[ท่อนที่ 1]
แค่สบตาก็เหมือนโลกหยุดหมุน
หัวใจวุ่นวายเกินควบคุม
จากคนธรรมดาไร้ปม
กลับต้องจมอยู่กับคำว่ารัก
เธอคือรอยยิ้มยามเช้า
คือเรื่องเล่าก่อนหลับตา
แต่ยิ่งใกล้ยิ่งรู้ว่า
ความสุขพามาซ่อนน้ำตา
[ท่อนก่อนฮุก]
ยิ่งรักมากเท่าไร
ยิ่งกลัวเสียเธอไปมากเท่านั้น
[ฮุก]
รักมันทุกข์… เพราะใจมันผูกพัน
ยิ่งยึดมั่น ยิ่งหวั่นไหว
รักมันหวาน… แต่ซ่อนคมข้างใน
ยิ่งทุ่มเทไป ใจก็ยิ่งบาง
รักมันสวย… แต่ไม่เคยง่ายดาย
มีรอยยิ้มปนรอยคราง
เมื่อหัวใจเลือกจะเดินข้าง
ก็ต้องยอมรับทางแห่งรักทุกข์
[ท่อนที่ 2]
บางคืนคิดถึงจนล้นใจ
แต่เธอกลับไกลเกินไขว่คว้า
คำว่ารักที่เคยสัญญา
กลายเป็นคำถามในความเงียบงัน
ฉันเรียนรู้จากน้ำตา
ว่าความรักไม่ใช่การครอบครอง
แต่คือการยืนมอง
แม้รู้ว่าวันหนึ่งต้องปล่อยไป
[สะพาน]
ถ้ารักคือบทเรียนของใจ
ทุกข์ก็คือครูผู้สอน
สอนให้รู้จักอาทร
โดยไม่ต้องขอให้ใครเป็นของเรา
[ฮุกใหญ่ ปิดท้าย]
รักมันทุกข์… แต่ฉันก็ยังเลือกเดิน
แม้ต้องเผชิญความเปราะบาง
เพราะอย่างน้อยในทุกก้าวย่าง
ฉันได้รู้ว่าหัวใจยังมีค่า
แม้รักพาให้เสียน้ำตา
แต่มันก็สอนให้เข้าใจ
ว่าความหมายของการมีใคร
คือการรัก… แม้รู้ว่ามันทุกข์
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น