(ท่อนที่ 1)
เขียนคำสอนลงบนกระดาน
สอนศีลธรรมให้จำตามที่มี
แต่ในดวงใจของครูผู้หนึ่งนี้
ยังถามว่า “นี่ใช่ทางธรรมไหม”
เสียงเด็กน้อยท่องบทบาลี
แต่ไม่มีใครถามว่า “เข้าใจไหม”
เราสอนให้จำ...แต่ลืมให้คิด
ปัญญาถูกปิดไว้หลังกรอบไฟ
(ท่อนฮุก) https://suno.com/s/LSBW4QihdGd1erfz
ขังใจไว้ในกรอบยี่สิบสองข้อ
ขังครูไว้ในกรงตัวชี้วัด
ศรัทธาถูกมัดด้วยหลักสูตร
จินตนาการถูกหยุดตรงบรรทัด
แต่ดร.สำราญยืนขึ้นอีกครั้ง
จับมือ AI เปิดทางให้เห็นใหม่
พุทธธรรมไม่ใช่แค่จำในใจ
แต่คือเสรีภาพของใจที่ตื่น
(ท่อนที่ 2)
เขาวิเคราะห์ด้วยพลังแห่งปัญญา
เชื่อมธรรมะกับเทคโนโลยี
โยนิโสฯ กับกาลามสูตรที่ดี
ชี้ให้รู้คิด ไม่หลงเชื่อโดยงมงาย
ครูผู้สอนควรได้ออกแบบ
ตามชีวิตจริงของเด็กแต่ละราย
ไม่ใช่สอนแค่คำ...แต่สอนให้เข้าใจ
ให้ศาสนางอกงามในชีวิต
(ฮุกซ้ำ)
ขังใจไว้ในกรอบยี่สิบสองข้อ
ขังครูไว้ในกรงตัวชี้วัด
ศรัทธาถูกมัดด้วยหลักสูตร
จินตนาการถูกหยุดตรงบรรทัด
แต่พอแสงแห่งปัญญาสาดส่อง
คำสอนเก่าก็หลอมรวมกับยุคใหม่
พุทธธรรมไม่ตาย...เพราะใจไม่ปิด
เมื่อครูมีสิทธิ์จะ “สอนให้ตื่นรู้”
(ท่อนบริดจ์)
เราจะคืนอิสระให้ครู
คืนเสรีภาพทางใจให้เด็กทุกคน
ให้ธรรมะเดินไปกับชีวิต
ให้โลกวิทย์เป็นเพื่อนของธรรม
เสียงสวดมนต์ไม่ใช่กำแพง
แต่เป็นทางสู่ความเข้าใจ
เมื่อการเรียนรู้ไม่ขังใจใคร
โลกก็จะงามด้วยแสงปัญญา
(ฮุกสุดท้าย)
ขังใจไว้มานานพอแล้ว
ถึงเวลาปลดล็อกด้วยศรัทธาใหม่
พุทธปัญญา...จับมือ AI
สอนให้รู้คิด ไม่ใช่แค่จำ
ขังใจไว้...มันเจ็บเกินไป
ครูอยากสอนให้เด็ก “เข้าใจชีวิต”
เพราะการศึกษาแท้จริงนั้นคือ
ทางแห่ง “อิสรภาพของใจ”
(ปิดเพลง)
เสียงระฆังดังเบา ๆ ...
ขังใจไว้ทำไม...เมื่อธรรมะคือเสรีภาพ...
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น