือการพิทักษ์
ทางเข้าป่าหิมพานต์ไกลตา
แม้รูปกายดูเกรียงเกรา
แต่ใจเฝ้ารอแสงธรรม
(ท่อนฮุก)
นะโม… ขอบูชา
นะโม… ขอนอบน้อม
นะโม… ด้วยใจพร้อม
นมัสการพระศาสดา
จากยักษ์ผู้เคยแข็งกร้าว
กลับอ่อนน้อมด้วยศรัทธา
เมื่อสดับพระสัทธรรมมา
น้ำตาซึ้งกลางดวงใจ
(ท่อนที่ 2)
เสียงธรรมดุจสายฝน
หลั่งหล่นเหนือยอดเขา
ชำระจิตที่มัวเมา
ให้ผ่องใสดั่งจันทร์เพ็ญ
จากผู้เฝ้าทางป่าใหญ่
กลับได้เฝ้าธรรมแทน
สาตาคิรีเปลี่ยนดินแดน
เป็นสถานแห่งการบูชา
(ท่อนฮุก ซ้ำ – ยิ่งใหญ่ขึ้น)
นะโม… ขอบูชา
นะโม… ขอนอบน้อม
นะโม… ด้วยใจพร้อม
นมัสการพระศาสดา
แม้เป็นเพียงภุมมเทวา
ยังรู้ค่าพระธรรมา
ก้มกราบด้วยศรัทธา
เปล่งวาจา “นะโม”
(ท่อนจบ – ช้า สงบ สง่างาม)
นะโม… คือคำแห่งแสงธรรม
นะโม… คือใจนำสู่กุศล
นะโม… ดังกังวานก้องสกล
จากหิมวันต์สู่ใจคน… ทุกผู้ทุกนาม
เพลง : ตัสสะ
(บทนำ – ทำนองสง่า กังวาน)
กลางจักรวาลอันเวิ้งว้าง
ดาวพร่างพรายทั่วเวหา
เสียงพระกิตติคุณลือชา
สะเทือนฟ้า… สามโลกธาตุ
(ท่อนที่ 1)
อสุรินทราหูผู้ยิ่งใหญ่
กายาไพศาลเท่าโลกา
ได้สดับข่าวพระศาสดา
ปรารถนาจะฟังธรรม
แต่ใจหนึ่งยังดูแคลน
คิดว่าพระองค์เล็กดั่งมดต่ำ
จึงรั้งรอด้วยความกำกวม
ยังไม่ยอมเข้าเฝ้าใกล้
(Pre-Chorus)
กาลเวลาผ่านเนิ่นนาน
พระเกียรติคุณขจรไกล
ก้องทั้งมนุษย์และเทพไท้
สะเทือนถึงใจอสูร
(ท่อนฮุก)
ตัสสะ… พระผู้มีพระภาคพระองค์นั้น
ทรงยิ่งใหญ่เหนือไตรภพสันต์
เหนือมนุษย์ เทพ พราหมณ์ มาร ยักษ์ทั้งปวง
ตัสสะ… แสงธรรมรุ่งโรจน์ดวง
ส่องสว่างทุกแดนสรวง
แม้ผู้หลงยังต้องก้มลง… ศิโรราบ
(ท่อนที่ 2)
อสุรินทราหูอดรนมิได้
เหาะทะยานไปกลางหาว
ตั้งใจจะย่อกายให้เบา
เข้าเฝ้าพระบรมโลกนาถ
แต่เมื่อถึงที่ประทับ
กลับต้องแหงนคอตั้งบ่า
เพื่อเห็นพระพุทธพักตร์งามตา
ดุจสุริยาเหนือฟ้าไกล
(Bridge – ทำนองนิ่ง ลึก)
โอ้… ความใหญ่แห่งรูปกาย
มิอาจเทียบความใหญ่แห่งธรรม
จิตหยาบกระด้างเคยนำ
กลับสั่นสะท้านด้วยเมตตา
พระผู้มีพระภาคทรงแสดง
พระสัทธรรมชำระอาสวา
จากอสูรผู้แข็งกร้าวมา
กลายเป็นผู้เลื่อมใสศรัทธา
(ท่อนฮุก – ยิ่งใหญ่ขึ้น)
ตัสสะ… พระผู้มีพระภาคพระองค์นั้น
ทรงเป็นใหญ่เหนือสวรรค์
เหนือพรหม มาร และหมู่สัตว์ทั้งหลาย
ตัสสะ… ธรรมะยิ่งใหญ่กว่ากาย
ผู้ใดถ่อมตนลงได้
ย่อมพบแสงสว่างภายใน… นิรันดร์
(ท่อนจบ – ช้า สงบ)
อสุรินทราหูประกาศตน
เป็นอุบาสกจนชีพวาย
ถือพระรัตนตรัยมั่นหมาย
ด้วยใจอ่อนน้อมถาวร
ตัสสะ… คือคำแห่งการรู้
ตัสสะ… คือการก้มสู่ความจริง
ผู้ยิ่งใหญ่แท้ไม่ใช่รูปสิ่ง
แต่คือธรรมอันยิ่ง… ในดวงใจ
เพลง : ภะคะวะโต
(บทนำ – กังวาน ดุจเสียงสวรรค์)
เหนือชั้นฟ้าแห่งกามาวจร
เรืองรองด้วยทิพย์ประกาย
สวรรค์ชั้นแรกกว้างใหญ่
มีผู้ครองประตูทั้งสี่ทิศา
ท้าวจตุโลกบาลยิ่งยศ
พร้อมเทพบริวารทั่วหน้า
พิทักษ์แดนฟ้าชั้นต้นหล้า
ตามครรลองแห่งเทวธรรม
(ท่อนที่ 1)
วันหนึ่งกลางแสงเรืองรอง
ทั้งสี่องค์พร้อมใจกัน
เข้าเฝ้าพระบรมศาสดานั้น
ด้วยจิตมั่นใฝ่รู้ธรรม
ทูลถามปัญหาลึกซึ้ง
ด้วยความคำนึงในเหตุผล
หวังแจ้งกระจ่างกมล
ในสัจจะแห่งสังสาร
(Pre-Chorus – นุ่ม ลึก)
พระศาสดาทรงเมตตา
แสดงธรรมอันไพศาล
จำแนกเหตุและปัจจัยการ
ดุจเปิดม่านแห่งปัญญา
(ท่อนฮุก – ยิ่งใหญ่ ประสานเสียง)
ภะคะวะโต… พระผู้มีพระภาค
ทรงจำแนกธรรมล้ำหลาก
อย่างไม่มีผู้ใดยิ่งกว่า
ภะคะวะโต… แสงธรรมส่องหล้า
ดับมืดในไตรโลกา
ให้ดวงตาแห่งธรรมเบิกบาน
(ท่อนที่ 2)
ธรรมจักษุพลันบังเกิด
แก่ท้าวทั้งสี่ผู้ยิ่งใหญ่
พร้อมเทพบริวารทั้งหลาย
ต่างซาบซึ้งในพระธรรม
จากผู้เฝ้าประตูสวรรค์
กลับเปิดประตูในใจตน
เห็นทางพ้นทุกข์หมองหม่น
ด้วยแสงธรรมอันชัดเจน
(Bridge – ช้า สงบ ลึกซึ้ง)
โอ้… มิใช่อำนาจฤทธิ์ไกร
มิใช่บัลลังก์แห่งฟ้า
แต่คือปัญญาอันเมตตา
ที่ชนะโลกทั้งปวง
(ฮุกซ้ำ – เต็มวง ยิ่งใหญ่)
ภะคะวะโต… พระผู้มีพระภาค
ทรงเป็นเอกเหนือไตรภาค
มนุษย์ เทพ พรหม ทุกสถาน
ภะคะวะโต… เสียงสาธุประสาน
ก้องกังวานทั่วจักรวาล
สรรเสริญพระศาสดา
(ท่อนจบ – สงบ สว่าง)
สี่ทิศแห่งสวรรค์ชั้นต้น
ยังน้อมก้มกราบเบื้องบาทา
เพราะธรรมที่ทรงจำแนกมา
เลิศกว่าสิ่งใดในโลก
ภะคะวะโต… คือคำแห่งศรัทธา
ภะคะวะโต… คือแสงนำทาง
ให้หัวใจทุกดวงสว่าง
ในร่มเงาแห่งพระธรรม
เพลง : อะระหะโต
(บทนำ – กังวาน ดุจเสียงพิณทิพย์)
เหนือชั้นฟ้าดาวดึงส์เรืองรอง
แสงทองส่องทั่วเวหา
ท้าวสักกะเทวราชา
ประทับทิพย์บัลลังก์แก้ว
เทพยดาทั้งหมื่นแสน
รายล้อมแดนสว่างแพรว
แต่ใจยังใคร่รู้แนว
แห่งธรรมอันสูงสุด
(ท่อนที่ 1)
พระอินทร์ผู้ทรงฤทธิ์ไกร
น้อมใจเข้าเฝ้าพระศาสดา
ทูลถามปัญหาธรรมล้ำค่า
ด้วยศรัทธาในสัจจา
พระผู้มีพระภาคทรงตรัส
ปริยายธรรมลึกซึ้งหนักหนา
คลี่คลายเหตุแห่งทุกขา
ด้วยเมตตาอันยิ่งใหญ่
(Pre-Chorus – ลุ่มลึก สงบ)
ดุจสายฟ้าแห่งปัญญา
ผ่าเมฆามืดมนในใจ
จากเทพผู้สูงเพียงใด
ยังต้องก้มลงสดับธรรม
(ท่อนฮุก – ยิ่งใหญ่ ประสานเสียง)
อะระหะโต… ผู้ไกลจากกิเลส
อะระหะโต… ผู้สิ้นเหตุแห่งกรรม
อะระหะโต… ไกลจากเครื่องผูกพัน
พระอรหันต์บริสุทธิ์นั้น
สูงกว่าสวรรค์ทุกชั้น
แสงธรรมส่องสันดาน
ให้ใจพ้นบ่วงมาร
(ท่อนที่ 2)
ดวงตาเห็นธรรมบังเกิด
แจ้งประเสริฐในหทัย
บรรลุโสดาปัตติผลไซร้
ดับสงสัยในสังสาร
ท้าวสักกะเทวราช
ผู้เคยยิ่งใหญ่เหนือสถาน
กลับเปล่งอุทานกังวาน
สรรเสริญองค์ศาสดา
(Bridge – ช้า ลึกซึ้ง)
มิใช่บัลลังก์แห่งดาวดึงส์
มิใช่ฤทธิ์ถึงอานุภาพ
แต่คือจิตที่สะอาด
พ้นบ่วงบาศแห่งตัณหา
(ฮุกซ้ำ – เต็มวง ดังก้อง)
อะระหะโต… พระอรหันต์ผู้บริสุทธิ์
อะระหะโต… ผู้ไกลสุดจากอาสวะ
อะระหะโต… ผู้ชนะตนเอง
แม้เทพยังน้อมเกรง
ต่อธรรมอันส่องแสง
ดับไฟแห่งกิเลสทั้งปวง
(ท่อนจบ – สงบ สว่าง)
เหนือฟ้าดาวดึงส์ไกล
ยังไม่เท่าใจที่พ้นทุกข์
คำว่า “อะระหะโต” สะท้อนปลุก
ให้มนุษย์หยุดที่ความดี
อะระหะโต… คือทางแห่งอิสระ
อะระหะโต… คือธรรมชนะโลก
ให้ใจพ้นจากทุกข์โศก
สู่ความสงบ… นิรันดร์
เพลง : สัมมาสัมพุทธัสสะ
(บทนำ – นุ่ม ละเมียด ดุจเสียงพรหม)
เหนือชั้นพรหมอันผ่องใส
แสงละเอียดดั่งสายหมอก
ท้าวมหาพรหมราชผู้สูงศักดิ์
น้อมจิตภักดิ์สดับธรรม
แม้พรหมผู้เลิศด้วยฌาน
ยังใคร่รู้ความจริงล้ำ
เมื่อได้ฟังพระสัทธรรม
ใจพลันสว่างไสว
(ท่อนที่ 1)
พระผู้มีพระภาคทรงแสดง
เหตุแห่งทุกข์และทางคลาย
ตรัสรู้แจ้งด้วยพระองค์เองทั้งมวล
มิได้อาศัยผู้ใดนำ
ธรรมดุจแสงอรุณรุ่ง
ปลุกพรหมให้ตื่นจากความหลง
จากผู้คิดว่าตนสูงส่ง
กลับเห็นตรงในสัจจา
(Pre-Chorus – สงบ ลึก)
ดวงตาแห่งธรรมบังเกิด
เปิดม่านเมฆแห่งอวิชชา
ในพรหมโลกอันผ่องพรรณา
ยังต้องกราบธรรมอันแท้
(ท่อนฮุก – กังวาน ยิ่งใหญ่)
สัมมาสัมพุทธัสสะ…
ตรัสรู้ชอบได้ด้วยพระองค์เอง
สัมมาสัมพุทธัสสะ…
แสงแห่งปัญญาเกริกเกรง
เหนือเทพ เหนือพรหมทั้งปวง
คือความรู้แจ้งล้ำทรวง
มิได้มีผู้ใดสอนก่อน
แต่ทรงค้นพบด้วยพระองค์
(ท่อนที่ 2)
ท้าวมหาพรหมราช
เมื่อธรรมจักษุแจ่มใส
เห็นทางพ้นทุกข์ไกล
จากวงจรแห่งวัฏฏะ
จึงเปล่งเสียงสาธุการ
กังวานทั่วชั้นพรหมา
น้อมบูชาศาสดา
ผู้ตรัสรู้โดยชอบธรรม
(Bridge – เบา ละเอียด ลอยสูง)
โอ้… แม้ผู้มีฌานสูง
ยังต้องมุ่งสู่แสงธรรม
เพราะความตรัสรู้ล้ำ
มิได้ขึ้นกับชั้นภูมิ
(ฮุกซ้ำ – ประสานเสียงพรหม)
สัมมาสัมพุทธัสสะ…
คือคำแห่งความตื่นรู้
สัมมาสัมพุทธัสสะ…
คือทางพ้นทุกข์สู่
ผู้ตรัสรู้โดยพระองค์
ทรงดำรงธรรมบริสุทธิ์
ส่องสามโลกให้หยุด
ที่สันติอันนิรันดร์
(ท่อนจบ – สงบ สว่าง ละเอียด)
จากพรหมโลกถึงใจมนุษย์
คำนี้ยังคงกังวาน
สัมมาสัมพุทธัสสะ… สืบสาน
ศรัทธาเหนือกาลเวลา
ตรัสรู้ชอบโดยพระองค์
คือแสงตรงแห่งปัญญา
นำสัตว์โลกข้ามพ้นพนา
สู่ฝั่งฟ้า… แห่งนิพพาน
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น