(ท่อนนำ)
การันต์ คือสระที่สุดแห่งศัพท์
ปลายคำกำกับ รับรู้เพศและผัน
เสียงสุดท้ายบอกฐานะแห่งคำนั้น
เป็นเข็มทิศสำคัญ แห่งรูปวิภัตติ
ปลายคำบอกลิงค์ บอกเพศของนาม
ผันรูปตามบทความ ไม่คลาดเคลื่อนความหมาย
จำปลายเสียงไว้ เหมือนแสงส่องทางไกล
อ่านผันมั่นใจ ภาษาไพเราะงาม
(ท่อน B ปุงลิงค์)
ปุงลิงค์ชาย ใจมั่นให้จำ
อ อา อิ อี อุ อู นำทางคำ
สีโล ธมฺโม พุทฺโธ ประจำ
ปลายสระย้ำ รูปชายชัดเจน
เสียงสุดท้ายคือธงแห่งความหมาย
เอกพจน์ พหูพจน์ ผันได้ไม่เอน
วิภัตติเรียงตาม อย่างเป็นระเบียบเกณฑ์
ดูปลายให้เด่น ก่อนผันทุกครา
(ฮุก)
การันต์เอ๋ย ปลายเสียงชี้ฐานะ
ลิงค์-วจนะ-วิภัตติ สอดรับค่า
เมื่อปลายคำถูกต้อง ความหมายแจ่มตา
วาจาชอบพา ใจสงบงาม
(ท่อน C อิตถีลิงค์)
อิตถีลิงค์อ่อนโยน ห้าสระต้องรู้
อา อิ อี อุ อู คู่
กถา ปญฺญา สีลา ผันอยู่
ปลายเสียงหญิงชี้ทางรูปคำ
นุ่มนวลแต่มั่นคง ตามแบบแผน
ผันให้ตรงเพศเห็น ความหมายไม่กำกวม
จำปลายสระไว้ ให้ใจไม่รวน
ก่อนเติมวิภัตติลงท้าย
(ท่อน D นปุงสกลิงค์)
นปุงสกลิงค์กลาง วางตนพอดี
อ อิ อุ มี สามนี้
ธมฺมํ ผลํ สุขํ ดี
ไม่ชายไม่หญิงชี้ ตามรูปปลายคำ
เอกพจน์รูปหนึ่ง พหูพจน์อีกอย่าง
หลักกลางวางทาง ให้จำประจำ
ดูปลายสระก่อน ทุกถ้อยถ้อยคำ
รูปจะไม่คลาดนำ ความหมายตรง
(ท่อนแทรกจำง่าย)
ชายมีหกสระปลาย เอ่ยครบให้แม่นยำ
หญิงห้าสระจำ ไม่เอ่ย อะ เดี่ยวเหมือนชาย
กลางสามสระหมาย อะ อิ อุ ให้ตรงใจ
ผันรูปเมื่อใด ให้ดูปลายก่อนเสมอ
(ท่อน E เชื่อมไวยากรณ์)
ปลายสระคือกุญแจ เปิดประตูรูปผัน
วิภัตติทั้งเจ็ดนั้น จะง่ายเมื่อรู้ทัน
สมาส สนธิ ใช้สอดประสาน
นุ่มลึกกลมกลืนกัน ด้วยรากฐานคำ
อ่านเขียนไม่พลาด เพราะรู้ปลาย
เข้าใจความหมาย อย่างมีเหตุผลนำ
ถ้อยคำสุภาพ เกื้อกูลประจำ
ภาษาน้อมธรรม งอกงามในใจ
(ฮุกซ้ำ)
การันต์เอ๋ย ปลายเสียงชี้ฐานะ
ลิงค์-วจนะ-วิภัตติ สอดรับค่า
เมื่อปลายคำถูกต้อง ความหมายแจ่มตา
วาจาชอบพา ใจสงบงาม
(ปิดเพลง)
จำปลายเสียงไว้ก่อน ความหมายไม่หลง
จากเสียงสู่ปัญญา ภาษาเป็นสะพาน
ฝึกถ้อยคำสุจริต ให้ใจเบิกบาน
การันต์ชี้เส้นทาง สู่ความเข้าใจ
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น